Η Ιωάννα Λιούτσια, ποιήτρια, ηθοποιός και θεατροπαιδαγωγός στη Θεσσαλονίκη, έχει στο βιογραφικό της έναν εξαιρετικό κύκλο σπουδών που συνεχίζει ακόμα και ένα επίσης αξιόλογο ποιητικό έργο. Κυκλοφορούν ήδη τρεις ποιητικές συλλογές της, ωστόσο, το 2021 κυκλοφόρησε το τέταρτο έργο της, το οποίο αφορά ένα άλλο είδος γραφής.
Το νέο έργο της Ι. Λιούτσια κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σοφία και τιτλοφορείται: 12 σκετς για 19 Παγκόσμιες Ημέρες. Ο τίτλος είναι αρκετά αντιπροσωπευτικός για το τι περιλαμβάνει το βιβλίο, όμως, μόνο ταξιδεύοντας στις σελίδες του από την αρχή ως το τέλος μπορεί ο αναγνώστης αφενός να διαπιστώσει το περιεχόμενο και αφετέρου να αποτιμήσει σωστά την λογοτεχνική και θεατρική του αξία, οι οποίες σπάνια ισορροπούν τόσο άψογα. Με αυτό το βιβλίο και λαμβάνοντας υπ’ όψιν το στυλ που έχει στα ποιήματά της, η Ιωάννα Λιούτσια αποδεικνύει ότι ένας συγγραφέας μπορεί να έχει την δυνατότητα να γράψει με το ύφος και την τεχνική που αρμόζει σε κάθε είδος.
Το βιβλίο, όπως αναφέρει ο τίτλος, περιλαμβάνει δώδεκα μικρά θεατρικά σκετς που αφορούν 19 συγκεκριμένες παγκόσμιες μέρες, άλλες φορές άμεσα και άλλες έμμεσα όπως αναφέρει και η συγγραφέας στο πρόλογο του βιβλίου. Το κάθε έργο απευθύνεται σε συγκεκριμένες ηλικίας και σχολικές τάξεις, τις οποίες υποδεικνύει κάθε φορά η Ι. Λιούτσια.
Τα μικρά αυτά θεατρικά κείμενα δεν αποτελούν απλά σχολικά παιχνίδια με ηθικοπλαστικά μηνύματα. Αρχικά, τα κείμενα αυτά εκτός το ότι μπορούν να αποτελέσουν μικρά θεατρικά έργα με τα οποία θα μπορούν να απασχοληθούν δημιουργικά οι μαθητές κάθε σχολείου, αποτελούν πρώτον, ευφάνταστες με βαθύ κοινωνικό προβληματισμό παιδικές ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν από κάθε παιδί και δεύτερον σύντομα έργα με φαντασία, ζωντάνια, ρυθμό, χιούμορ και ενδιαφέρον. Το στοιχείο του διαλόγου κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό και κατά την ανάγνωση του βιβλίου.
Σαν παιδικές αφηγήσεις, η Ιωάννα Λιούτσια, αξιοποιεί τις γνώσεις που ήδη έχουν τα παιδιά, όπως η μυθολογία, το περιβάλλον, τα παιχνίδια που παίζουν ακόμα και η γλώσσα που μιλάνε ξεφεύγουν πλέον τελείως από τα κλασικά παιδικά παραμύθια που πολύ παραμυθογράφοι δεσμεύονται ακόμα. Επιπλέον, οι ιστορίες είναι ειλικρινείς όπως οφείλουν απέναντι στο παιδικό κοινό, το ‘’μαγικό ραβδάκι’’ λείπει, η Ιωάννα Λιούτσια ‘’ενηλικιώνει’’ τις ιστορίες της με την ανάδειξη της ατομικής ευθύνης, της ανάγκης για προσωπική αλλαγή και την προβολή της ιδέας ότι τα πράγματα στην κοινωνία είναι μόνο στο χέρι μας να αλλάξουν. Χαρακτηριστικά παρατίθεται:
Δίας: Καλά τα λέτε όλοι και εσύ Δήμητρα ως Θεά της γονιμότητας τα λες ακόμα πιο καλά, μα ψύχραιμα. Εμείς δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα. Δε θα τους δώσουμε εμείς κανένα μάθημα.
Ήφαιστος: Ο Δίας έχει δίκιο. Είναι καιρός μόνοι τους να δουν τι έχουν καταφέρει μέχρι τώρα και να προλάβουν ίσως να διορθώσουν ό,τι μπορούν στο χέρι τους είναι. (Απόσπασμα από το έργο Αρχαίοι Θεοί στην Σύγχρονη Ελλάδα).
Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί ένα πολύ προσεγμένο αλλά καίριο τρόπο συνάντησης των παιδιών με την ατομική ευθύνη, την οποία όμως δεν φέρουν τα ίδια καθώς μέσα στο βιβλίο αποδεικνύεται ότι οι διακρίσεις και η ξενοφοβία είναι έργο των μεγαλύτερων που περνάει στα παιδιά. Η Ι. Λιούτσια συνθέτει αξίες όπως η ισότητα, η αλληλεγγύη, η αγάπη του περιβάλλοντος με φανταστικές και ζωηρές εικόνες, εκπαιδευτικές πληροφορίες και έξυπνους διαλόγους με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός σύγχρονου παιδικού βιβλίου με εκπαιδευτική και ψυχαγωγική αξία.
