«Είμαι καλά, δεν με βλέπεις που γελάω; Είμαι καλά, σε διαβεβαιώνω πως ναι! Δεν με βλέπεις κάθε ημέρα στολισμένη και βαμμένη που πηγαίνω στην δουλειά; Ναι, καινούρια παπούτσια είναι αυτά, τα πήρα πριν μια εβδομάδα. Όχι δεν πήγα για ψώνια, τα βαριέμαι και με κουράζει ο κόσμος, τα παράγγειλα και ήρθαν σπίτι. Ευτυχώς εκείνη την ημέρα ήμουν σπίτι, δεν δούλευα, ήμουν λίγο άρρωστη, όχι τίποτα σοβαρό, πονοκέφαλος και ένα βάρος στο στήθος. Πριν δύο εβδομάδες πάλι πόναγα, έχεις δίκιο, αλλά να ξέρεις… είχα πολλή δουλειά και είπα θα περάσει. Και πέρασε λίγο. Βγήκα με φίλους, ωραία περάσαμε, έτσι τουλάχιστον νομίζω! Κάποια στιγμή δεν μπόρεσα να τους παρακολουθήσω, αλλά γέλαγαν με την καρδιά τους, προσποιήθηκα πως άκουγα και γέλασα και εγώ μαζί τους. Κάποτε, όχι πολύ μακριά από το τώρα, γελάγαμε με την καρδιά μας, αναρωτιέμαι τι άλλαξε; Άλλαξα εγώ με έναν περίεργο τρόπο, υποθέτω, δεν ξέρω, νιώθω πως δεν αξίζω, πως δεν ταιριάζω πια με κανέναν, δεν με γεμίζουν οι φίλοι, δεν με γεμίζει η δουλειά, οι έξοδοι «διασκέδασης». Δεν ευχαριστιέμαι όπως παλιότερα, μια έξοδος με έκανε να πετάω από χαρά, μια συνάντηση, ένας καφές. Παλιότερα είχα μεγάλη όρεξη να κάνω και να προτείνω πράγματα και ιδέες, να γνωρίσω ανθρώπους, να περιμένω ένα απόγευμα χαλαρό με τις φίλες μου. Όχι πια…Τώρα θέλω να απομονώνομαι, να ακούω μουσική, να διαβάζω τα βιβλία μου και να κοιμάμαι. Με ενοχλούν οι φωνές, οι συζητήσεις και όλα νομίζω. Αν είχα λύσει το πρόβλημα των χρημάτων, δεν θα σηκωνόμουν καθόλου από το κρεβάτι. Ώρες πιέζω τον εαυτό μου να βγει έξω για λίγο, τα βασικά να κάνω, λίγα ψώνια από το σουπερ μάρκετ, καφέδες που πίνω με το τσουβάλι ή λίγο περπάτημα στον ήλιο. Ακόμα και αυτά που αγαπώ πολύ με κουράζουν… αφόρητα. Κάποιες νύχτες δεν κοιμάμαι, περιμένω να ξημερώσει και έτσι απολαμβάνω, λέω, το ξημέρωμα. Και τι σημασία έχει; Ακόμα μια ημέρα, που θα προσποιηθώ ότι όλα είναι καλά, και τα χείλη μου θα σχηματίσουν χαμόγελο, ενώ νιώθω βαθιά εξάντληση και απελπισία. Μια θλίψη χωρίς τέλος… μα μην ανησυχείς είμαι καλά»
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η κατάθλιψη είναι μια ψυχική νόσος, που επηρεάζει περισσότερα από 300 εκατομμύρια ανθρώπους διεθνώς. Τα συμπτώματα της δεν είναι ξεκάθαρα, κάποια από αυτά είναι η ανηδονία, η αυπνία, η διαρκής κούραση, η μελαγχολική διάθεση, οι ψυχοσωματικοί πόνοι και οι διαταραχές συγκέντρωσης και όρεξης. Συχνά οι άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη νιώθουν απελπισία, έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση και ενοχές πως δεν είναι αρκετά καλοί σε ό,τι κάνουν και οι σοβαρές περιπτώσεις σκέφτονται να δώσουν τέλος στην ζωή τους. Παρόλα αυτά στην καθημερινότητα τους δείχνουν πως «λειτουργούν» καλά, και προσπαθούν να πείσουν ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Μην κλείνετε την πόρτα στις ενδείξεις, όταν πιστεύετε πως κάποιος άνθρωπος σας έχει ανάγκη. Δώστε βάση στα social media του και μην μπερδεύεστε με την καλή διάθεση και το χαμόγελο που βλέπετε να τον ακολουθεί, συνήθως δεν είναι αληθινά, όταν υπάρχουν ενδείξεις πως θέλεις βοήθεια. Μια ανάρτηση που θα σας προβληματίσει, πολλές αρνήσεις κοινωνικοποίησης και αλλαγή συμπεριφοράς είναι ενδείξεις. Συνήθως οι άνθρωποι μπερδεύονται και θεωρούν, ότι κάτι έχει συμβεί το λαμβάνουν προσωπικά, ενώ δεν θα έπρεπε. Αν αγαπάτε κάποιον θα καταλάβετε εύκολα την κατάθλιψη. Μην ξεχνάτε να αφήνετε ανοιχτές τις διόδους επικοινωνίας και να λέτε συχνά «σ ’αγαπώ» σε όλους εκείνους που είναι σημαντικοί στην ζωή σας, ακόμα και αν διαφωνείτε μαζί τους.
