Ο Αισχύλος ήταν δραματικός ποιητής ο οποίος γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 525 π.Χ. Λέγεται ότι έχει γράψει 90 έργα, από τα οποία γνωρίζουμε τους τίτλους των 79 και σώζονται μόνο τα επτά: Ικέτιδες, Πέρσαι, Επτά επί Θήβας, Προμηθεύς Δεσμώτης και η μοναδική τριλογία γνωστή ως Ορέστεια. Ο Αισχύλος ασχολήθηκε κατά κόρον με το σατυρικό δράμα και θεωρείται αυθεντία του είδους. Ως κορυφαίος δραματουργός έφερε αλλαγές στο αρχαίο δράμα και έδωσε νέα πνοή στην ευρωπαϊκή δραματουργία. Ήταν ένας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές της Αρχαίας Ελλάδας μαζί με τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη.
Ο Αισχύλος μείωσε το μέγεθος του χορού και εισήγαγε ένα δεύτερο υποκριτή στο έργο. Μία από τις σημαντικότερες αλλαγές που έφερε στο αρχαίο δράμα ήταν η ισορροπία μεταξύ του δραματικού και του λυρικού στοιχείου. Πριν την εποχή του Αισχύλου οι δραματουργοί έδιναν μεγάλη έμφαση στον λυρισμό του έργου. Στα έργα του, ειδικά στα πρώιμα, διακρίνεται η σταδιακή εξέλιξη της δραματικής μορφής. Στις Ικέτιδες ο χορός πρωταγωνιστεί όπως επίσης και στους Πέρσες ο ρόλος του χορού είναι εξίσου σημαντικός, αλλά στους Επτά επί Θήβας κυριαρχεί πλέον ο πρωταγωνιστής. Ο κανόνας που ίσχυε στους αθηναϊκούς δραματικούς αγώνες ήταν οι ποιητές να παρουσιάζουν τρεις τραγωδίες κι ένα σατυρικό δράμα. Ο Αισχύλος συμμετείχε συνήθως με τριλογίες όπου κάθε τμήμα ήταν ολοκληρωμένο από μόνο του ταυτόχρονα όμως ήταν μέρος μιας ευρύτερης ενότητας.
Ο Αισχύλος θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερος λυρικούς ποιητές, χρησιμοποίησε στο μέγιστο βαθμό το θέαμα και το χρώμα. Τα έργα του ξεχωρίζουν για την δραματική τους ευφυΐα καθώς και για την υπέροχη ποίηση. Ο Αισχύλος κατάφερε να κατορθώσει κάτι πολύ σπάνιο για την εποχή του. Στις ημέρες μας γνωρίζουμε αρκετούς καλλιτέχνες οι οποίοι συγγράφουν, σκηνοθετούν και πολλές φορές παίζουν σε ένα δικό τους έργο. Έτσι λοιπόν ο Αισχύλος με το πολύπλευρο ταλέντο του υπήρξε από τους πρώτους ο οποίος ταυτόχρονα ήταν σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής, σκηνογράφος, συνθέτης και χορογράφος των έργων του. Ως μοναδική τιμή στο πρόσωπο και στο έργο του μετά τον θάνατο του τα έργα ξαναπαίζονταν στις αθηναϊκές εορτές. Γνωρίζουμε πως στους ειδικούς αυτούς εορτασμούς δεχόντουσαν μόνο νέα έργα, στοιχείο που μέχρι σήμερα προκαλεί θαυμασμό.
