Χριστούγεννα, γιορτή της αγάπης και της χαράς και άλλα τέτοια γλυκύτατα που ακούγονται σαν να βγήκαν από το πιο ωραίο βιβλίο παραμυθιού, αλλά φαίνεται να στερούνται νοήματος και αιτίου, κινδυνέυοντας να γίνουν όντως λέξεις ενός παραμυθιού και τίποτα άλλο. Για να μην μακρυγορήσω στον προβληματισμό μου, τί ακριβώς είναι αυτά τα Χριστούγεννα που γιορτάζουμε εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι; Και γιατί τα γιορτάζουμε;
Αλήθεια, αναρωτιέμαι συνεχώς αυτό το γιατί, ως αναζήτηση του αιτίου, πόσο το δουλεύουμε στη ζωή μας, πόσο αναζητάμε, πόσο ζορίζουμε το μέσα μας να πάρουμε απαντήσεις. Γενικότερα και ειδικότερα. Από το, γιατί μου θύμωσε (και όχι γιατί εγώ φέρθηκα έτσι), γιατί η κοινωνία είναι όπως είναι (και όχι γιατί κι εγώ διαιωνίζω κάτι), γιατί δεν οικοδομώ δική μου προσωπικότητα αλλά άγομαι και φέρομαι στις εκάστοτε απόψεις των εκάστοτε, γιατί δέχομαι αφενός και απoρρίπτω αφετέρου. Γιατί, μια απλή ερώτηση που όσο μαθαίνεις να τη δουλεύεις με τον εαυτό σου, τόσο γίνεσαι πιο πλούσιος και ξέρεις που πατάς.
Don’t get me wrong που λένε και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν προσπαθώ να σας υποδείξω τίποτα ή να αποδομήσω κάτι (αν και η αποδόμηση/απομυθοποποίηση είναι ο δρόμος στην συνειδητοποίηση), απλά, να ρε παιδί μου, δεν δεχόμαστε έναν Θεό-βρέφος γεννηθέντα σε μια φάτνη γιατί δεν το ανέχεται η λογική μας, αλλά κατά τα άλλα γιορτάζουμε αυτή την τόσο ωραία γιορτή, δοθείσης ευκαιρίας. Κι αν μου πεις ότι απλά εκμεταλλεύεσαι την όλη φάση προς προσωπική τέρψη (ναι, μελομακάρονα και φαί μέχρι να πεθάνεις και διακοπές και αραλίκι), πάω πάσο. Αλλά όταν αρχίζουν αυτά τα “γιορτή της αγάπης και ζουζουνίσματα και αστεράκια και group hugs” συγχωρέστε με αλλά θέλω να έρθω και να σας ρωτήσω: Ποιάς αγάπης; Μήπως είναι Αγάπης, με Άλφα κεφαλαίο, αλλά συνάμα και με ψιλά γράμματα…
Ναι ωραία και τα φώτα και τα λαμπιόνια και όλα αυτά τα εορταστικά, προσωπικά τα χαίρομαι πολύ, αλλά βαθύτερα τι; Πίσω απ’ όλα αυτά τι; Θα μου απαντήσεις, ευκαιρία να είμαι με όσους αγαπώ. Οκ, δεκτό, αλλά αυτή η ευκαιρία υπάρχει πάντα. Μη μου πεις ότι απλά το κάνεις γιατί το κάνουν όλοι ή γιατί ήρθαν και σου φύτεψαν μια γιορτή να χαίρεσαι! Αυτό που θέλω να πώ είναι ότι είναι πολύ ωραίο να είμαστε συνεπείς. Συνεπείς στις επιλογές μας. Κι αφού η λογική μας τόσο πια αποτάσσεται αυτό(ν) που είναι η αιτία της γιορτής των Χριστουγέννων, σας παρακαλώ ας μη χρησιμοποιούμε μια ακόμα (εμετική) έκφραση, αυτήν του πνεύματος των Χριστουγέννων, αλλά ας την κάνουμε Πνέυμα των Κουραμπιέδων, να είμαστε και μεστοί νοήματος. Δεν ειρωνεύομαι καθόλου, όλο αυτό αφορά τον προβληματισμό που ανέφερα πρωτύτερα, ξέρω τι γιορτάζω, ή γιατί γιορτάζω;
Αλλιώς, όσο κι αν αγαπάω την μαμά Αμερική, μου φαίνεται αστεία αλλά και τρομακτική η σκέψη πως σε λίγο θα γιορτάζουμε κι εμείς Thanksgiving Day και θα ψήνουμε και ωραία κασερόλε (δοκιμάστε το, αξίζει), να γιατί έτσι, και δε θα απέχουμε και πολύ από τον χαρούμενο αγρότη στην Βιρτζίνια που γιορτάζει Χαλλογουίν, ή από τον Ιάπωνα που γιορτάζει (κι αυτός) “Χριστούγεννα”, οικοδομώντας και μετατρέποντας τις πιο όμορφες και μεστές νοήματος γιορτές σε (μια ακόμη) ανούσια φολκλόρ κοινωνική παράτα υλισμού.
Καλά Χριστούγεννα.
