Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς πώς κάτι ράγισε στη σχέση σου; Όταν καταλαβαίνεις πως αυτή η άνω τελεία που έβαζες τόσο καιρό, θα χρειαστεί με σθένος να γίνει τελεία;
Μερικές φορές κολλάμε με άλυτα συναισθήματα, αμφιβολίες και αγωνίες που φαίνεται να γεμίζουν όλους τους άδειους χώρους μας. Αυτό γιατί πέρα από τους εξωτερικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν, στο τέλος την χαριστική βολή τη δίνει η ψυχολογία μας.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν πρόκειται να αγαπήσεις όλα όσα κάνει ο άνθρωπός σου, αλλά αν καταλαβαίνεις πως εκνευρίζεσαι περισσότερο από ό,τι παλιά, για πράγματα που δεν σε ενοχλούσαν πριν ή σε καθημερινή βάση, ε μάλλον είναι ο καιρός να σκεφτείς γιατί η υπομονή σου σε εγκατέλειψε.
Εκεί κάπου έρχεται η αποστασιοποίηση. Το διάλειμμα σε μια σχέση είναι απαραίτητο καμιά φορά, καθώς επιτρέπει σε κάθε σύντροφο να πάρει χρόνο και χώρο, ώστε να αποκτήσει σαφήνεια σχετικά με το τι θέλει από τον σύντροφό του και τελικά, τη σχέση του.
Εάν η σπίθα που θυμάσαι δεν υπάρχει πουθενά, ένα διάλειμμα μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεσαι για να αναζωπυρώσει τη σχέση σας ή να αποδεχτείτε ότι η σχέση αυτή δεν πρόκειται να αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου. Και για να μην παρεξηγηθώ, καταλαβαίνω την αξία του να περνάει κάποιος χρόνο μόνος και μακριά από τον άνθρωπο του. Μάλιστα, νομίζω ότι είναι υγιές για κάθε σύντροφο να έχει τον δικό του χρόνο για να διατηρηθεί μια υγιή σχέση. Αλλά αν αρχίσετε στο μεταξύ σας, να παρατηρείτε ότι αποφεύγετε ο ένας τον άλλον ή ακυρώνετε τακτικά σχέδια, ίσως είναι καιρός να σκεφτείτε, τουλάχιστον για λίγο να πάρετε χρόνο ο ένας από τον άλλον.
Είναι σημαντικό να είστε και οι δύο στην ίδια σελίδα σχετικά με το ποιο ελπίζετε να είναι το μέλλον της σχέσης σας. Είτε είστε λίγα χρόνια μαζί είτε είστε μόνο μερικούς μήνες, η συζήτηση «τι κάνουμε», ναι είναι δύσκολη αλλά απαραίτητη. Εάν το μέλλον μαζί είναι αβέβαιο, ένα διάλειμμα θα επιτρέψει και στους δύο σας να εξερευνήσετε τι θέλετε και πώς θέλετε να προχωρήσετε… είτε μαζί είτε χωριστά.
Όλοι έχουμε μείνει κάποια στιγμή στη ζωή μας με ανθρώπους που γνωρίζαμε ότι δεν ήταν κατάλληλοι για εμάς, επιλέγοντας να αγνοήσουμε το ένστικτό μας.
Μένουμε στις σχέσεις αυτές, γιατί είναι πιο εύκολο από το να είμαστε μόνοι, οπότε «θα πρέπει» να μας αρέσει ο άλλος, ώστε να μην ανησυχούμε ότι θα υπάρξει κανένας άλλος. Και πάλι όμως, αν καθίσεις και σκεφτείς όλα τα πλαίσια σε μία τέτοια σχέση, πάντα κάτι θα λείπει.
Ξέρεις το κλισέ χωρισμού «Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω»; Ε λοιπόν, μερικές φορές, δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι το «εμείς» που δεν λειτουργεί. Η χημεία είναι απρόβλεπτη και η συμβατότητα (ή η ασυμβατότητα) δεν είναι πάντα κάτι που μπορείς να προβλέψεις.
Αν βλέπεις πως δεν υπάρχει η έλξη πλέον, είναι κάτι που πιθανότατα δεν θα αλλάξει στο μέλλον ό,τι κι αν κάνετε. Η φυσική έλξη αφορά το πώς συνδέονται τα σώματά σας και θα πρέπει να αισθάνεστε μια μαγνητική και αναμφισβήτητη έλξη ο ένας για τον άλλον, που δεν θα εξαρτάται από μεταβλητούς παράγοντες.
Τα πιο κυρίαρχα συναισθήματα όταν μία σχέση βρίσκεται σε περίεργα και άγνωστα νερά, είναι ο θυμός και η λύπη και άλλα τόσα, που μπορούν να συγχωνευθούν σε μια πυκνή μπάλα, όπου ο Pascuale-Leone το παρομοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Μάλιστα αναφέρει, «Πρέπει να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να τα ξεχωρίσετε, να βρείτε τις σωστές λέξεις και να περιγράψετε τι είναι τόσο απαίσιο, άβολο ή δύσκολο… Αν θέλετε να ξεπεράσετε το αίσθημα αναστάτωσης, κενού, μοναξιάς με αυτούς τους πολύ γενικούς τρόπους, τότε πρέπει να αφιερώσετε χρόνο για να εστιάσετε στα συναισθήματα που έχετε και να καταλάβετε τι πονάει περισσότερο».
Σίγουρα, καμία σχέση δεν είναι τέλεια και η διατήρησή της μοιάζει να φαίνεται εύκολη. Όμως, είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια. Αν όμως δεν υπάρχει εξέλιξη; Αλλά ακόμη και την στάση αυτή, την καταλαβαίνω. Στους ανθρώπους αρέσει να μένουν σε πράγματα και καταστάσεις που νιώθουν άνετα. Για να μπορούν να αισθάνονται προσκολλημένοι σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Αλλά αυτό, είναι μια διαφορετική ιστορία.
«Κάθε σχέση είναι υπό τον έλεγχο αυτού που ενδιαφέρεται λιγότερο.» ~ Gordon Livingston
