Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, απομένουν μόνο λίγες ώρες για να τελειώσει το 2017… Κάτι τέτοιες ώρες είναι που πολλοί από εμάς οδηγούνται -εκούσια ή ακούσια- στο να κάνουν έναν απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε… Έτσι, το άρθρο αυτό θα είναι ένας προσωπικός κατά κάποιο τρόπο απολογισμός για το έτος που μας φεύγει…
Σας γράψαμε πόλλά μέσα σε αυτή τη στήλη μέσα στο 2017… Προσωπικά, σας είπα για έρωτες, χωρισμούς, απώλειες και επανασυνδέσεις, καταστάσεις που τελείωσαν ή που δεν άρχισαν ποτέ (όλα τα καλά δηλαδή!)… Μέχρι και για την ασχήμια μου σας κλαύτηκα! Αλλά σας μίλησα και για ιστορικά γεγονότα, εκλογές, έως και για τις μαρξιστικές μου πολιτικές πεποιθήσεις -όχι ότι τις κρύβω κιόλας!- σας εξέθεσα…
Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω μεταξύ τους; Μα φυσικά την εξωτερίκευση. Αυτό κάνει η στήλη των “Αψυχολόγητων”… Εξωτερικεύει συναισθήματα. Και είναι το χαρακτηριστικό που κάνει μοναδική τη στήλη αυτή…
Το κοινό που έχουμε οι αρθρογράφοι αυτής της στήλης λοιπόν, είναι το ότι μοιραζόμαστε… Μοιραζόμαστε μαζί σας τις σκέψεις, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τα συναισθήματά μας. Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι, που κατά κάποιον τρόπο “μας ένωσε” η στήλη αυτή και η αγάπη για τη γραφή. Άνθρωποι από τις 4 γωνιές της χώρας, με διαφορετικά βιώματα, που υπό άλλες συνθήκες ίσως και να μην είχαν ανταλλάξει ποτέ ούτε μία κουβέντα! Αυτή είναι και η μαγεία των “Αψυχολόγητων”… Η μαγεία του να μαθαίνεις πράγματα που πηγάζουν βαθιά από την ψυχή του άλλου, όπως ότι δεν είναι όλοι οι άνδρες ίδιοι, ότι τα “σ’ αγαπώ” μας πρέπει να τα εκφράζουμε, το πόσο πολύτιμα είναι τ’ αδέρφια μας, και πως ο χειμώνας είναι απολαυστικός τελικά… Επίσης, μάθαμε να εκτιμάμε το πατρικό μας σπίτι, το πόσο μας λείπουν κάποιοι άνθρωποι -είτε είναι στενόί μας συγγενείς, είτε η σχέση μας-, ότι δε πρέπει να στεναχωριόμαστε γιατί σίγουρα κάποια στιγμή θα βρούμε το “έτερον μας ήμισυ”, και επιβεβαιώσαμε άλλη μία φορά πως για τους γονείς μας θα είμαστε πάντα παιδιά… Η στήλη αυτή μας έβαλε και να προβληματιστούμε πάνω σε πολλά θέματα, όπως το βίωμα του χωρισμού από έναν άνδρα -καλά, είτε άνδρας είσαι, είτε γυναίκα, η ουσία είναι πως το μυαλό δε σε αφήνει να ξεχάσεις-… Με λίγα λόγια σας χαρίσαμε ένα κομμάτι της καρδιάς μας, μονολογώντας σαν το Ρένο Χαραλαμπίδη στην ταινία “Φτηνά Τσιγάρα”, και τεκμηριώνοντάς σας ότι όπως και να έχουν τα πράγματα, την ευτυχία και τις στιγμές τις φτιάχνουμε εμείς…
-Εγώ πάντως σας έξομολογήθηκα μέχρι και γιατί είμαι κομμουνιστής!!!–
Κι έτσι, ανάμεσα σε σκέψεις και… καπνούς από φτηνά τσιγάρα (δεν υπάρχουν πλέον φτηνά τσιγάρα εκεί που έχει πάει ο φόρος κατανάλωσης, αλλά τέλος πάντων!) ολοκληρώνεται ένας κύκλος… Ένας κύκλος γεμάτος βιώματα και γραφή από τη “φυλή των Αψυχολόγητων” αγαπητοί αναγνώστες… Πλέον, θα τα πούμε με το νέο χρόνο… Με ακόμη περισσότερες σκέψεις, γεγονότα, προβληματισμούς…
Είμαστε η Αρετή, οι 2 Γεωργίες, η Γιώτα, ο Γρηγόρης, η Δανάη, η Ελένη, η Έφη, ο Θανάσης, η Κατερίνα, η Κλεοπάτρα, ο Κωνσταντίνος, η Μαρία, η Μαριλένα… Είμαστε η “φυλή των Αψυχολόγητων”, και θα σας ξαναδούμε από του χρόνου….
Καλή αντάμωση, κι ευτυχισμένο το νέο έτος…
-Αφιερωμένο στους συναδέλφους μου, στον Τάκη και τη Λένα, στη Χαρούλα, στο Μουσταφά, στο Γιάννη και στο Λάζαρο, στην Κλεοπάτρα για τις ιδέες που μου έδωσε, και σε όλους τους συντρόφους και φίλους που είναι πάντα εδώ… Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αλέξη και την Πόπη, για την πολύτιμη συμβολή τους ώστε να μπορώ να γράφω.-
