Επιστροφή στο σπίτι. Το κεφάλι βαρύ από το ποτό. Ένα τσιγάρο, και δρόμο για ύπνο… Κάθεσαι στην καρέκλα, ρουφάς τη τζούρα, νιώθεις να ανακατεύεσαι. Και ανάμεσα σ’ αυτή τη θολούρα, σου ΄ρχονται οι σκέψεις σαν απολογισμός. Πιάνεις το μπλοκάκι, το στυλό, και ξεκινάς να γράφεις…
«Απολογισμός ζωής: Μηδέν εις το πηλίκον». Ακριβώς… Είναι μία από αυτές τις βραδιές που νιώθεις παντελώς άχρηστος για οτιδήποτε. Που αναλογίζεσαι τα γεγονότα που σου συνέβησαν έως και σήμερα, και καταλαβαίνεις πως τα έχεις κάνει τελείως μαντάρα…
Άνθρωποι που ήρθαν κι έφυγαν. Και σχεδόν πάντα με την ίδια αλληλουχία γεγονότων. Η ζωές που δε ζήσαμε, τα «αν» και τα «θα». Αυτό που χόρτασες πάντως ήταν ένα: η θεωρία.
Η επαναστατική θεωρία είναι πολύ χρήσιμη, αρκεί όμως να οδηγεί στην πράξη. Αλλιώς απλά γίνεσαι «χιλιαστής», περιμένοντας τη στιγμή που θα ωριμάσουν οι συνθήκες (!). Αυτό έχεις μάθει περίπου 11 χρόνια τώρα. Το θέμα είναι πως στη ζωή σου είδες κάτι άλλο. Ατελείωτοι μονόλογοι και διάλογοι, διαλέξεις που θα ζήλευε και ένας λέκτορας, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα. Kαι όταν έρχεται η ώρα της πραγμάτωσής τους, να μένουν μετέωρα τα πάντα. Και ο απολογισμός σου να μην είναι στιγμές, αλλά τα λόγια που άκουσες…
Κι έτσι, βιώνεις το ρήμα «γράφω» και στις 2 φωνές: H τέχνη του να κάθεσαι να γράφεις, τη στιγμή που σε έχουν γραμμένο. Ειδικά αυτοί που ευαγγελίζονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως σε «αγαπούν», είναι στην τελική αυτοί που δε βρίσκονται ποτέ εδώ. Που ποτέ δε νοιάζονται εάν είσαι καλά, εάν περνάς καλά, εάν ζεις, πέθανες, ή σε βάλανε φυλακή. Βασικά τους είναι το ίδιο, αφού από τη ζωή τους θέλουν να είσαι απών, αφού δεν αποτελείς καν «τριτοτέταρτη» επιλογή…
Το μόνο αισιόδοξο σ’ αυτόν τον απολογισμό είναι οι φίλοι. Αυτά τα άτομα που πάντα ήταν και θα είναι εδώ. Αυτά τα παιδιά που με όλη τους την ψυχή ενδιαφέρθηκαν, βοήθησαν, άκουσαν και συμβούλεψαν… Γι’ αυτά τα άτομα όσα ευχαριστώ και να τους πω και πάλι λίγα θα ΄ναι…
Κι είναι αυτές οι βραδιές που αισθάνεσαι άχρηστος λοιπόν… Και μετά αναλογίζεσαι τους φίλους που είναι πάντα εδώ, και πας για ύπνο με ένα χαμόγελο που σου φτιάχνει την ήδη εδώ και 26 και κάτι χρόνια χαλασμένη σου διάθεση…
Κι έτσι παίρνεις δύναμη για την επόμενη ημέρα…
Τάκη, Λένα, Γιάννη, Λάζαρε, Θοδωρή, ευχαριστώ για όλα!
