-Στη Χ.-
Η ζωή αδερφέ μου είναι γραμμές. Ατελείωτες γραμμές που η κάθε μια τραβάει τη δικιά της αυτόνομη πορεία. Κάποτε, οι γραμμές αυτές τέμνονται, και κάπως έτσι συναντιόνται οι πορείες δυο ανθρώπων.Από εκεί και πέρα συμβαίνει αυτό που λέμε «την πάτησα μαζί του/της», κι αυτό που αρχίζει να μετράει, είναι οι στιγμές που περνάμε κοντά στο πρόσωπο αυτό. Κι άντε μετά να βρούμε άκρη μέσα μας!
Έτσι είναι. Όταν οι ζωές των ανθρώπων τέμνονται, συμβαίνει η «μετωπική σύγκρουση» που μπορεί να ‘χει απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ζωές που «τράκαραν» μέσα από ένα τυχαίο γεγονός, το όποιο εξελίχθηκε σε υψίστης σημασίας φαινόμενο γι’ αυτούς που το έζησαν.Κι αν η ιστορία δε πάει καλά αδερφέ μου, και βιώσουμε την απόρριψη, τότε άσ’ τα να πάνε στο διάβολο. Μένεις πίσω, μόνος σου, και το μόνο που μετράς και θυμάσαι, είναι αυτές οι μικρές στιγμές. Την ιστορία μου την ξέρεις, δε χρειάζεται να την αναφέρω -ήδη έχω γίνει κουραστικός-. Αν ήθελα να την περιγράψω με δυο λέξεις, θα έλεγα απλά «φυγή κι απόρριψη».
Κι όπως σου ‘γραψα και παραπάνω αδερφέ μου, έμεινα να θυμάμαι τις στιγμές μαζί της. Προσωπικά ξεχώρισα 4 μικρές στιγμές. Αν στις πω, μπορεί και να σου φανούν αστείες, παράταιρες, ίσως και τελείως γελοίες. Όμως για εμένα ήταν ό,τι σημαντικότερο έζησα, αφού ήταν οι μόνες φορές στη ζωή μου που ένιωσα πλήρης κι ευτυχισμένος. Ήταν οι μόνες φορές που μπορούσα να ξυπνήσω το πρωί και να φωνάξω στη σιχαμερή μου φάτσα, ενώ στον καθρέφτη « όλα πάνε καλά.».
Δεν είναι ανάγκη αυτές οι στιγμές να περιέχουν κάτι το ερωτικό (αγαπητέ αναγνώστη, αν περίμενες σκηνές άγριου σεξ,θα σε απογοητεύσω), αυτό που μετράει είναι το ότι βρίσκεσαι δίπλα της…Είτε είναι ένα απλό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ από Κομοτηνή για Αλεξανδρούπολη, είτε είναι ένα σάντουιτς με κοτόπουλο, είτε ένας καφές παραμονή Χριστουγέννων, είτε ακόμα και μια ευχή από μια γιαγιούλα στο σούπερ μάρκετ που τη βοηθήσατε μαζί να δει την ημερομηνία λήξεως στο κασέρι, ήταν κάτι το σημαντικό. Γιατί ήταν 4 μικρές στιγμές που ήταν δίπλα σου, που ήσουν δίπλα της, που ήσασταν, έστω για λίγο, ΜΑΖΙ.
Τώρα γιατί κάθομαι και στα γράφω όλα αυτά αδερφέ μου, μη ρωτάς. Ούτε εγώ ο ίδιος ξέρω το γιατί. Η βραδιά είναι παράξενη, και γέννησε πολλές αναμνήσεις, πολλά ερωτήματα, πολλά «αν»… Με λίγα λόγια, για να τελειώνει κι αυτό το παραλήρημα, να με πάρει ο διάολος αν καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει απόψε.
