Μίλησε μου για όσα αγαπάς κι άφησε με για λίγο ακόμη να σε κοιτάζω να λάμπεις. Άγγιξε με, με τον ήχο σου, κι άφησε με να χαθώ κάτω από τις νότες της φωνής σου που άλλοτε τρεμάμενες ανοίγουν τα φτερά τους για νέα ταξίδια και περιπέτειες αφήνοντας τον φόβο πίσω. Άφησε με να τυλιχτώ για ακόμη μια φορά στις φτερούγες της φωνής σου και να με νανουρίσουν με το ζεστό της αγκάλιασμα κι εγώ, προστάτης αέρας σιωπής, σαν σύννεφο δροσιάς θα διώχνω κάθε αφηρημένη έννοια που σε παρέσυρε μακριά από όσα θέλησες. Και όταν θα επιστρέφεις ξανά, μόνο τότε, με την ανάσα σου θ’ αποκοιμιέμαι απαλά σαν θαρρώ πως μ’ αγκαλιάζεις. Και όταν μια μέρα με σκεπάσει η σιωπή σου, με τα φτερά μου θα πετάξω να σε βρω, ν’ αναζητήσω τη χροιά σου, στα μέρη που περπάτησες θα τους ρωτήσω, μα αν δεν σε βρω, θα βυθιστώ κι εγώ μαζί σου στη σιωπή, μήπως εκεί, ακούσεις στον αντίλαλο μου, όσα κι εγώ αγάπησα.
