Πάλι τα ίδια…μια μπλε μοναχική κάλτσα, ψάχνει το ταίρι της! Ψάχνω τριγύρω να δω μήπως έχει παραπέσει, κοιτάζω ξανά στο καλάθι με τα άπλυτα, τον κάδο του πλυντηρίου, τίποτα. Μα πώς στην ευχή χάνω συνέχεια μετά την μπουγάδα τα ζευγάρια από τις κάλτσες; Τι αξεπέραστο ταλέντο είναι αυτό; Μάλλον όταν στην υπεραγορα των ταλέντων,διάλεγα από τα ράφια τα δικά μου, είδα αυτό, και μου άρεσε η συσκευασία, χωρίς να με πολύ ενδιαφέρει το περιεχόμενο! Θύμα του μάρκετινγκ, πάντα με εντυπωσίαζαν οι όμορφες συσκευασίες! Κοιτώ την κάλτσα, κοιτώ και την ζωή μου, και νιώθω λίγο χαμένη και εγώ στην «μπουγάδα» της ζωής! Μια μπλε μεγάλη κάλτσα που έχασε το ταίρι της!
Που πάνε αλήθεια οι κάλτσες όταν χάνονται, που πάνε τα ταίρια όταν φεύγουν; Που πάνε οι φίλοι οι παιδικοί που ορκιστήκαμε με λασπόχωμα, πως δεν θα χωρίζαμε ποτέ, οι έρωτες οι εφηβικοί, εκείνοι οι τρυφεροί, που κλάψαμε αληθινά όταν τελείωσαν και καταθέσαμε την αθωότητα μας στον βωμό τους; Που πάνε οι κολλητές που φορέσαμε τα ρούχα τους, οι έρωτες οι άλλοι οι πιο ώριμοι που χάσαμε τον μπούσουλα, οι συνάδελφοι που είπαμε να «βρισκόμαστε ρε» και έφυγαν για αλλού, ή φύγαμε εμείς για αλλού γιατί έτσι νιώσαμε! Θα μου πεις πως κάνεις έτσι για μια κάλτσα, έχεις τόσες, δεν θα σου λείψει. Μα όχι ήθελα εκείνη την μπλε, με ζέσταινε, δεν με ενοχλούσε στο πόδι, κοιμόμουν μαζί της, είχα ας πούμε δεθεί, με είχε βολέψει! Και ότι είναι βολικό από κάλτσα μέχρι ό,τι, δεν το αποχωρίζεσαι εύκολα! Έτσι είναι οι άνθρωποι, στηρίζονται αντί ν ’αγαπούν, επιζητούν ασφάλεια, βολεύονται! Το διπλό άλλωστε είναι στην φύση μας. Δυο μάτια, δυο χέρια, δυο αυτιά, δυο πόδια, δυο ρουθούνια, και όλα διπλά να ενισχύουν το ένα τον ρόλο του άλλου, και να δίνουν το μέγιστο αποτέλεσμα! Τότε εκείνη η κάλτσα γιατί έφυγε, τι δεν της άρεσε;
Μα, δες τι έγινε τώρα! Μπερδευτήκαν οι κάλτσες με άλλα ρούχα, μπλούζες, παντελόνια, φόρμες και φανελάκια και ζήλεψαν, πόθησαν να μείνουν μονές, μια ζωή διπλές βαρέθηκαν βρε αδελφέ, να δουν λίγο και αυτές τον κόσμο μόνες, πριν σκιστούν και πεταχτούν στα σκουπίδια ή κλειστούν σε συρτάρι σκοτεινό μαζί με πλήθος αφόρετων καλτσών και ρούχων!
Ας το καλό! Κοίτα συναισθηματισμοί που με έπιασαν εξαιτίας μιας κάλτσας! Την σηκώνω ψηλά με το ένα χέρι και την περιεργάζομαι σαν πολύτιμο ορυκτό στο φως του παραθύρου! Πώς είναι να ζεις σφιχτά με κάποιον άραγε, όπως διπλώνω τις κάλτσες την μια μέσα στην άλλη; Πώς είναι να μην έχεις προσωπικό χώρο, να είσαι τόσο ίδιος, σχεδόν ένα με έναν άλλο και όταν μιλoύν για εσένα να μιλούν, αυτομάτως και για το ζευγάρι σου; Πώς είναι στην μνήμη των άλλων να είσαι το ζευγάρι κάλτσες και όχι η μπλε κάλτσα;
Ξέρω τι θα κάνω…περπατώ προς το συρτάρι που φυλάω τις κάλτσες. Το ανοίγω και ψάχνω πίσω πίσω, κάτι είχε πάρει το μάτι μου, αλλά τότε δεν είχα δώσει σημασία αρκετή, είχα βλέπετε εκείνο το όμορφο ζευγάρι που με ζέσταινε. Α μπράβο να τη! Μια ακόμα μοναχική κάλτσα καταχωνιασμένη στα άδυτα του συρταριού μου! Την ξεδιπλώνω και την περιεργάζομαι! Μα πόσο όμορφη κάλτσα, τι και αν είναι πολύχρωμη, θα την φορώ μαζί με την μπλε! Και έτσι θα νιώθουν και οι δυο όμορφες γιατί είναι μοναδικές και ταυτόχρονα θα έχουν συντροφιά η μια την άλλη, αφού θα τις φορώ ζευγάρι!
Έκανα να βγω από το σπίτι, και λίγο πριν φορέσω τα αρβυλάκια είδα μέσα την χαμένη μπλε κάλτσα! Α μάλιστα, τώρα που βρέθηκες, έμαθα να ζω χωρίς εσένα, με χρώματα, να μπερδεύω τα ανόμοια να δέχομαι τα διαφορετικά, να κάνω αλλαγές και να είμαι λίγο εκκεντρική! Μην τρομάζεις όμως θα σε κρατήσω, είσαι άλλωστε ένα μπλε κομμάτι της ζωής μου που με ζέστανε! Είσαι η πρώην αγαπημένη μου κάλτσα, δεν αλλάζει αυτό!
