[punica-dropcap]Μ[/punica-dropcap]ια φορά και έναν καιρό, όχι πολύ πριν από την εποχή μας, η κοκκινοσκουφίτσα μαζί με τη γιαγιά της αποφάσισαν να κάνουν ένα μακρινό ταξίδι. Μαζί τους ήταν αποφασισμένες να πάρουν τον ξυλοκόπο, αλλά και τον λύκο. Όταν αυτοί έμαθαν τον λόγο του ταξιδιού, δεν έφεραν καμία αντίρρηση.
Για να φτάσουν στον προορισμό τους έπρεπε να διανύσουν πολλά άγνωστα δάση, αλλά φοβόντουσαν μήπως χαθούν. Όταν πίστευαν ότι χάθηκαν, άκουσαν μία παιδική φωνή να τους λέει:
«Ακολουθήστε τα σπίρτα που θα σας πετάω και μην ανησυχείτε, θα τα καταφέρετε!»
Απορημένοι όλοι από πού έρχεται η φωνή, σήκωσαν το κεφάλι τους και είδαν ένα κοριτσάκι, σκαρφαλωμένο σε ένα δένδρο να τους χαμογελάει. Ήταν ντυμένο με κατάλευκο φόρεμα και στα μαλλάκια του φορούσε ένα στεφανάκι με λουλούδια. Μέχρι η κοκκινοσκουφίτσα να το ευχαριστήσει, αυτό εξαφανίστηκε.
Ήσυχοι πλέον, συνέχιζαν την πορεία τους, μέχρι που κάτι φωνές τους αναστάτωσαν και πήγαν τρομαγμένοι να κρυφτούν στα δέντρα. Μία πανέμορφη κοπέλα με κατάλευκη επιδερμίδα και κατακόκκινα χείλη, ακολουθούσε μαζί με τη συντροφιά της τα σπίρτα. Δίπλα της ήταν ένας άνδρας ντυμένος με βασιλικά ρούχα και από πίσω τους ερχόντουσαν 7 νάνοι. Λίγο πιο πίσω μία γριά σαν μάγισσα, αρκετά κουρασμένη συμπλήρωνε την παρέα τους. Η κοκκινοσκουφίτσα μαζί με τους υπόλοιπους κατάλαβαν πως ήταν ακίνδυνοι και φανερώθηκαν μπροστά τους.
«Καλησπέρα, είμαι η κοκκινοσκουφίτσα. Προς τα πού ταξιδεύετε;»
«Γεια σου κοκκινοσκουφίτσα, είμαι η Χιονάτη! Πάμε εκεί πού μας έχουν περισσότερο ανάγκη.»
«Α και εμείς εκεί πάμε!»
«Ας πάμε λοιπόν όλοι μαζί!»
Σε ένα άλλο δάσος συναντήθηκαν με τη Σταχτοπούτα, τον Πρίγκιπα, τις αδερφές της και τη μητριά της. Μέχρι να φτάσουν ενώθηκαν με πολλούς ακόμα, όπως την πεντάμορφη με το τέρας, τον Πινόκιο με τον παππού του, την ωραία κοιμωμένη, τον Αλαντίν.
Στο τελευταίο σπίρτο εμφανίστηκε μπροστά τους το κοριτσάκι με τα σπίρτα του και δίπλα του ήταν πολλά ακόμα παιδάκια ντυμένα στα λευκά και με στεφανάκια στο κεφάλι. Ήταν παιδάκια που κάποτε ζούσαν σε αυτό το μακρινό μέρος, αλλά όχι και τόσο μακρινό τελικά.
«Εδώ στη Συρία μας έχουν περισσότερο ανάγκη τα λίγα παιδιά που έχουν απομείνει. Ας προσπαθήσουμε την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα να την ομορφύνουμε με τα παραμύθια μας. Ας γίνουμε οι ήρωες τους για λίγα λεπτά και ας ευχηθούμε ότι οι πραγματικοί ήρωες, οι άνθρωποι, θα νοιαστούν για την ανθρωπότητα και θα τη σώσουν. Μόνο τότε θα σωθούν και οι ίδιοι…», είπε το κοριτσάκι ανάβοντας το τελευταίο σπίρτο και εξαφανίστηκε μαζί τα άλλα παιδάκια.
Και έζησαν τα παιδιά της Συρίας λίγες στιγμές ευτυχίας και μπορούμε και εμείς να τους δώσουμε και άλλες πολλές, αν πραγματικά νοιαστούμε.
