Χαίρε Κόσμε.
Χαίρε Άνθρωποι.
Χαίρε Άνθρωπε.
Χαίρε Άνθρωπε Άτλα.
Τι ξαφνιάστηκες;
Για σ’ ένα μιλάω Άνθρωπε Άτλα. Που σηκώνεις τον δικό σου ουρανό, τα δικά σου « βάρη» στην πλάτη σου.
Όσο μεγαλώνεις εσύ, μεγαλώνουν και τα βάρη σου.
Αυτή είναι η αλήθεια. Χάσαμε την αλήθεια μας ,μέσα στην πορεία της ζωής μας.
Χάσαμε τον εαυτό μας, την ύπαρξη μας, τα όνειρα μας, όλο μας το ‘’ΕΙΝΑΙ ’’ χάσαμε.
Ένα αφόρητο, ασήκωτο βάρος.
Τι θα πει ο κόσμος;
Θα αρέσω; Θα τα καταφέρω;
Μια μόνιμη αγωνία, ένα άγχος, που μια ζωή στην πλάτη σου το κουβαλάς.
Από τότε που ακούστηκε το κλάμα σου και αντίκρισες ετούτο τον κόσμο, αυτόματα βαφτίστηκες Άνθρωπος – Άτλας.
Κουβαλάς τα θέλω των γονιών σου από μωρό.
« Πες μπαμπά, πες μαμά . Αχ είπε μόνο μπαμπά και όχι μαμά, πες μαμά . Μά- μα».
Φρίκη. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή. Οι Μαμάδες μετά που κουβαλάνε κι αυτές το το δικό τους βάρος συζητάνε ατελείωτες ώρες για τα παιδιά τους, τα μικρά Ατλαντάκια.
Ποια τα κατορθώματα τους και ποια θα βγάλει στην κοινωνία το πιο χαρισματικό παιδί, Άτλα.
Αχ βρε Άνθρωπε Άτλα…….κουβαλάς πάνω σου τις προσδοκίες των γονιών σου.
« Να γίνεις, γιατρός, δικηγόρος, να γίνεις δημόσιος υπάλληλος, άσε την τέχνη θα πεινάσεις».
Μην τους παρεξηγείς και αυτοί ….. Άνθρωποι Άτλαντες είναι.
Το ίδιο συμβαίνει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά σου, στο γάμο σου, στην όλη πορεία της ζωής σου. Να είσαι άριστος μαθητής, να βγάλεις καλούς βαθμούς, να πάρεις υποτροφία, αργότερα κυνηγάς να πάρεις αύξηση και να πάρεις τον τίτλο του καλύτερου υπαλλήλου, σαν σύζυγος να είμαι ο καλύτερος, ο πιο τέλειος και παράλληλα να είσαι αψεγάδιαστος γονιός. Φορτώνοντας κι άλλο τα βάρη σου. Ξεχνώντας τον εαυτό σου, τα θέλω σου, τα όνειρα σου.
Τι πραγματικά θες εσύ;
Και το βάρος που κουβαλάς στην πλάτη σου έχει γίνει τρόπος ζωής σου. Δεν αφήνεσαι στιγμή ελεύθερος ακόμα και τις πιο χαλαρές σου στιγμές το βάρος σου δεν τον αποχωρίζεσαι. Μάλιστα δυσανασχετείς με τους υπόλοιπους ανθρώπους Άτλαντες της ζωής σου (Τον μπαμπά σου, την μαμά σου, τον άντρα σου, το παιδί σου, τον κουμπάρο σου, τα πεθερικά σου, την φίλη σου, την γειτόνισσα σου, το αφεντικό σου) κ.α.
Και πως γίναμε έτσι; Μια κοινωνία με Άτλαντες. Ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής από Άτλαντες μοιάζει ο κόσμος.
Γεμάτος με βάρη. Πληρώστε την εφορία σας , το χαράτσι σας, τους λογαριασμούς σας, το ενοίκιο σας.
Σε μια μέρα όλα αλλάζουν. Ξαφνικά γίνεται διακοπή ρεύματος στην κοινωνία των Ατλάντων κι όλα διακόπτονται απότομα.
Εκεί που δεν το περιμένεις. Μία αρρώστια, μία απώλεια, μία πανδημία, έρχεται να σου χτυπήσει την πόρτα. Και τότε συνειδητοποιείς πως η ζωή πέρασε….. Έρχεσαι αντιμέτωπος με Εσένα και τις επιλογές σου.
Και αναρωτιέσαι τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια;
Ζούσες με βάρη. Είτε μικρά, είτε μεγάλα.
Είτε τα έβαλες μόνος σου, είτε στα φόρτωσαν άλλοι.
Και τελικά ποτέ δεν έζησες ελεύθερος.
Προλαβαίνεις! Ποτέ δεν είναι αργά.
Ακόμα και το τελευταίο σου λεπτό.
Πες σ’ αγαπώ, σ’ αυτούς που αγαπάς.
Αγκάλιασε, αυτούς που εκτιμάς.
Φίλα, όσους νοιάζεσαι.
Ζήτα συγγνώμη, σ’αυτούς που πλήγωσες.
Αγάπησε εσένα.
Και βασικά ζήσε χωρίς βάρη.
