Υπάρχουν παιδιά ζόρικα, ήσυχα, χαρισματικά και παιδιά με αυτισμό που μπορεί να είναι όλα αυτά. Δεν διαφέρουν καθόλου από τα υπόλοιπα και ούτε μειονεκτούν σε κάτι. Είναι απλά “ιδιαίτερα” και με ξεχωριστές ιδιότητες.
Ο αυτισμός δεν είναι ψυχιατρική νόσος αλλά μια αναπτυξιακή διαταραχή που σχετίζεται με την ελλιπή κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Δεν παύει όμως να είναι μια σοβαρή νευρο-ψυχολογική διαταραχή που εμφανίζεται από τη γέννηση του παιδιού και το ακολουθεί για όλη του τη ζωή. Πρόκειται επομένως, για μια δύσκολη κατάσταση για έναν άνθρωπο, αλλά και για το ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον. Αυτό δεν αναιρεί όμως ότι χρειάζονται την ίδια φροντίδα και -ίσως περισσότερη- από τα υπόλοιπα παιδιά.
Οι αισθήσεις τους για παράδειγμα υστερούν. Οι μυρωδιές, οι εικόνες, οι γεύσεις που τους περιβάλλουν μπορεί να αποβούν για εκείνα πολύ επώδυνες. Προκαλείται μια σύγχυση στο μυαλό τους που μπορεί να τα οδηγήσει σε μια εχθρική συμπεριφορά που είναι όμως ακούσια. Για αυτούς τους λόγους, αυτά τα παιδιά καλό θα ήταν να μην μένουν απομονωμένα και χωρίς φίλους και παρέες αλλά να κοινωνικοποιούνται. Μέσα από τη συναναστροφή με άλλους ανθρώπους- και συγκεκριμένα παιδιά- τα αυτιστικά παιδιά ενδεχομένως να αποκτήσουν μια πιο φιλική συμπεριφορά.
Επιπλέον είναι δύσκολο για εκείνα να επικοινωνήσουν αποκλειστικά με λέξεις. Είναι προτιμότερο να τους υποδεικνύεται -αυτό που θέλουν οι άλλοι να τους πουν -με εικόνες, διότι οι λέξεις εξαφανίζονται από τον εγκέφαλο τους αστραπιαία. Τα οπτικά βοηθήματα έχουν ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της μνήμης τους και τα βοηθούν ώστε να μην ξεχνούν το πρόγραμμα τους. Ωστόσο είναι αρκετά δύσκολο για εκείνα να εκφράσουν αυτά τα οποία θέλουν. Για παράδειγμα εάν θέλουν φαγητό είναι προτιμότερο για εκείνα να το δείξουν με χειρονομίες παρά να το εκφράσουν με λόγια. Επομένως χρειάζεται υπομονή και μεγαλύτερη κατανόηση απέναντι τους.
Από πολύ μικρή ηλικία εκείνα δεν μπορούν να παίξουν το “παιχνίδι” της μεταφορικής έννοιας και της φαντασίας . Όταν ακούν για παράδειγμα: «κάτσε στα αυγά σου», αρχίζουν να αναζητούν κάποια αυγά στα οποία πρέπει να κάτσουν πάνω. Στα παιδιά με αυτισμό φαίνεται αδιανόητο ότι κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή τη φράση συνυποδηλωτικά. Ακόμη, δεν παίρνουν ένα αντικείμενο που ενδεχομένως υπάρχει μέσα στο σπίτι τους, για να δημιουργήσουν ένα φανταστικό τρενάκι ή αυτοκινητάκι αλλά παίζουν μόνο με ένα πραγματικό παιχνίδι που έχουν. Αυτό τα οδηγεί να παίζουν με έναν “καταθλιπτικό” τόνο, καθώς είτε δεν μπορούν εύκολα να συνεργαστούν με άλλα παιδάκια είτε το παιχνίδι τους γίνεται πολύ εύκολα βαρετό.
Όταν (και αν) εμφανιστούν συμπτώματα όπως: άγχος, κατάθλιψη κ.α. η ψυχοθεραπεία είναι αρκετά ωφέλιμη. Ο ρόλος των γονιών είναι αναγκαίος για να πάρουν την απόφαση να αρχίσουν να επισκέπτονται έναν ψυχοθεραπευτή με το παιδί τους, αλλά και για τον εαυτό τους επίσης. Αυτή η απόφαση θα έχει ενδεχομένως θετική επίδραση και θετικές συνέπειες για εκείνο. Θα το βοηθήσει στην εξέλιξη και βελτίωση της συμπεριφοράς του όχι προσωρινά αλλά γενικότερα στη ζωή του.
Τέλος, ο αυτισμός δεν αποτελεί τεράστια δυσκολία και μη αντιμετωπίσιμη κατάσταση ούτε για το ίδιο το άτομο που το βιώνει, αλλά ούτε για την οικογένεια και για το περιβάλλον του. Με συνεργασία και πολύ υπομονή όλα αυτά μπορούν να μετατρέψουν τις δυσκολίες αυτές σε μία ομαλή ζωή για όλους.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για το άρθρο αυτό :
mothersblog.gr
paidiatros.com
proseggisi.gr
el.wikipedia.org
autismhellas.gr
