Η ταινία “Our Little Sister” είναι Ιαπωνικής παραγωγής, και κυκλοφόρησε το 2015. Ως δράμα, ο θεατής περιμένει να δει κάτι βαρύ. Ωστόσο, η ταινία είναι δραματική και κωμική εξίσου. Επίσης, διαρκεί δύο ώρες αλλά είναι πολύ εύκολη να την παρακολουθήσεις. Παραγωγός και σκηνοθέτης είναι ο Hirokazu Kore-eda. Η πλοκή της ταινίας είναι απλή, αλλά οι ερμηνείες και η ενέργεια που μεταδίδει η ταινία ξεχωρίζουν. Η ταινία είναι διαθέσιμη και στην πλατφόρμα Cinobo.
Πλοκή
Τρεις αδελφές, έχοντας απομακρυνθεί από την μητέρα τους και με ένα απών πατέρα, ζουν μαζί και βοηθάνε η μία την άλλη. Όταν μαθαίνουν ότι ο πατέρας τους απεβίωσε, πηγαίνουν στην κηδεία και γνωρίζουν την μικρή, ετεροθαλή τους αδερφή. Ταυτόχρονα, αντιλαμβάνονται ότι η Suzu δεν είναι και τόσο χαρούμενη με την μητριά της. Έτσι, την προσκαλούν να μείνει μαζί τους. Η Suzu δέχεται, και έτσι μένουν όλες μαζί στο σπίτι της γιαγιάς τους (Abrams,2016).
Καθώς οι τρεις αδερφές προσπαθούν να εντάξουν την Suzu στην ζωή τους, και να την κάνουν να νιώσει ως μέλος της οικογένειας διάφορα συμβάντα τις επηρεάζουν. Μία απροσδόκητη επίσκεψη από την μητέρα τους τις αναστατώνει, και αποτελεί την αρχή μίας δύσκολης συζήτησης. Ωστόσο, οι τέσσερις αδελφές ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες της ζωής, και μένουν ενωμένες.
Κριτική
Το κοινωνικό θέμα που αγγίζει κυρίως η ταινία είναι ο θεσμός της οικογένειας, και τα οικογενειακά προβλήματα. Σε αυτή την ταινία συναντάμε παιδιά δύο γονέων που έκαναν σοβαρά λάθη, και στην τελική εγκατέλειψαν τα παιδιά τους. Παρόλο που αυτό είναι το κύριο θέμα, η ταινία δεν παρουσιάζει τις αδελφές ως θύματα ούτε διαθέτει πολλές δραματικές σκηνές, μόνο λίγες. Ουσιαστικά, το νόημα της ταινίας δεν είναι τα προβλήματα που προκάλεσαν αυτοί οι γονείς αλλά η οικογένεια που μπόρεσαν και έφτιαξαν οι αδελφές μεταξύ τους, και αργότερα για την μικρή τους ετεροθαλή αδελφή. Συνεπώς, η ταινία καταφέρνει να μας το δείξει αυτό με ένα όμορφο αλλά και αληθινό τρόπο. Επιπλέον, είναι ξεκάθαρο ότι ο παραγωγός δίνει πολύ έμφαση στο νόημα της οικογένειας, και στο πόσα διαφορετικά είδη οικογένειας μπορούν να υπάρξουν.
Ταυτόχρονα όμως, το καλό και αισιόδοξο κλίμα της ταινίας δεν αποκαλύπτει και πολύ το βάθος της εγκατάλειψης που ενδεχομένως ένιωσαν αυτά τα κορίτσια. Παρόλο που βλέπουμε κάποιες σκηνές θυμού, λύπης, νοσταλγίας και απογοήτευσης, δεν μένουμε σε αυτές. Έτσι, θα μπορούσαμε να υποστήριξουμε ότι η ταινία ίσως και να μην είναι τόσο ρεαλιστική, και ίσως δεν θα έπρεπε να είναι και τόσο αισιόδοξη. Ωστόσο, η επιλογή του παραγωγού να δείξει την δύναμη αυτών των κοριτσιών ως αυτό που μέτρησε στην τελική, είναι απολύτως σεβαστό, και είναι και αυτό που κάνει την ταινία καλή, όμορφη, και αρκετά συναισθηματική.
