Ανά τα χρόνια, έχουν κάνει την εμφάνισή τους πάμπολλες ασθένειες, οι οποίες φροντίζουν να συνθλίβουν το ανοσοποιητικό σύστημα του εκάστοτε ασθενή. Φθείρουν το σώμα του, αποδυναμώνουν την υγεία του και, σίγουρα, του στερούν πρόσφορες σκέψεις και αισιοδοξία. Άλλες, πάλι, στρέφουν την προσοχή τους στο ψυχολογικό τμήμα του οργανισμού, δημιουργώντας παραισθήσεις, εξάρσεις και υστερία. Τα επονομαζόμενα σύνδρομα δαμάζουν τον κλοιό της ψυχολογίας, η οποία προκειμένου να συμβαδίσει με τις συνέπειες των όσων προκαλούν, διεξάγει έρευνες και πειράματα ελάχιστου κάλλους. Υπάρχουν, όμως, και ορισμένα περιστατικά τα οποία επιθυμούν να δημιουργήσουν οι ίδιοι οι ασθενείς, με απώτερο σκοπό να αδράξουν την καλοσύνη και την συμπόνια των δικών τους ατόμων, που νιώθουν πως δεν τους εκτιμούν αρκετά. Ο λόγος για την προσποιητή διαταραχή…
Το πιο ζοφερό σημείο της κατάστασης είναι το γεγονός πως δεν υπάρχουν ρεαλιστικές περιπτώσεις όπου ο ασθενής να μην είναι… ασθενής, δηλαδή να προσποιείται πως νοσεί. Έχει καλλιεργήσει, λοιπόν, διάφορα συμπτώματα, κυρίως μολύνοντας δείγματα ούρων ή επιλέγοντας διάφορα παραισθησιογόνα, προκειμένου να έχει στο εξής τον πολυπόθητο ρόλο του ασθενή. Η αλήθεια είναι πάντως πως στις περισσότερες των περιπτώσεων υιοθετούν μια βαριά μορφή ασθένειας, που συντάραξε στο παρελθόν κάποιο τους οικείο πρόσωπο. Με αυτόν τον τρόπο είναι ικανοί να δομήσουν την κατάλληλη συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα οι συγγενείς τους θα είναι πιο στοργικοί εξαιτίας του παρελθοντικού γεγονότος που τους συντάραξε. Ωστόσο, έχουν σημειωθεί και αρκετά περιστατικά στα οποία ο κοινωνός της προσποιητής διαταραχής στρέφει την προσοχή του στην υγεία ενός ατόμου του άμεσου περίγυρού του, για να τον περιθάλπει συστηματικά.
Αξίζει να επισημανθεί πως η προσποιητή διαταραχή δεν πρόκειται για μια ψυχιατρική διαταραχή, για μια δηλαδή μορφή σχιζοφρένειας, αλλά για μια μορφή υστερίας και διατάραξης του ψυχικού γίγνεσθαι. Επιπρόσθετα, το απανταχού ιατρικό επιτελείο δεν έχει εκδώσει ακόμα κάποια επίσημη αναφορά σχετικά με την ανάλογη φαρμακευτική υποστήριξη που θα πρέπει να ακολουθηθεί, αλλά το SSRI, το οποίο διογκώνει τα επίπεδα σεροτονίνης στο αίμα και χρησιμοποιείται κυρίως για την επίλυση συναισθηματικών αλλαγών, καθώς και συγκεκριμένα αντιψυχωτικά, συνταγογράφονται από πλήθος ψυχολόγων.
Η συγκεκριμένη φάση του ατόμου γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη όσον αφορά τα αίτια αυτά καθ’ αυτά πίσω από την… σκηνική παρουσία. Πιο συγκεκριμένα, οι ειδήμονες έχουν διαπιστώσει, μέσω εξαντλητικών ερωτήσεων και συνεδριών με ασθενείς τους, πως η παιδική ηλικία είναι αυτή που συνδράμει περισσότερο στην έξαρση του προβλήματος. Η όποια κακομεταχείριση, αδιαφορία και παραμέληση κατά αυτό το ηλικιακό στάδιο, αναμένεται να εκφέρει στην επιφάνεια ψυχολογικά προβλήματα που θάβονταν για καιρό, αργά ή γρήγορα. Επομένως, προσπαθούν να δεχθούν τη στοργή και τη φροντίδα που τους στερήθηκε σε νεότερη ηλικία, προσπαθούν κατά κάποιο τρόπο να γυρίσουν πίσω τον χρόνο και να γίνουν και πάλι αντικείμενα προσοχής και αγάπης.
Η τάση τους, όμως, για παραπλάνηση ενδέχεται να λαμβάνει χώρα και σε άλλα στιγμιότυπα της ζωής τους, όπως ο στρατός, που προκειμένου να αποφευχθεί καλλιεργούν συμπτώματα και ασθένειες, τόσο σε αυτούς, αλλά και στον περίγυρό τους. Η τάση αυτή, λοιπόν, για εφεύρεση θλιβερών καταστάσεων θα εξακολουθήσει να διαδραματίζεται και ενώπιον του ψυχολόγου, με τον οποίο επιθυμούν να αναπτύξουν μια σχέση παιδιού- γιατρού, ενώ παράλληλα, και παρά την επιθυμία τους για συνεχείς εξετάσεις, τον παραπλανούν, δημιουργώντας διαφορετικές υποστάσεις και παραπλανήσεις σε ιστορίες κάθε φορά.
Συνολικά, η προσποιητή διαταραχή πρόκειται για μια εξαιρετικά… μοχθηρή μορφή συνδρόμου. Από τα πρώτα της βήματα στον ανθρώπινο οργανισμό επιχειρεί να τον καταλάβει, κάτι που δεν αργεί να επιτευχθεί, με ζοφερές επιπτώσεις να ακολουθούν. Η προσποιητή διαταραχή, όμως, βρήκε πάτημα σε ανθρώπινες ενέργειες, βρήκε πάτημα σε ανησυχητικά παιδικά χρόνια και σε καταστάσεις αδιαφορίας και έλλειψης θαλπωρής. Με την πάροδο του χρόνου, τα σημάδια και τα τραύματα ελέω της οικογενειακής κατάστασης, θα έρθουν στην επιφάνεια, μαζί με τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Σύμφωνα με τους ειδικούς, και παρά τα αντιψυχωτικά που προσφέρονται, η διαδικασία αναμένεται μακρά, ίσως και ατέρμονη, κάτι που επιβεβαιώνεται και από το στατιστικό πως όσοι πάσχουν από σχιζοφρένεια έχουν περισσότερες πιθανότητες ολοκληρωτικής θεραπείας. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι προκειμένου να σταθεροποιηθεί κάπως, και αυτοί θα φανούν αξιόπιστοι μόνο με την απαραίτητη αρωγή από την οικογένεια, η οποία καλείται να διορθώσει ανωμαλίες του παρελθόντος…
