Θα ήθελα να σου το περιγράψω με απλά κι αγνά λόγια αλλά δε νομίζω ότι υπάρχουν τέτοια. Θέλω να σου εξήγησω τι όνειρα βλέπω το βράδυ και τι πηλό πιάνω το πρωί να τα κάνω πράξη, μα ίσως να μην καταλάβεις.
Άλλα τα όνειρα που βλέπεις στον βαθύ ύπνο κι άλλα εκείνα που χτίζεις μία ζωή.
Εγώ ονειρεύομαι πια να μην φοβάμαι, να μη δειλιάζω, ονειρεύομαι να διεκδικώ και να τολμάω, να φωνάζω πολύ δυνατά, να γελάω πιο δυνατά, να ξέρω πώς είναι τα λάθη και να προχωράω.
Ονειρεύομαι αύριο που θα ξυπνήσουμε μαζί, να γυρίσουμε τον κόσμο με ένα σάκκο κι έναν καφέ μέτριο με γάλα. Θα ονειρευτώ να μη με αλλάξει τίποτα εκτός αν το θελήσω και να μη ζητήσω σε τίποτα να αλλάξει εκτός αν το θελήσει. Ονειρεύτηκα ότι κοιμάμαι ήρεμη και γαλήνια, με ένα σκαστό χαμόγελο και ξυπνάω με αυτό το πρωί. Δεν ονειρεύτηκα ποτέ χρήματα κι άλλες ιστορίες τέτοιες. Δεν ονειρεύτηκα ούτε καριέρες ούτε δόξες κι εξουσίες.
Εγώ το όνειρο το έχτισα σε παράλογες μέρες, με παρορμητικές περιπέτειες, γύρω απο ομιχλώδη τοπία, σε αυτοκίνητα που δυσκολεύονται να πάρουν μπρος. Εγώ με ονειρεύομαι πλάι σε μεγάλες ιδέες, δίπλα σε αληθινά αισθήματα, παρέα με ένα χάρτη με πινέζες κι όσους με έκαναν να κοιμηθώ με εκείνο το σκαστό χαμόγελο.
Εγώ το έσκασα από κάποιο κάστρο κάποτε και σ’ εκείνο ονειρεύομαι να γυρίσω, ευτυχισμένη.
Ας μοιραστούμε τ’ όνειρο: Κυνηγάω μία ιδέα, μία έκλαμψη ελπίδας. Μα δεν κυνηγώ μοναχή!Άνθρωποι πολλοί. Άνθρωποι που κρύβονται, άνθρωποι που κρύβουν. Μαγειρεύουν ουτοπίες.Όχι για ν’ αρνηθούν το τώρα, μα για να το εξαίρουν…
