«Το πρώτο ραντεβού μας, ποτέ δε θα ξεχάσω. Που μου ‘έπιασες το χέρι και μου ‘πες σ’αγαπώ. Απ’ τις πολλές τις μπύρες, είχαμε γίνει κώλος. Και απ’ τα πολλά σκορδόψωμα, δεν παλευόσουνα…» Α, ρε, Χατζηφραγκέτα δοξασμένοι, με τις τραγουδάρες σας! Αν έχεις ακούσει το παραπάνω άσμα, θα έχεις πειστεί κι εσύ ότι το πρώτο ραντεβού, σπάνια είναι αυτό το υπερτέλειο σενάριο που έχουμε φτιάξει στο φτωχό μυαλουδάκι μας. Επίσης, θα ταυτιστείς! Διότι αγαπητέ μου, και ποιος δεν έχει φάει στη μάπα στιγμές αμηχανίας και ευτράπελα των πρώτων ραντεβού.
Ρομαντισμός; Ναι, προφανώς και όλοι αποζητάμε λίγη δόση από αυτήν την καραμελίτσα στο πρώτο ραντεβού και γενικά σε όλα τα μετέπειτα… Ας μη γελιόμαστε όμως, τίποτε δεν είναι ονειρικό και παραμυθένιο, αν δε συμβεί κάτι «ρεζιλευτικούλι», για να συνοδέψει τη στιγμή, ε, δεν θα έχεις να θυμάσαι, πως να το κάνουμε! Ξεκινάς σεινάμενος- κουνάμενος με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και παράλληλα με ένα άγχος, λες και πας για Πανελλαδικές. Φοβάσαι μην και δεν περάσεις το κράς τεστ, απόλυτα λογικό. Να ανησυχείς όταν δε σε σε σκιάζει φοβερά καμιά και είσαι φουλ αναίσθητος με την ανετίλα να ξεχειλίζει από τα μπατζάκια. Τότε, εκείνος ή εκείνη που πας να συναντήσεις, δε σου λένε και πολλά. Τζάμπα κόπος δηλαδή! Καθώς, αν δε νιώσεις αυτόν τον κόμπο στο λαιμό και ένα μικρο σφίξιμο στο στομάχι- στη διαδρομή για το πρώτο ραντεβού- τότε ποιά η μαγεία, ποιά η ουσία; Σε ρωτάω… Σαφώς και υπάρχουν περιπτώσεις που δε σκαμπάζεις από άγχος και όλα τα συναφή, ξέρεις τι ζητάς και από ποιον, επομένως, βαδίζεις απτόητος-η, να συναντήσεις το φλερτ σου ( άλλα ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα κάποιο στρες θα το έχεις, δεν μπορεί).
Ένα μεγάλο κεφάλαιο του πρώτου ραντεβού είναι ο εντυπωσιασμός. Το να ‘σαι ο εαυτός σου, ούτε λόγος! Δηλαδή και να το προσπαθήσεις, δε θα σου βγει εξ’ ολοκλήρου. Θα παρουσιάσεις μια version αψεγάδιαστη. Έτσι το βλέπεις εσύ, ρώτα όμως και τον άλλο που προσπαθεί, να συμβαδίσει με την τέλεια φιγούρα σου και απογοητεύεται. Τελικά είσαι θηρίο, αν δείξεις την πραγματικότητα χωρίς πολλές φαρφάλες και στολίδια. Ντύσου, όπως ντύνεσαι πάντα, μίλα και εκφράσου. όπως κάθε μέρα (καλά, εδώ, μην μπινελικώνεις, είναι θέμα ευγένειας… Γενικά μην μπινελικώνεις!) Να γοητεύεις με την αλήθεια σου μωρέ!
Ας μιλήσουμε για τις άτυχες και ξεκαρδιστικές στιγμές των πρώτων ραντεβού ( ξεκαρδιστικές μετά, που τις περιγράφεις, γιατί όταν τις ζεις, θέλεις άπλα να ανοίξει η γη, να σε καταπιεί). Πας να σερβίρεις νερό, κρασάκι ή και μπυρίτσα ενίοτε, να κεράσεις το αμόρε, να φανείς τζέντλεμαν, παρ’ την κάτω την κανάτα! Θες το τρέμουλο, θες η ανασφάλεια, μην λερώσεις τη συντροφιά σου. Τέλος πάντων, το κακό έγινε, πέτα εκεί ένα «γούρι» και ξεμπέρδεψες. Ένα ακόμα σύνηθες σκηνικό της όλης εμπειρίας, του πρώτου ραντεβού, είναι η συζήτηση. Έχω καεί από αυτό! Εμείς, οι ομιλητικοί άνθρωποι (οι ποιοι;), σε κάθε περίπτωση αμηχανίας ε, ξεφεύγουμε λιγουλάκι. Μιλάμε ασταμάτητα, αλαμπουρνέζικα και θέτοντας πέντε- έξι θέματα μαζί. Για να σπάσει ο πάγος βρε, παιδί μου, όχι τίποτα άλλο! (τον πάγο στο κεφάλι να μας ρίχνετε, μπας και το ράψουμε ποτέ!) Άλλο θεματάκι είναι το φαγητό. Ας είμαστε χαλαροί παιδιά. Ας αφήνουμε τις γκουρμεδιές στην άκρη και ας προτιμάμε πιο λάιτ και προσιτές καταστάσεις. Πάμε για σουβλακιαααά! Άπλα αν προτιμάμε το τζάνγκ φουντ, καλό θα είναι να αποφεύγουμε τα μπέργκερ, όταν δε γνωρίζουμε πως να τα γευόμαστε με κομψότητα (γίνεται αυτό;)…
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στο λογαριασμό. Πιστεύω στην ισότητα των δυο φύλων, ε, ζούμε και σε δύσκολη εποχή, δεν είναι ανάγκη να κεράσει το παλικάρι. Ας πληρωθεί ο λογαριασμός εξ’ ημισείας. Προς θεού, είπαμε μοντέρνοι, αλλά μην αφήνετε τις κοπέλες να σας κερνούν στο πρώτο ραντεβού… Εκτός και αν το πάτε για κολλητάρια, αυτό είναι μια άλλη καμμένη υπόθεση, την οποία δε θα αναλύσω εδώ.
Μην φοβάστε να είστε οι εαυτοί σας, ακόμα κι αν είστε γκαντεμόσκυλα. Και ας συμβούν χίλια δυο μικρά χαριτωμένα ατυχηματάκια. Είναι από το ζήλο, το τρακ και το ενδιαφέρον. Σε όποιον/α αρέσετε πραγματικά, θα τα εκτιμήσει!.
«Κι εσύ με αποκάλεσες καθίκι και τσογλάνι. Κι εγώ σε ερωτεύτηκα, από το πρώτο λεπτό»
