Οι στιγμές που αντιλαμβάνεσαι ότι δεν σε νοιάζει αν πεθάνεις, ίσως είναι και οι πιο δυνατές στιγμές που μπορεί να σου συμβούν. Είναι ένα απαίσιο συναίσθημα, που σε βοηθάει όμως να καταλάβεις τι τρέχει, πώς τρέχει και με τι ταχύτητα τρέχει κάτι. Η αλήθεια είναι πως αυτό το συναίσθημα, παρά τη ζοφερότητα και το μούδιασμα που σου αφήνει, σε κινητοποιεί εσωτερικά, σε βοηθάει να βρεις τι σε σκοτώνει ή σε βοηθάει να σκοτώσεις εσένα.
Αυτές οι στιγμές θα συμβούν στον καθένα. Είτε πρόκειται για ροκ καλλιτέχνη που νιώθει μόνος ακόμα και μπροστά σε 80.000 κόσμο είτε πρόκειται για έναν σχετικά αντικοινωνικό τύπο που αδιαφορεί για αυτόν και τους γύρω του, οι στιγμές αυτές είναι τόσο έντονες που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ραγδαία, που δεν μπορούν να νικηθούν. Και δεν θα σταματήσουν μέχρι να νικήσουν εσένα. Θα τις αφήσεις;
Το δυσκολότερο σημείο της καθημερινότητας είναι το βράδυ, εκεί που ούτως ή άλλως είσαι μόνος. Αν και θα προτιμούσες να ήσουν μόνος, αυτό το είδος μοναξιάς είναι που σε σκοτώνει βαθιά, που σε κάνει να νιώθεις ανίκανος, που σε κάνει να νιώθεις αβοήθητος. Και κυρίως, αδιαφορείς. Δε σε νοιάζει και σκέφτεσαι πως δε θα νοιάζει και κανέναν άλλο. Αν τους ενδιέφερες, πού είναι τώρα;
Τα βράδια που ξαπλώνεις μόνος σου είναι τα πιο ζοφερά. Τα βράδια τα μοναχικά, εκείνα που δεν επιτρέπουν άλλες φωνές, εκείνα που σφραγίζουν κάθε πνοή αγάπης και ενδιαφέροντος γύρω σου. Είναι εκείνα τα βράδια που δεν ξέρεις τι να κάνεις και αν μπορείς να το κάνεις, εκείνα τα βράδια που σε κάνουν να αδιαφορείς για σένα. Και ίσως να μην το αξίζουν.
Οι μέρες παλεύονται. Κάποια βόλτα, κάποιος διάλογος, κάποια αλληλεπίδραση. Οι μέρες παλεύονται, ξεχνιέσαι και ξεχνιέται και ο ψυχικός κορεσμός. Μια κουβέντα από εδώ, λίγος αέρας από εκεί, αναπνέεις ακόμα. Αναπνέεις;
Το βράδυ, εσύ και το μαξιλάρι σου. Γυρίζεις μπρούμυτα, δεν θέλεις να σε δει αυτός που δεν υπάρχει στο δωμάτιο να κλαις, δεν ξέρω γιατί, ίσως είναι μια απέλπιδα προσπάθεια νοητής πάταξης της μοναξιάς σου. Στην αρχή δεν αφήνεσαι να κλάψεις, δυσκολεύεσαι, κρατιέσαι. Όσο περνάνε οι στιγμές αυτές, έρχονται και άλλες στο μυαλό σου, αυτές που θέλουν να σε κάνουν να σε βλάψεις. Και τις δέχεσαι, τις κάνεις κτήμα σου, τους ανοίγεις την πόρτα και τις καλωσορίζεις. Σε χαιρετούν και αυτές.
Τώρα δεν κρατιέσαι πια, κλαις γοερά. Πιστεύεις πως έτσι θα ξεσπάσεις, θα ξεχαστείς και θα διώξεις ό,τι σε περιτριγυρίζει. Δεν θα τα καταφέρεις. Το αίμα ήδη κυλάει από το χέρι σου, ενώ ο ήχος από κάτι αιχμηρό συντροφεύει την υστερική μοναξιά του χώρου. Αφέθηκες και πάλι.
Για πόσο ακόμα θα το ανέχεσαι όλο αυτό, για πόσο ακόμα θα ανέχεσαι εσένα; Για πόσο καιρό θα αφήνεσαι να σου κάνεις κακό, να σε φράζεις, να σε εμποδίζεις ψυχικά; Ίσως για πάντα. Μέχρι τότε, το μαξιλάρι σου είναι φίλος αδελφικός. Εσύ είσαι ο δικός του;
