Η γραβάτα τον έσφιγγε. Δεν είχε συνηθίσει ποτέ του να τη φοράει. Ο κόσμος γύρω τού έφερνε κόμπο στο στομάχι.
«Λες να μετάνιωσε;».
Η μαύρη αυτή σκέψη του τριγύριζε ξανά και ξανά το μυαλό. Αυτός όμως δεν είχε μετανιώσει για το σημερινό γάμο. Και το ήξερε καλά…
Κοίταξε ξανά το συρφετό από τα συγγενολόγια και των δύο, και κάθησε στο μαρμάρινο πεζούλι του Δημαρχείου. «Πουτάνα αγωνία, πουτάνα ανασφάλεια!» βρυχήθηκε μέσα από τα δόντια του, καθώς το πρόσωπό του κρυβόταν μέσα στις παλάμες… Σκεφτόταν πώς έφτασε η ιστορία ως εδώ, στο γάμο του.
Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως μόνο ως σχέση δεν ξεκίνησε αυτή η κατάσταση…
Σεξ κάνανε 3 χρόνια τώρα… Έρωτα δε το έλεγε κανείς τους. «Κόλλησαν» μεταξύ τους, αν και κατά τα αρχικά τους λεγόμενα, δεν έπρεπε να επενδύσει συναισθηματικά κανείς από τους δύο. Του το είχε πει άλλωστε εξ’ αρχής:
«-Μη κολλήσεις. Δε ψάχνω για σχέση.
-Το ξέρω. Δε πρόκειται…»
Και δε ψευδόταν κιόλας. Ήταν στο χαρακτήρα, στην ιδιοσυγκρασία, στο αίμα του. Καθόλου συναισθηματικός τύπος. Καθόλου σταθερός.
Ξεκίνησε τυχαία. Μια βραδιά σ’ ένα μπαράκι στο Γκάζι. Κοινότυπο, κλισέ. Της μίλησε… Του άρεσε από την πρώτη στιγμή που την πρόσεξε εκεί μέσα. Ήταν αρκετό καιρό μόνος του, και ήταν η μοναδική στο μαγαζί που του γεννούσε τις πιο πονηρές σκέψεις όπως την κοίταζε… Ανταποκρίθηκε, συστήθηκαν… Το κινητό να παίζει στα χέρια του όλη την υπόλοιπη βραδιά, κοιτώντας το προφίλ της στο Facebook. Του άρεσε ακόμη περισσότερο.
Της έστειλε ακριβώς την επόμενη μέρα. Τόσο απεγνωσμένος, τόσο λιγούρης. Ανταποκρινόταν, το έβλεπε. Βγήκαν. Το ποτό έγινε φιλί, και το φιλί διαδρομή προς το σπίτι της. Τα μάτια του στα σανδάλια της. Φετιχιστής αμετανόητος. Το κατάλαβε. Δε το έκρυψε, δεν τον ένοιαζε. Το κάνανε. Όλη νύχτα. Σαν να μην υπήρχε αύριο. Που δε θα υπήρχε. Έτσι αισθανόταν…
Μα επαναλήφθηκε. Ξανά, ξανά, ξανά… Τα δάχτυλα και τα πέλματά της στο στόμα του. Αυτός μέσα της. Κεριά, μαστίγια, Δεσμά. Μια σημαδεμένη πλάτη. Πόνος, ιδρώτας, ηδονή. Τότε ήρθε και πάλι η συμβουλή. «μην επενδύεις συναισθηματικά». Συμφώνησε. Στα λόγια. Κάτι είχε αλλάξει μέσα του.
Υπήρχαν και άλλοι. Το ήξερε. Του το είχε πει. Δεν υπήρχε καμία. Δεν ήθελε, είχε διώξει κάθε άλλη. Τρελαινόταν.
«Κάπου στην Αθήνα αυτή πηδιέται με κάποιον…»
Μόνος αυτός. 2, 3, 10 ημέρες… Το τηλέφωνο χτυπούσε. Κανονίζανε. Σπίτι του, σπίτι της… Το σώμα που δένεται, το κερί που στάζει στο δέρμα… Ώρες, ημέρες, μήνες. Τα χρόνια που περάσανε, ο έρωτας που μεγάλωνε. Από τη μία πλευρά…
Ώσπου το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Είχανε μέρες να τα πούμε. Γνώρισε κάποιον. Τα πάνε καλά πιστεύει. Οι συναντήσεις πρέπει να τελειώνουν. Οπωσδήποτε. «ΟΚ», και μετά το έκλεισε. Σκατά. Δε της μίλησε ποτέ. Έπρεπε όμως. Τώρα τίποτε… Τούτη ‘δω η μοναξιά δε συνηθίζεται. Ειδικά αν υπάρχει έρωτας στη μέση…
Σιωπή. Κι εκείνη τη στιγμή ήταν που η σπίθα άναψε. Η πόρτα βρόντηξε, ενώ αυτός ήδη κατέβαινε τα σκαλιά ανά 4. Λίγες στιγμές αργότερα ένα αυτοκίνητο διέσχιζε τη Μεσογείων με 140…
Βροντούσε την πόρτα. Του άνοιξε. Δε πρόλαβε καν να απορήσει, δεν είπαν λέξη. Τη φίλησε. Τον κόλησε στον τοίχο. Ξανά στο κρεβάτι της…
«Τραβάω μεγάλο ζόρι μαζί σου» της ψιθύρισε στο αυτί ενώ ήταν κολλημένος πάνω της… Αυτή πάγωσε. Τον γύρισε ανάσκελα, ανέβηκε πάνω του, και κρατώντας του τα χέρια τον ρώτησε έκπληκτη τι εννοεί με αυτό.
Της εξήγησε. Δε την πάλευε μακριά της. Δεν ήθελε κάτι άλλο πέραν αυτής.
Την ήθελε. Για πάντα…
Είχε μείνει άναυδη…
Πλησίασε στο πρόσωπό της. «Σε παντρεύομαι. Ψήνεις;» ξεστόμισε ενώ την κοίταξε βαθιά στα μάτια…
«Τι σκέφτεσαι εκει; Άντε πάμε μέσα, ήδη αργήσαμε!»
Η φωνή της διέκοψε την αναδρομή του μυαλού του… Πετάχτηκε όρθιος χαμογελώντας, και σκεφτόταν πόσο όμορφη ήταν με αυτό το λευκό φόρεμα.«Σε θέλω πολύ…» της είπε σιγανά στο αυτί, ενώ βαδίζανε μαζί προς τα μέσα…
