Και έγραφε, έγραφε, έγραφε…
Το πρόσωπό του κουρασμένο. Τα προβλήματα πολλά. Και όμως, προσπαθούσε να μη δείχνει απολύτως κανένα συναίσθημα. Το ύφος του, νηφάλιο, ίσως και κάπως… ξινό! Έτσι προσπαθούσε να αμυνθεί στη μοναξιά που τον ταλανίζει: με ένα ξινισμένο “υφάκι” που φαινόταν υπεροπτικό αλλά δεν ήταν…
Και έγραφε λοιπόν για να ξεχαστεί λίγο πίνοντας τον καφέ του κάπου στο Θησείο. Το σημειωματάριό του τσαλακωμένο,φθαρμένο αν και σχεδόν καινούργιο. Τα γράμματά του, τα μουτζουρωμένα και άσχημα γράμματα ενός αριστερόχειρα…
Αυτό που έγραφε: μικρές ιστορίες της καθημερινότητας, γεμάτες με ρεαλισμό… Πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο από τα ερεθίσματα που σου δίνει η ίδια η ζωή: ιστορίες παράξενες, μα πολλές φορές αληθινές, όμορφες, μοναδικές. Ιστορίες που μοιάζουν με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, αλλά συνέβησαν στην πραγματικότητα.
Άλλωστε, θα μπορούσε κανείς να πει πως η ελληνική γλώσσα αποδεικνύει τα παραπάνω μέσα από μια λέξη: διήγημα. Δηλαδή, το γραπτό αποτελεί αντικείμενο το οποίο πολλές φορές αναφέρεται σε γεγονότα τα οποία αποτελούν βιώματα του συγγραφέως -διανθισμένα βέβαια κάποιες φορές με λίγη φαντασία, αλλά και προσωπικές έγνοιες και σκέψεις.
Πάνω από όλα όμως, ένα διήγημα ξετυλίγει το κουβάρι της ζωης, και το κεντρικό νόημά του είναι συνήθως ενα γεγονός που συνέβη στην πραγματικότητα.
Εάν π.χ. διαβάσουμε το “Ντεπό” ή το “Νοέμβριος” του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, θα κατανοήσουμε πολύ καλά αυτό που θέλω να πω: πως ένα καθημερινό γεγονός αποτελεί την κύρια πηγή άντλησης θεματολογίας ενός συγγραφέα…
Ένας καφές στο Θησείο, μία διαδρομή Νέα Ιωνία-Μοναστηράκι με τον Ηλεκτρικό, ένα παθιασμένο φιλί στα δρομάκια της πόλης, μια σφιχτή αγκαλιά τη στιγμή που περιμένεις το λεωφορείο… Οι δρόμοι της Αθήνας, οι ιστορίες μας. Απογεύματα του Φλεβάρη γεμάτα με ηλιαχτίδες που τρυπώνουν στο βαγόνι από το παράθυρο… Πράγματα απλά, που όμως μπορούν να “δώσουν” ένα κείμενο… Ίσως δίχως καμία συνοχή, ίσως λίγο (έως πολύ) ασυνάρτητο… Μα, πάνω από όλα, βγαλμένο από τις ζωές και τις ψυχές μας…
Λοιπόν… Για να πω και την αλήθεια, ο τύπος που “έγραφε, έγραφε” είναι εδώ. Είμαι εγώ. Και συνεχίζω να γεμίζω σελίδες με τα ορνιθοσκαλίσματά μου… Με αυτά που ζούμε, που ζήσαμε, και που η ζωή θα λάχει να ζήσουμε εγώ και οι φίλοι μου…
Σας χαιρετώ αγαπητοί αναγνώστες…
Ίσως τα πούμε κάποια ημέρα στο δρόμο ή σε ένα βαγόνι του μετρό…
YΓ. : Στη “Νορβηγίδα” μου, που έχει τα ομορφότερα μάτια που είδα στη ζωή μου…
