Οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας πάντα ως αντικειμενικοί παρατηρητές μας λένε να σταματήσουμε κάθε επαφή, συμφωνείς.
Προσπαθείς να απομακρυνθείς χωρίς block, βαρύγδουπες δηλώσεις και τελεσίδικα. Αποφεύγεις τους καυγάδες, μαζεύεις και γεμίζεις παράπονα. Οι πεταλούδες γίνονται μέλισσες. Και απλά σαπίζεις. Δεν κοιμάσαι. Εθελοτυφλείς.
Η απόγνωση κάθεται πάνω στο στήθος σου. Την αναζητάς. Και δεν μπορεί να μιλήσει. Ούτε τη Δευτέρα ούτε την Τρίτη ούτε την Τετάρτη. Και αποφασίζεις ότι θέλεις να φύγει από πάνω σου αυτός ο βραχνάς. Απομακρύνεσαι ξανά, προσπαθείς απλά να χαθείς αλλά πάλι υποκύπτεις στο κάλεσμα. Στο κάλεσμα εκείνης που σε θέλει κοντά της απλά για να σε απορρίψει.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που την είδες. Τους πρώτους μήνες που κοιμόμασταν μαζί. Τις τελευταίες λέξεις στις 4 το πρωί που έγινε 5 τελικά χωρίς να το καταλάβεις. Πιστεύεις πως όλα αυτά μπορούν να σε κρατήσουν. Λες ότι εσύ φταις που δεν μπορείς εύκολα να αποδεχτείς τη νέα τάξη πραγμάτων.
Και δέχεσαι την νέα κοπέλα, την υποτίμηση, το ότι περνάει καλά, το ότι σε χτυπάει αλύπητα, σε κάνει να νιώθεις λίγη και λες ότι φταις. Απομακρύνεσαι. Και λέει ότι φταις. Φταις.
Την έχεις ανάγκη και φταις γι’ αυτό. Έχεις ανάγκη την αμφισβήτηση. Μετά σου δίνει επιβεβαίωση, ξανά αμφισβήτηση. Εξαρτάσαι από αυτό γιατί ένα κομμάτι σου ακόμα προσδοκά.
Μέρα με τη μέρα όμως κάτι μέσα σου σβήνει.
Περνάνε οι μήνες και συνειδητοποιείς ότι δε χρειάζεσαι πια αυτό που σου προσφέρει, αν υπάρχει κάτι που σου προσφέρει. Και όλα καταλήγουν στην αρχική σου σκέψη. Κόβεις όλους τους δρόμους, όλα τα ερεθίσματα, σπας τον τοξικό κύκλο. Συνειδητοποιείς ότι σε κατάπιε και σένα. Έγινες κι εσύ τοξική.
Η ήσουν από πριν. Δεν ξέρεις πια.
Κάπου εκεί το χάος. Χαρίζεις στον εαυτό σου ένα λεπτό ησυχίας.
Ο εγκέφαλος σου ανακαλεί αναμνήσεις. Και οι αναμνήσεις αυτές δεν είναι από εκείνο το φαινομενικά άβγαλτο, αθώο, ντροπαλό και μοναχικό κορίτσι.
Το μυαλό σου τρέχει πριν την καταιγίδα. Και λησμονείς το πως ήσουν πριν.
Ένας άνθρωπος που διάβαζε, που γέλαγε, που δεν κοιτούσε το κινητό. Ένας άνθρωπος γεμάτος χωρίς εκείνη. Ένας άνθρωπος χωρίς εξαρτήσεις από μοτίβα και συμπεριφορές.
Και βρίσκεις σιγά σιγά τα ενδιαφέροντα σου που ήταν ξεχασμένα και παρατημένα σε μια γωνιά. Αυτή είσαι, που είχες αφήσει ανολοκλήρωτη.
Και κάνεις τις ανασφάλειες σου δύναμη σου.
Οριοθετείς. Πραγματικά και χωρίς ενδοιασμούς οριοθετείς.
Δε διαπραγματεύεσαι πλέον την αξία σου.
Κουράστηκες να κάνεις παζάρια στο σεβασμό και την εκτίμηση.
Όσοι δε μπορούν να σεβαστούν όσα έζησαν μαζί σου δεν είναι υγιείς. Όχι!
Δεν είσαι υγιής σπόρε.
Δεν είμαστε υγιείς.
Αντηχεί μέσα σου αυτή η φράση.
Φεύγεις μακριά από την αρρώστια.
Περνάνε οι μήνες. ΔΕ ΦΤΑΙΣ.
