Η μέρα που γεννιόμαστε σηματοδοτεί και την αρχή των συναισθημάτων μας, αφού ξεκινάει με κλάμα. Δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε και να καταλάβουμε τι νιώθουμε, ούτε τα θυμόμαστε μεγαλώνοντας. Σιγά σιγά και καθώς περνάνε τα χρόνια αρχίζουμε να νιώθουμε χαρά, λύπη, θυμό, φόβο, έκπληξη, αγάπη και διάφορα άλλα που δυσκολευόμαστε να τα διακρίνουμε. Ακόμα και να γνωρίζουμε τι αισθανόμαστε ποιος μπορεί να βάλει τα όρια από πού ξεκινάει το κάθε συναίσθημα και πού τελειώνει;
Το δυσκολότερο συναίσθημα που καλούμαστε να προσδιορίσουμε είναι η αγάπη. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μπορεί να εμφανιστεί με πολλές μορφές και σε πολλές εκδοχές. Κάποιες από αυτές είναι ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, η εμμονή, η εξάρτηση ή και η συνήθεια. Γνωρίζουμε λοιπόν ανθρώπους στη ζωή μας και λέμε ότι τους αγαπάμε. Δεν λέμε ψέματα γιατί εκείνη τη στιγμή τo νιώθουμε. Όταν περάσει ένα διάστημα όμως πολλοί χωρίζουν. Τι γίνεται τότε; Σταματάμε να αγαπάμε; Τι είναι η αγάπη δηλαδή ένας διακόπτης που τον πατάμε και σβήνει όλα όσα έχουμε νιώσει;
Λοιπόν, όχι, απλά δεν αγαπήσαμε ποτέ πραγματικά. Μπορεί να περνούσαμε όμορφες στιγμές ή να βολευτήκαμε μ΄ έναν άνθρωπο είτε γιατί μας προσέφερε πολλά, είτε γιατί μας φέρθηκε ανθρώπινα. Όσο αστείο και δεδομένο να φαίνεται δεν συμπεριφέρονται όλοι ανθρώπινα. Οι περισσότεροι επιδιώκουν το προσωπικό όφελος και την καλή ζωή. Έτσι αποφασίζουμε να μείνουμε δίπλα σ΄ αυτόν τον άνθρωπο μέχρι που μια μέρα σκεφτόμαστε ότι δεν είμαστε πλέον ικανοποιημένοι και ζητάμε κάτι καλύτερο.
Από την άλλη πλευρά του νομίσματος υπάρχουν και οι άνθρωποι που στηρίζονται σε κάποιον τόσο πολύ που, στη σκέψη και μόνο ότι κάποια στιγμή δεν θα είναι μαζί του, οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές που τις βαφτίζουν αγάπη. Δεν δέχονται εύκολα ότι κάτι τελείωσε και ζουν σ΄ ένα πλασματικό κόσμο δικό τους. Συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η σχέση συνεχίζεται κανονικά χωρίς να καταλαβαίνουν τα λόγια που ακούνε. Έχουν τη δική τους θεωρία και δεν δέχονται αντιρρήσεις ή αντίθετες απόψεις από κανένα. Αυτό βέβαια δεν διαρκεί για πολύ, τις περισσότερες φορές. Αν κρατήσουν το μέτρο και δεν οδηγηθούν σε βιαιότητες (πολύ συχνό φαινόμενο στη σημερινή εποχή), τότε μετά από ένα χρονικό διάστημα η εξάρτηση σταματάει και κάτι καινούριο ξεκινά στη ζωή τους. Σ΄ αυτή την περίπτωση πάλι δεν ήταν αγάπη.
Το συμπέρασμα λοιπόν από όλα αυτά είναι ότι ναι υπάρχει απάντηση για το αν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αγάπη ως συναίσθημα. Το χαρακτηριστικό της που τη διακρίνει από όλες τις υπόλοιπες μορφές είναι η διάρκεια στο χρόνο. Η αληθινή αγάπη αντέχει στο χρόνο. Μπορεί να δοκιμαστεί, μπορεί να περάσει από σαράντα κύματα, αλλά θα παραμείνει αναλλοίωτη, αγνή. Όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται τότε ο χρόνος δεν σβήνει τα συναισθήματα αλλά τα κάνει πιο έντονα. Οι δυσκολίες δεν τους χωρίζουν αλλά τους ενώνουν. Οι δυο τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πάντα γιατί η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη που μετατρέπει το αδύνατο να συμβεί σε δυνατό και εύκολο. Ας προσπαθήσουμε να ξεχωρίσουμε τις έννοιες. Έτσι δεν θα κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας πρώτα και ύστερα δεν θα παιδεύουμε και τους άλλους γύρω μας.
