Build advanced payment workflows with the Fusebox Elavon Portal and leverage Elavon’s enterprise infrastructure for global payment operations.

Φτάνει πια, είμαστε άνθρωποι

φτάνει πια«Τα Αψυχολόγητα» λοιπόν: Mία στήλη σκέψεων, που πολλές φορές μπορούν να μετατραπούν σε προβληματισμό για διάφορα κοινωνικά θέματα.

Κάπως έτσι συνέβη και αυτήν την εβδομάδα λοιπόν. Το θέμα που είχα ξεκινήσει να γράφω ήταν άλλο, όμως κάποια γεγονότα που είδα να συμβαίνουν, με έκαναν να γράψω τις γραμμές αυτές, νιώθοντας μία έντονη ανησυχία…

Οι καιροί που διανύουμε θα έλεγα πως είναι πολλοί περίεργοι και ανησυχητικοί. Γινόμαστε «από δυο χωριά» που λέει κι η λαϊκή παροιμία… Κι όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο περισσότερο η αντιπαράθεση αυτή μετατρέπεται σε μίσος.

Αντιπαραθέσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Τι φταίει λοιπόν γι’ αυτό; Είναι η κακή οικονομική κατάσταση που μας κάνει να ξεσπάμε στο συνάνθρωπο; Είναι η αμάθειά μας και η έλλειψη παιδείας; Είναι αυτά που από μικρά παιδιά προσπαθεί να μας βάλει στο κεφάλι ο ακραίος συντηρητισμός του σχολείου και του τόπου; Μπορεί και να ΄ναι όλα μαζί. Το θέμα όμως είναι το αποτέλεσμα: Να χάνεται από το μυαλό η έννοια του ανθρωπίσμού, και αυτό που βλέπουμε απέναντί μας, να μην έχει πλέον την έννοια του  συνανθρώπου, αλλά να αποκτάει «ταμπέλα». Κι έτσι ξεκινά η μισαλλοδοξία…

‘Ενα κείμενο που κάναμε στο σχολείο -τ’ όνομά του δυστυχώς δε το θυμάμαι- έλεγε σε κάποιο απόσπασμά του «…έσπρωξα και σπρώχτηκα, πάτησα και πατήθηκα…». Δε θα μπορούσε να δοθεί καλύτερη περιγραφή για την κοινωνία του σήμερα. Είμαστε η παραπάνω φράση. Ταμπέλες, αριθμοί, ομάδες, και χρώματα. Μονάδες που η μία προσπαθεί να βλάψει την άλλη. Στιγμές που η άποψη γίνεται ταμπού, που ο φόβος κυριαρχεί, που η ίδια η κοινωνία γίνεται βάρος που μας πλακώνει το στήθος…

Κι εμείς, αντί να αφήσουμε στην άκρη τα πάντα, ζώντας ως άνθρωποι, σιωπούμε… Μάθαμε να σιωπούμε, και το διαιωνίζουμε, «Κατάπιαμε τη γλώσσά μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί. Μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη , αλλά μουγκή.»που έγραψε κι ο αείμνηστος Aziz Nesin…

Προβληματίζομαι λοιπόν… Πού οδηγεί αυτή η διαιώνιση της σιωπής; Πού οδηγούν αυτά τα μίση; Φτάνει πια, είμαστε άνθρωποι… Ας μη βαραίνουμε τον ουρανό μας με μαύρα σύννεφα και κόκκινες αστραπές…

Φτάνει πια…

Περισσότερα από τη στήλη: Αψυχολόγητα

Αψυχολόγητα

Μιλάμε, αλλά δεν επικοινωνούμε

«Μα αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα, γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε;»  Αυτή είναι μια φράση που…

Αψυχολόγητα

Η Gen z δεν τα κάνει όλα λάθος

Συχνή μου ασχολία είναι να διαβάζω τα σχόλια κάτω από διάφορα ποστ, είτε στο Instagram είτε στο Facebook.…

Αψυχολόγητα

Νέα πόλη νέα ζωή

Επιστροφή στο σπίτι Μια αλλαγή στη ζωή μας συχνά σηματοδοτεί την επιθυμία για μια νέα…

Αψυχολόγητα

Νέος χρόνος, νέοι στόχοι

Λένε πως ό,τι κάνεις ή ό,τι νιώθεις την πρώτη μέρα του χρόνου σηματοδοτεί το πώς…

Αψυχολόγητα

Ακόμη μαθαίνουμε και θα μαθαίνουμε να αγαπάμε…

Ακόμη μαθαίνουμε και θα μαθαίνουμε να αγαπάμε… τους εαυτούς μας κάθε μέρα λίγο και περισσότερο,…

Αψυχολόγητα

Έρωτας και υγεία: Από το χάος στην ευεξία

Η διάσταση δίχως αρχή, μέση και τέλος Ο όρος έρωτας διακατέχεται από ποικίλες μορφές και…

Αψυχολόγητα

Το παρελθόν και το μέλλον

Σε κάθε στιγμή του παρόντος καλούμαστε –συνειδητά ή ασυνείδητα– να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο χρόνους…