Έχετε διαβάσει ποτέ σας Χριστόφορο Κάσδαγλη; Αν όχι, σας το συνιστώ. Είναι ένας συγγραφέας και δημοσιογράφος με πολύ οξυδερκή λόγο, που αντιμετωπίζει την πραγματικότητα αντικειμενικά, αλλά και με μια ισχυρή δόση χιούμορ… Θα μου πείτε τώρα “προς τι ο πρόλογος;”. Ε, αν κοιτάξετε τη βιβλιογραφία του θα δείτε 2 βιβλία με παραπλήσιο τίτλο: “To γαμώτο ενός Αριστερού” και “Το γαμώτο ενός Παναθηναϊκού”… Διαβάζοντας αυτά τα 2 βιβλία, μου ήρθε λόγω του τίτλου ένα ακόμη “γαμώτο”, το δικό μου… Το “γαμώτο” ενός άσχημου…
Απόψε λοιπόν θα σας παραπονεθώ λίγο αγαπητοί μου αναγνώστες! Αλλά θα είμαι ρεαλιστής. Πρέπει ως άνθρωποι να πατάμε στη γη. Και πρώτα-πρώτα να κρίνουμε τον εαυτό μας. Και μόνο αυτόν. Όχι τους άλλους…
Το δικό μου “γαμώτο” λοιπόν είναι πως είμαι άσχημος σε έναν κόσμο που κυριαρχεί το “φαίνεσθαι”… Ήταν αυτό που πάντα με δυσκόλευε στις διαπροσωπικές μου σχέσεις (ειδικά στον συναισθηματικό τομέα). Και μη σπεύσετε να πείτε πως “ο χαρακτήρας μετράει”. Ναι, μετράει σε ένα ποσοστό ανθρώπων, αλλά αυτό είναι μικρό. Κακά τα ψέματα, όταν ακούτε πως “ο χαρακτήρας μετράει”, κρατήστε μικρό καλάθι. Γιατί στο κάτω-κάτω, στα μάτια θα σας κοιτάξουν και στο πρόσωπο στο τέλος, όχι στην ψυχή.
Επανερχόμαστε στο θέμα μας, γιατί πολύ ξέφυγα από τον ειρμό! Από την εφηβεία μου λοιπόν ήμουν η “στέκα”, ο “σπυριάρης” ή ο “αυτιάς” (πολύ σκληροί κριτές οι συμμαθητές μας τελικά), και το χειρότερο ήταν πως όντως είχαν δίκιο! Και έτσι, λόγω αυτών η εφηβεία μου ήταν σκέτος φασισμός. “Φασισμός με ποια έννοια;” θα μου αναρωτιέστε τώρα… Ε, θα σας λύσω την απορία…! Ο Περικλής Κοροβέσης είχε γράψει κάποτε πως “η έλλειψη γυναίκας είναι φασισμός”. Ε, ο νοών νοείτω… Και κάπως έτσι συνεχίζεται και η ενήλική μου ζωή…!
Η ασχήμια μου με έκανε πολλές φορές να δυσκολεύομαι. Στο φλερτ εννοώ, αυτό που για κάποιον εμφανίσιμο (έστω μέτριο) είχε ένα βαθμό προσπάθειας, σε εμένα είχε τον ίδιο βαθμό εις τον κύβο! Άντε τώρα δώσε ολάκερη παράσταση για να δείξεις ότι δεν υστερείς στον ψυχικό σου κόσμο, παρόλο που εμφανισιακά είσαι κάτω του μετρίου! Σκοτωμός!!!
Και όταν έμπαινα σε μία σχέση -κάθε φορά που περνούσε ο κομήτης του Χάλεϋ-, τότε η προσπάθεια μεγάλωνε… Και ο φόβος επίσης. Μου άρεσε ούτως ή άλλως πάντα να είμαι εντάξει με τον άνθρωπό μου, αλλά ο φόβος της απώλειας με έκανε τυπικό μέχρι αηδίας… Και η κατάληξη, σχεδόν πάντα η ίδια… Μόλις βρισκόταν το “κάτι καλύτερο”… Τελεσίγραφο. Ο αγώνας έληγε δίχως καθυστερήσεις, και χάναμε με 3-0 άνευ αγώνος! Ο αντίπαλος είχε κάτι που δε μπορούσα να συναγωνιστώ όση καλοσύνη ή καλλιέργεια και να διαθέτω: αξιοπρεπή εκωτερική εμφάνιση…
Και τα χρόνια περνάνε, και ο κύκλος συνεχίζεται…
Αρκετά σας κλαύτηκα απόψε λοιπόν! Και για να σας αποζημιώσω για την κλάψα, θα κλείσω με μία συμβουλή, μιλώντας σοβαρά: Κανείς μας δεν είναι άσχημος. Απλά δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους!
Το “γαμώτο” μου, ίσως να ‘ναι απλά λόγω της κακής συγκυρίας (πείτε πως ήταν ο Ερμής ανάδρομος κι η σελήνη στον Τοξότη), και τα παραπάνω να είναι απλά βλακείες… Που μακάρι τα γεγονότα να αποδείξουν πως όντως έγραψα βλακείες σήμερα! Από ‘κει και πέρα θα πω πως τον εαυτό μας πρέπει να τον αγαπάμε… Και πως η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας (ναι, γίνομαι κοινότυπος, μα έτσι έχουν τα πράγματα!)…
Οι ανασφάλειες μας είναι αποτέλεσμα του φαύλου κόσμου του καταναλωτισμού και των προτύπων που μας “σερβίρουν” τα ΜΜΕ και τα Social Media καθημερινά… Γι αυτό χάθηκε λίγο ο μπούσουλας στα κριτήρια… Και γι αυτό πρέπει να τσακίζουμε κάθε μέρα τα πρότυπα… Και να είμαστε απλά ο εαυτός μας, και να μας αγαπάμε!
Και ίσως κάποια μέρα ο κόσμος γίνει καλύτερος…!
-Χ. σε ευχαριστώ που με ανέχτηκες!-
Σύνταξη κειμένου: Γρηγόρης Καραγιαννίδης
Επιμέλεια κειμένου: Kλεοπάτρα Μπράιτ
