Μεγαλώνοντας πολλά είναι εκείνα τα πράγματα που επιδρούν με πολυάριθμους τρόπους έτσι ώστε τελικά να συνθέτουν τις προσωπικότητές μας. Μεταξύ αυτών και τα πρότυπα με τα οποία μεγαλώνουμε και με τα οποία ταυτιζόμαστε άλλοτε σε μεγαλύτερο και άλλοτε σε μικρότερο βαθμό. Πρότυπα που μπορεί να είναι οι ίδιοι μας οι γονείς ή τα άτομα που μας μεγαλώνουν ευρύτερα, δάσκαλοι και καθηγητές που κάποτε μας δίδαξαν κάτι παραπάνω από αριθμητική και γραμματική, μας σημάδεψαν με τον τρόπο τους και έμειναν χαραγμένοι για πάντα στο μυαλό και στη καρδιά μας, συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες από όλους τους χώρους που με τις αφηγήσεις τους, τους στίχους, τα τραγούδια, τους πίνακες τους και ό,τι άλλο χωρά ο νους μας επηρέασαν με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε αναπόφευκτα αποτέλεσαν μέρος στο πως διαμορφώθηκαν τελικά οι χαρακτήρες μας.
Εγώ προσωπικά σκεπτόμενη τα πρότυπα που είχα μεγαλώνοντας και το ποιος μπορεί να αποτέλεσε για μένα κάτι τέτοιο δύο άνθρωποι μου έρχονται στο μυαλό· και οι δύο καθηγήτριες. Τη μία είχα την τύχη να έχω στο γυμνάσιο και την άλλη στο λύκειο και τις δύο σε αρκετά μαθήματα. Μπορώ να πω ήμουν τυχερή και είχα αρκετούς καλούς καθηγητές και δασκάλους μα αυτές οι δύο με έμαθαν παραπάνω πράγματα από γλώσσα, έκθεση, λογοτεχνία και φιλοσοφία. Με έμαθαν να σκέφτομαι, να κοιτώ τον κόσμο με μια άλλη ματιά, μέσα από τόσες συζητήσεις, που κάποιοι μπορεί να θεωρούσαν βαρετές, αλλά και με το ίδιο το παράδειγμα τους με έμαθαν πως το σχολείο δεν είναι μόνο συντακτικό, γραμματική και διαγωνίσματα. Με έμαθαν πως είναι κάποιος να κάνει το λειτούργημα του εκπαιδευτικού και όχι μόνο να «διδάσκει». Με όσα μέσα είχαν στα χέρια τους-τη διάθεση και το μεράκι τους- με ΕΜΑΘΑΝ πράγματα ουσιαστικά. Σας ευχαριστώ κυρία Χ. και κυρία Π. Και έτσι γράφω σήμερα αυτό το άρθρο και στο Maxmag. Δεν είναι απίστευτο το πως κάτι, που κάποιος κάποτε σου είπε, μπορεί να έχει επίδραση σε κάτι που κάνεις μετά από τόσο καιρό;
Είναι μαγική η δύναμη που έχουν τα πρότυπα στη ζωή μας. Προσωπικότητες «διάσημες» και μη φτάνει να σταθούν τα φωτεινά παραδείγματα στη ζωή μας για να καταφέρουμε να πάρουμε το θάρρος και να θελήσουμε να γίνουμε σαν και αυτούς. Να θελήσουμε να γίνουμε «σπουδαίοι» ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Να τολμήσουμε. Να αλλάξουμε τον κόσμο ή απλά την ίδια μας τη ζωή. Μου είπε πρόσφατα κάποιος συστήνοντας με σε έναν άριστο, όπως κατάλαβα και εγώ λίγο αργότερα, άνθρωπο: «Να, να αυτός άνθρωπος είναι που με «έμπλεξε με αυτά». Σε αυτή το χρωστάω αυτό». Και μου το είπε με τέτοια χαρά που «ζήλεψα». Σκέφτηκα θα ήμουν εγώ ποτέ άξια να εμπνεύσω κάποιον τόσο και με αυτόν τον τρόπο;
Και από όλα αυτά κατάλαβα τη δύναμη που έχουν τα πρότυπα στη ζωή μας. Δε διαμορφώνουν μόνο εμάς αλλά και τον κόσμο ολόκληρο. Μας μαθαίνουν και γινόμαστε καλύτεροι-υπάρχουν βέβαια και τα αρνητικά πρότυπα- και με τη σειρά μας να κάνουμε λίγο καλύτερο και τον κόσμο μας όταν καταφέρνουμε με επιτυχία και κάνουμε το παράδειγμά τους πράξη. Και έτσι ένα είναι το συμπέρασμα: Πως πρέπει να φερόμαστε σαν κάποιος να μαθαίνει το «καλό» από εμάς και κανείς άλλος δε μπορεί να του το δείξει (γιατί που ξέρεις μπορεί και να είναι έτσι και στην πραγματικότητα) και έτσι δεν υπάρχει χώρος όχι για λάθη, αλλά για χρόνο που δεν προσπαθούμε και ηθελημένα δεν είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας…
