Στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τα μεγαλύτερα θαύματα και τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα. Είναι όμως, η αγάπη αρετή ή συναίσθημα; Στο πέρασμα των αιώνων στοχαστές και φιλόσοφοι έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα της αγάπης. Όσοι ορισμοί κι αν έχουν δοθεί για εκείνην, ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ομόφωνη γνώμη από τους ειδικούς γι΄ αυτήν την βαρυσήμαντη έννοια. Οι περισσότεροι ψυχολόγοι δεν την δέχονται ως συναίσθημα. Η αγάπη αποτελεί το παράγωγο πολλών συνθέσεων πρωτογενών και δευτερογενών συναισθημάτων. Εκφράζεται διαφορετικά ανα κοινωνικό πλαίσιο και έχει μεγάλη διάρκεια.
Η αγάπη χρειάζεται χρόνο και έμψυχα όντα για να έχει συνέχεια. Δημιουργείται, θεμελιώνεται και εξελίσσεται μέσα από κοινές εμπειρίες. Η φιλόσοφος Simone Weil είχε εστιάσει στην δύναμη της προσοχής. Η προσοχή είναι η πιο σπάνια και ιερή μορφή γενναιοδωρίας. Η προσοχή που δίνουμε στους ανθρώπους καθορίζει την ποιότητα της αγάπης μας. Η αγάπη είναι μια κατάσταση ενέργειας. Είναι μια δραστηριότητα στο παρόν και υπάρχει μόνο στις αυθεντικές μας συναντήσεις με τους άλλους ανθρώπους. Στις συναντήσεις με τον αληθινό εαυτό και τον αληθινό άλλο συντελείται η ζωή στο παρόν. Αυτή η δυναμική συνεισφορά στο παρόν συνιστά την αγάπη.
Τα συναισθήματα κατοικούν στον άνθρωπο. Η αγάπη είναι το θεμέλιο της ολοκληρωτικής αποδοχής όλων των συναισθημάτων. Είναι ο λόγος έκφρασης τους στην υγιή μορφή τους. Δεν υπάρχει αγάπη που πονάει ή εκφράζεται με όρους. Είναι μια ικανότητα που εξελίσσεται όσο ζούμε. Υπάρχει όταν συνειδητά την δημιουργούμε. Η ουσιαστική επαφή με τον άλλον άνθρωπο σημαίνει την φροντίδα, το ενδιαφέρον, τη συμπόνοια και την συναισθηματική μας παρουσία μαζί του. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί αγάπη. Κι αυτή η αγάπη γίνεται ο θεμέλιος λίθος για ενσυναίσθηση που με τη σειρά της ενισχύει περισσότερο την αξία της.
Κάθε συναίσθημα αποτελεί ατομική υπόθεση, η αγάπη όμως προϋποθέτει δυο και περισσότερους πόλους. Συντελείται μέσα από το μοίρασμα και για να υπάρξει μοίρασμα χρειάζεται τουλάχιστον ένας αποδέκτης. Όταν ο ένας από τους δυο πόλους σταματάει να εκπέμπει, τότε σταματάει να υπάρχει και η αγάπη. Παρότι αποτελεί μια δυναμική διαδικασία συμβαίνει μόλις για λίγες στιγμές κάθε φορά. Συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος συνεχίζει τη φράση μας, ή νομίζουμε πως είναι στο μυαλό μας και αναγνωρίζει την σκέψη μας. Συμβαίνει κάθε φορά που νιώθουμε από ένα βλέμμα ότι ο άλλος μας καταλαβαίνει, μπορεί να συμβαίνει ακόμη κι όταν καθαρίζουμε το σπίτι και λέμε τα νέα μας. Συμβαίνει κάθε φορά που είμαστε πνευματικά και σωματικά παρόντες, έτοιμοι να μοιραστούμε τις στιγμές μας.
Η πραγματική σύνδεση με τον άλλον και το αμφίδρομο μοίρασμα δημιουργεί τον τέλειο συγχρονισμό. Αυτός ο συγχρονισμός είναι ικανός να αλλάξει όλη μας τη ζωή. Η δυναμική της αλληλεπίδρασης μέσα από το έδαφος της αγάπης δημιουργεί ευφορία και αποτελεί την βάση για μια ποιοτική σε στιγμές ζωή. Άλλωστε, μικρή σημασία έχει, εάν η αγάπη ορίζεται ως αρετή ή συναίσθημα, όταν ο άνθρωπος εξελίσσεται κατά την εξάσκηση της. Κι αν στο όνομα της γίνονται τα εγκλήματα, στην πραγματικότητα είναι η μόνη δύναμη που τα σταματάει.
