Αν σε περιμένει όπως λεν ένας παράδεισος, ας είναι παράδεισος αληθινός, παράδεισος παραμυθένιος μα όχι σαν αυτόν στα παραμύθια που είναι φανταστικός κι απατηλός. Ας είναι ένας παράδεισος με όλα τα γράμματα να γίνονται νοήματα. Παντοτινα να είναι όλα και όχι για λίγο να κρατούν. Αθάνατες πνοές, Ρητές στιγμές και Άφθαρτες υπάρξεις. Δίκαια να ζεις και Ελεύθερα να σκέπτεσαι. Ιδανικά να βλέπεις, Σωτήριες ψυχές να συναντάς και Όμορφα να πράττεις. Και με ένα Σίγμα τελικό να κλείσεις ότι πληγές σου άνοιξαν από τον κόσμο που’ ρθες.
Αν στον παράδεισο αυτό φτάσεις μ’ άλλους μαζί, να βρεις σ’ αυτούς καινούργιους φίλους και αδερφούς, μάνες και πατεράδες γιατί κανείς παράδεισος, παράδεισος δεν είναι να’ σαι μόνος κι ορφανός. Κι αυτοί οι φίλοι να’ ναι σα να ‘ταν από πάντα κι όχι περαστικοί, φίλοι για μια στιγμή, κάποια χρόνια, αυτοί που σε θυμούνται μια Κυριακή πρωί και τις Δευτέρες σε ξεχνούν. Και αδέρφια τέτοια που δε χωρίζονται επειδή τους χώρισε η πορεία της ζωής, που δε μιλιούνται σαν πέρασε ο καιρός και αλλάξαν μονοπάτια, παρά μαζί, ότι και αν φέρει ο χρόνος και ο καιρός. Ας είναι και οι μάνες που θα βρεις έτσι που δεν μετρούν τις αγκαλιές με ότι χρόνο περισσεύει απ’ τις δουλειές και ούτε τα φιλιά με όσα πρέπει υπολογίζουν για να μη σε κακομάθουν. Και οι πατεράδες να παίζουν ολάκερη τη μέρα και να γελούν και να γεμίζουν με πειράγματα όχι μονάχα τα βράδια που σχολούν απ’ τη δουλειά, μα και τ’ απογεύματα και έτσι να σε ξυπνούν τα πρωινά.
Αν έχεις φύγει για έναν τέτοιο παράδεισο, θαρρώ πως έχεις ήδη στείλει απ’ τον παράδεισο σου εδώ κάτω. Προκάλεσες για λίγο το συναίσθημα… πάει καιρός που δεν υπήρχε ελπίδα πια γι’ αυτό ούτε για εμάς ο Θεός. Υπήρχαμε για Εκείνον όχι όμως εμείς γι’ Αυτόν. Ξεχάσαμε να νιώθουμε τον πόνο τον απλό και τιμωρήσαμε τον κόσμο μας με μεγαλύτερο. Στείλε λοιπόν δάκρυα σε εμάς για ότι ζωντανό, δάκρυα συγκίνησης, πόθου και λαχτάρας για ότι υπαρκτό. Κι ας μην περισσέψουν άλλα δάκρυα που προκαλούν και προκαλούνται από τον θάνατο, αργοπεθαίνοντας ο καθένας μας από άδειες ψυχές που πάνε να βρουν προορισμό. Στείλε αγγέλους οδηγούς για τα αγριεμένα τρένα που σφυροκοπούν τα σαλεμένα μας μυαλά. Δεν έφταιξαν τ’ άλλα, φταίγαμε εμείς. Στείλε αγγέλους του έρωτα, στοργής και ανθρωπιάς για όλους εμάς. Στείλε αγγέλους λησμονιάς για όσους πονούν και αυτοί τη σκέψη τους να στέλνουν για συντροφιά όταν κοιτούν ψηλά, εσένα να βρουν και λίγο απ’ τον Θεό σου.
Θυμωμένη και λιγότερο ματαιόδοξη.
