-Ένας κύκλος που κλείνει…Και που μακάρι να μην έκλεινε ποτέ…-
«Αντίο. Να προσέχεις τον εαυτό σου…» Έγραφε το μήνυμα που ελήφθη. Η κατακλείδα, και μετά σιωπή. Λήξη. Τέλος. «Λογική η κατάληξη, έτσι όπως τα ‘κανες αδερφέ μου» η σκέψη που ακολουθεί τη χάραξη των γραμμών αυτών…
Λάθη, λάθη, λάθη… Λάθη που επί χρόνια έκανες και δε κοίταξες να διορθώσεις ποτέ σου. Οι μαλακίες που έκανες τη μία πίσω από την άλλη, πληγώνοντας με τον πιο αισχρό τρόμο το μόνο άτομο που σε αγάπησε πραγματικά έτσι όπως ήσουν, που σε νοιάστηκε όταν εσύ είχες ζόρια, που σου πρόσφερε μία ζεστή αγκαλιά κάθε στιγμή που ένιωθες μόνος σου…
Και ποιο ήταν το ευχαριστώ σου για όλο αυτό; Να συνεχίσεις να πληγώνεις, να συνεχίσεις να υποτιμάς, να συνεχίσεις να τραβάς το σχοινί σε κάθε σας αψιμαχία. Μετά χανόστασταν, μέρες, μήνες ίσως, και έπειτα κάποιος εκ των 2 έκανε την κίνηση να ξαναστείλει ένα μήνυμα και οι «γέφυρες» μεταξύ σας να επανέλθουν. Κι αντί να ανοίξεις τα στραβά σου και να δεις πόσο σ΄αγαπάει για να επανήλθε μετά από όλα αυτά, εσύ ξανάρχιζες τον κύκλο «νεύρα-καυγάς-βρίσιμο-εξαφάνιση».
Σ’ αγαπούσε και την πλήγωνες. Είστε βέβαια και οι δύο δύσκολοι άνθρωποι, αλλά αν έβαζες λίγο νερό στο κρασί σου και φερόσουν πιο ανθρώπινα, θα τα καταφέρνατε. Θα ήσασταν μαζί για πολύ καιρό ίσως. Διότι αγαπιέστε πραγματικά, κακά τα ψέματα.
Όμως το ξερό σου κεφάλι συνέχιζε… Ξανά, ξανά, ξανά, ΞΑΝΑ. Δεν άντεξε, έσπασε. Και μάλιστα στη χειρότερή σου στιγμή. Μ΄ένα στομάχι διαλυμένο, και στα πρόθυρα του να πας φυλακή. Εκεί που θα μπορούσε να ήταν δίπλα σου, εκεί που σου είπε πως της λείπεις και πως θέλει να είσαι εκεί, να πάνε όλα καλά, να βλέπεστε, εσύ έδωσες μία κλωτσιά και τα γάμησες όλα…
Δεν άντεξε λοιπόν. Σου έστειλε ένα μήνυμα λέγοντάς σου να τελειώνει αυτό. Ταράχτηκες, δε μπορείς να πεις πως δεν έχει δίκιο. Ναι, την αγαπάς αληθινά. Ναι, είναι ό,τι έχεις στη ζωή σου. Ναι, διαλύθηκες με όλο αυτό. Ναι, ετοιμαζόσουν να επανορθώσεις. Τι να το κάνεις όμως…; Πάει τώρα…
Έχεις τρελαθεί, το βράδυ ξέρναγες αίμα. Ο δικηγόρος σου σε πήρε τηλέφωνο: πρέπει να κάνεις κάτι άμεσα, αλλιώς δε τα γλιτώνεις τα σίδερα. Τώρα που χάθηκε κι εκείνη, καλύτερα να μη μιλήσεις άλλο. «Μπες φυλακή ή ψόφα. Ή και τα δυο μαζί» λες στον εαυτό σου μετά το τηλεφώνημα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων…
Ένα σου έμεινε μόνο: το ότι τουλάχιστον δεν έπαψες να την αγαπάς, ποτέ σου. Την έχεις στην καρδιά σου, κι ας μη το έδειξες. Μεγάλη σου μαλακία αυτό… Τώρα, το μόνο σίγουρο είναι ένα μετά και τα γεγονότα αυτά… Μόνος σου θα ψοφήσεις… Με τ΄όνομά της στο μυαλό και στα χείλη σου, και με τις τύψεις για το πώς έκανες έναν άνθρωπο που σε νοιάστηκε να σε σιχαθεί, να σου τρώνε το μυαλό σαν τα σκουλήκια…
Αυτά μόνο σου έμειναν μαζί με το σαπισμένο τομάρι σου… Διότι η κατάσταση είναι ένας κύκλος που κλείνει…
Καλή αντάμωση.
ΥΓ: Aγαπητέ αναγνώστη ίσως αργήσουμε να τα ξαναπούμε… Καλό δικό σου, εφόσον δε θα σε πονοκεφαλιάζω με τις ηλιθιότητες που πολλές φορές γράφω…
Εσείς πάντως που διαβάσατε όλα αυτά τα κείμενα, όλον αυτόν τον καιρό, να μη ξεχνάτε ένα πράγμα: πάντα, ΜΑ ΠΑΝΤΑ, να δείχνετε στους ανθρώπους σας πόσο τους αγαπάτε και τους νοιάζεστε… Κάθε ώρα, κάθε στιγμή…
