Τουλάχιστον προσπάθησε. Ναι, αλλά δεν θέλω. Γιατί πρέπει να βάζεις μια τόσο απλή απόφαση σε σύγκρουση με τη λογική σου; Είναι όντως πολύ απλό, είναι μια απόφαση, μια σου απόφαση μακριά από μια εντελώς διαφορετική ζωή. Φοβάσαι το αύριο, φοβάσαι το αποτέλεσμα και πιο συγκεκριμένα τρέμεις το κίνδυνο του τι θα γίνει. Η μια περίπτωση είναι να αποτύχεις, η άλλη να πληγωθείς, αλλά υπάρχει και η περίπτωση να ζήσεις κι όχι απλά να επιβιώνεις. Το έχεις σκεφτεί; Να ζήσεις, μέσα από οποιοδήποτε τρόπο, παίρνοντας στιγμές, μαθήματα, λάθη…
Η παραδοξότητα της “προσπάθειας” είναι ένα μικρό χάος που έχει πλάσει το μυαλό μας, στην ουσία από πολύ μικρή ηλικία, επειδή μας έμαθαν πως ό,τι κι αν γίνει πρέπει να κυνηγάμε το τέλειο κι όχι το πολύ καλό ή αυτό που θα μας προσφέρει εναλλακτικά ένα… καλό μάθημα στο τέλος. “Δεν αποτυγχάνεις ποτέ, μέχρι να σταματήσεις να προσπαθείς” αυτό είναι ένα από τα πιο γνωστά γνωμικά του Αϊνστάιν. Μας το υπενθυμίζουν όταν έχουμε ανάγκη για κίνητρο, για ανάκαμψη από αναποδιές και στην καρδιά του κρύβει κάτι ακόμη, αυτό το μήνυμα του «μην σταματάς ποτέ να προσπαθείς». Ναι θα μου πεις, αλλά τι γίνεται όμως όταν η προσπάθεια οδηγεί στην αποτυχία;
Ας αναδιατυπώσουμε τα λόγια του… «Δεν θα αποτύχεις ποτέ ΑΝ σταματήσεις να προσπαθείς». Ακούγεται κάπως περίεργο, ξέρω! Μα σκέψου, μόνο όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρόκληση – με κάτι πρωτόγνωρο και διαφορετικό – δημιουργείται αμφιβολία για τον εαυτό μας και στην ουσία «προσπαθούμε» για να σκαρφαλώσουμε κάπου πιο ψηλά. Και γιατί αυτό; Επειδή ζωή σημαίνει στιγμές, προσπάθειες, αναποδιές αλλά και μαθήματα απ’ αυτές. Επειδή κατά βάθος όλοι θέλουμε να γευτούμε αυτό το καινούργιο, το άγνωστο, το μαγικό πρωτόγνωρο… Επειδή θέλουμε να δούμε τι θα κερδίσουμε και τι όχι, που θα μας πάει αλλά και πόσο καλύτερη ή όχι θα είναι η ζωή μας μετά απ’ αυτή την προσπάθεια.
Αν υπάρχει θέληση, όλα τα μπορούμε. Πόσο πρέπει να προσπαθούμε; Μέχρι τέλους… Μέχρι να νιώθουμε την πληρότητα, την ευτυχία, την ευχαρίστηση σε κάθε σημείο της ψυχής, της καρδιάς, του μυαλού, του κορμιού μας. Όλα, κάποια στιγμή, τελειώνουν. Είτε μιλάμε για περιόδους της ζωής μας, είτε για ανθρώπινες σχέσεις της ζωής μας, είτε για συναισθήματα της ζωή μας, είτε για την ίδια μας τη ζωή. Όμως, όπως και να ‘χει, θα λέμε ότι… Τουλάχιστον προσπαθήσαμε. Τουλάχιστον πήραμε το ρίσκο. Τουλάχιστον κυνηγήσαμε το όνειρο ή το στόχο. Τουλάχιστον προχωρήσαμε χωρίς αν. Τουλάχιστον συνεχίσαμε με θάρρος και τόλμη. Τουλάχιστον κάναμε την τρέλα. Τουλάχιστον ζήσαμε την εμπειρία. Κι ας μην πήραμε πίσω πολλά, κι ας φαλιρίσαμε, κι ας πήραμε λίγα, κι ας αποτύχαμε. Επιστολή στην προσπάθεια, συνεπώς. Ας αποτύχουμε. Τουλάχιστον κάτι κάναμε…
Τις περισσότερες φορές δεν αναγνωρίζεις την αξία μιας στιγμής, ενός ανθρώπου, ενός συναισθήματος, μιας εμπειρίας… παρά μόνο όταν γίνει ανάμνηση. Κάποιες φορές ενοχλεί αυτό κι άλλες όχι. Γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσεις; Και μια δεύτερη φορά, αν χρειαστεί. Γιατί να μην αφήσεις οτιδήποτε σε κρατά πίσω ζώντας το τώρα καθαρός; Γιατί να επαναλάβεις ότι έκανες πριν, φέροντας το ίδιο αποτέλεσμα; Άλλαξε τις κινήσεις σου, για να βρεθείς σε διαφορετική θέση. Μπορεί κάποια πράγματα να μην καλυτερεύσουν, μα θα καλυτερεύσουμε εμείς μέσα απ’ όλο αυτό – θα γεμίσουμε τη ζωή μας από αναμνήσεις, αυτές μας κάνουν να νιώθουμε στην ουσία ζωντανοί.
Να θυμάσαι, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το… Τουλάχιστον προσπάθησες. Τουλάχιστον κάτι έκανες… για να οδεύσεις προς μια καλύτερη ζωή, προς μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου…
