Συχνά σκέφτομαι όλα εκείνα τα συναισθήματα, τα οποία δεν μπορούμε να εκφράσουμε με λέξεις, τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε την ανάγκη να χαθούμε για λίγο ακόμη στις σκέψεις μας και δεν θέλουμε τίποτα γύρω μας να μας διακόψει, καθώς το εσωτερικό ταξίδι εκείνες τις στιγμές, και όχι η ίδια η πραγματικότητα, είναι εκείνο που αφυπνίζει τις αισθήσεις μας, μία προς μία. Υπάρχει μία λέξη για όλα αυτά τα συναισθήματα, τα οποία είναι πολλά και συχνά αντιφατικά μεταξύ τους και έχει πορτογαλική ρίζα και σχετίζεται με τη μουσική Φάδο – Fado. Είναι η λέξη Saudade, μία από τις πιο δύσκολες λέξεις προς μετάφραση, που σημαίνει μία μίξη νοσταλγίας, προσμονής, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Η μουσική Φάδο, όπου στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, εντοπίζεται γύρω στη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, έχει μελαγχολική μουσική και στίχους που συχνά αναφέρονται στη θάλασσα και τη ζωή των φτωχών.
Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες της μουσικής φάδο. Τα φάδο της Κοΐμπρα και τα φάδο της Λισαβόνας τα οποία είναι και πιο δημοφιλή. Τα παραδοσιακά φάδο της Κοΐμπρα προέρχονται από τις ακαδημαϊκές παραδόσεις του πανεπιστημίου της πόλης και ερμηνεύονται μόνο από άντρες, οι οποίοι είναι γενικά ντυμένοι στα μαύρα, όπως και οι μουσικοί, καθώς είναι το παραδοσιακό ακαδημαϊκό ένδυμα. Τα φάδο της Λισαβόνας ερμηνεύονται τόσο από άντρες όσο και γυναίκες σε δημόσιους χώρους ή σε casas de fado – στα σπίτια του φάδο, ενώ είναι αρκετά πιο χαρούμενα από τα φάδο της Κοΐμπρα. Η μοναδική Amália Rodrigues καθιέρωσε την πιο γνωστή μορφή τραγουδιών φάδο.
Στην πορεία, ένα μεγάλο κύμα νέων ερμηνευτών και μουσικών, όπως η Christina Branco, Madredeus, Dulce Pontes, Mariza και άλλοι, έκαναν προσμίξεις του παραδοσιακού φάδο και του μελαγχολικού του ύφους, με τη σύγχρονη μουσική και με άλλα είδη, διατηρώντας τη μαγεία και την αίσθηση του saudade με αποτέλεσμα, σήμερα, η παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας να είναι ακόμη περισσότερο δημοφιλής σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πηγή : https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF
