Μπροστά από το μισάνοιχτο πέρασμα ενός σκοτεινού διαδρόμου μία ανθρώπινη φιγούρα στέκεται και κοιτάζει δειλά γύρω της. Μετρά και ζυγίζει τα βήματά της και τις επόμενες κινήσεις της προσεκτικά, σα να εξαρτώνται από αυτές οι στιγμές που θα ακολουθήσουν.
Παίρνοντας μία κοφτή ανάσα διασχίζει τον διάδρομο και βγαίνει σε έναν χώρο εξίσου σκοτεινό μα πιο ανοιχτό, όπου η μυρωδιά του ξύλου κυριαρχεί. Με τις αισθήσεις της αφής και της ακοής τεταμένες αναζητά τη μία και μοναδική θέση, που της αναλογεί, και μόλις βρεθεί εκεί, όλα τα φώτα ανάβουν και το χειροκρότημα του κόσμου δίνει το σήμα, για να ξεκινήσει το ταξίδι στο όνειρο.
Η μουσική από το πιάνο πλημμυρίζει τον χώρο του θεάτρου και οι νότες χαϊδεύουν στοργικά τις ψυχές. Τραγούδι με το τραγούδι, ερμηνεία με την ερμηνεία, βήμα με το βήμα στον χορό, όλα τα προβλήματα μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν και οι ανάσες γίνονται πιο βαθιές. Ο αέρας και το οξυγόνο εισχωρούν σε κάθε κύτταρο του κορμιού και πλημμυρίζουν με αισιοδοξία τις καρδιές.
Όλα ξαφνικά αποκτούν ένα διαφορετικό βάρος και τα χρώματα, οι μυρωδιές και οι ήχοι γίνονται πιο έντονα και κρυστάλλινα. Μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες ο κόσμος που είχε βρεθεί μέσα σε αυτήν την αίθουσα έγινε μία πιο βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού του και μπορούσε να κοιτάξει το είδωλό του στον καθρέφτη με πιο καθαρό βλέμμα.
Μέσα από το ταξίδι στον χρόνο, στη μουσική και σε μία πραγματικότητα διαφορετική ο καθένας είχε την ευκαιρία να κοιτάξει τις κρυφές πτυχές του εαυτού του χωρίς να φοβάται αν θα πληγωθεί. Μάλιστα οι πιο γενναίοι από αυτούς τους ανθρώπους αποφάσισαν να αφήσουν τα προβλήματα και τις δυσάρεστες σκέψεις στο παρελθόν και να κοιτάξουν το μέλλον που ανοιγόταν μπροστά τους.
Έψαχναν όμως με κάποιον τρόπο να πουν ευχαριστώ σε εκείνους που στέκονταν στην σκηνή και τους έκαναν δώρο ένα ταξίδι στο όνειρο και επειδή δεν είχαν κάτι άλλο να τους προσφέρουν, σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και τους χάρισαν το πιο ζεστό τους χειροκρότημα. Η ανταπόκριση των συντελεστών ήταν άμεση, υποκλίθηκαν μπροστά τους και αποσύρθηκαν διακριτικά στα καμαρίνια τους.
Ο πιο εύγλωττος διάλογος είχε μόλις ολοκληρωθεί και όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν με χίλιες λέξεις, ειπώθηκαν με πράξεις και ματιές. Μηνύματα καλά κρυμμένα είχαν μόλις αποκαλυφθεί και ο καθένας μπορούσε να τα ερμηνεύσει, όπως ήθελε. Το φάρμακο της τέχνης χωρίς καμία ανεπιθύμητη παρενέργεια είχε κάνει γρήγορα και άμεσα το θαύμα του και πάλι.
Γιατί αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτό είναι πλασμένη να κάνει η Τέχνη, να ανυψώνει και όχι να εξαχρειώνει…
