«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου,
σε περιμένω να `’ρθεις…
Μ’ ένα τραγούδι του δρόμου
να ρθεις όνειρό μου…»
Ακριβώς όπως στους παραπάνω στίχους του Νίκου Γκάτσου… Αυτό είσαι τελικά: τ’ όνειρο. Γι’ αυτό και τους παρέθεσα αντί προλόγου… Κι όνειρο θα παραμείνεις μάλλον, διότι στην πραγματικότητα, η κατάσταση είναι διαφορετική: εσύ εκεί, χίλια και κάτι χιλιόμετρα μακριά, κι εγώ εδώ, «πίσω», με μόνη παρέα τούτες τις γαμημένες αναμνήσεις…
Προσπαθώ να αποδεχτώ την κατάσταση: δεν πρόκειται να γυρίσεις, δεν έχω πλέον θέση στη ζωή σου. Και πιστεύω πως πλέον δεν θα υπάρχω καν ως ανάμνηση, κι αν όμως τύχει και με θυμάσαι, μάλλον η σκέψη που θα κάνεις δε θα ‘ναι και τόσο καλή…
Τα ‘χω κάνει σκατά, το ξέρω. Γι’ αυτό και τόσο καιρό κάθομαι και σου γράφω αυτά τα μικρά γράμμα τα επιπέδου εκθέσεως Β’ Τάξης Δημοτικού -ακόμα κι αυτά όμως όχι τόσο πυκνά πλέον, λόγω των προβλημάτων υγείας που -από κάθε άποψη- δε μου αφήνουν και πολύ χρόνο.
Θέλω να σε ακούσω ρε ψυχή… Θέλω ν’ ακούσω έστω για λίγο τη φωνή σου, να διαβάσω έστω λίγες λέξεις που γράφτηκαν από το δικό σου χέρι, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι την αρνητική σου απάντηση, τα σχόλια που θα ακούσω, γι’ αυτό και πολλές φορές έχω επιλέξει τη σιωπή.
Προσπαθώ να ζήσω με αυτήν την κατάσταση, μαζί με την ψευδαίσθηση που τη συνοδεύει: πως κάποια μέρα θα με καταλάβεις, θα με δεις, αλλιώς, θα με συγχωρέσεις, θα με δεχτείς στη ζωή σου, και τελικά θα είμαστε μαζί… Όμως δυστυχώς η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Είπαμε, το ανεκπλήρωτο…
Αλλά δε παραιτούμαι. Μπορεί να παλεύω για κάτι εξίσου αδύνατο με το να λέμε πως η γη είναι τετράγωνη ή επίπεδη, όμως δε γίνεται να το αφήσω, να “παραδώσω τα όπλα”, να μη συνεχίσω να σε διεκδικώ. Γιατί κανείς άνθρωπος δε θα μπορούσε να αφήσει όσα αγαπάει, όσα γι’ αυτόν αποτελούν όλη του τη ζωή… Κακά τα ψέματα, όλα αυτά τα χρόνια -από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα-, έχεις γίνει όντως όλη μου η ζωή.
Θα σου έγραφα κάτι σαν επίλογο, όμως τα λόγια στέρεψαν. Κράτα τους στίχους, και το ότι είσαι -και πάντα θα είσαι -στη σκέψη και στην καρδιά μου.
Εγώ πια δε περιμένω τίποτε…
