Αν φωτίζεις μονάχα τις ατέλειες σου, σκιάζεις όλα τα τέλεια σου. Η Colleen Hoover καταφέρνει για μια ακόμη φορά να ξεχωρίσει με ένα της γνωμικό, από ένα ακόμη εξίσου αξιόλογο μυθιστόρημα της. Από την πρώτη στιγμή που διάβασα αυτές τις έντεκα λέξεις, θέλησα να αντλήσω απ’ αυτές ακόμη περισσότερες για να μιλήσω για τις ανθρώπινες ατέλειες αλλά και για τα ανθρώπινα τέλεια. Την τελευταία φορά ανέφερα ένα άλλο γνωμικό της, “Αν κάποιος βλέπει τα ψεγάδια σου πριν δει εσένα, τότε δεν σου αξίζει”. Τι γίνεται όμως, όταν τόσο εμείς όσο και οι γύρω μας δίνουμε βάση στις ατέλειες και στα ψεγάδια μας, που ξεχνάμε όλα μας τα τέλεια, όλα τα θετικά αλλά και το φως που κρύβουμε μέσα μας;
Οι ατέλειες και τα ψεγάδια μας πίσω από το φως
Ακούμε τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας να εκθέτουν στο φως πλέον τόσο έντονα τις ατέλειες τους παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους καθ’ αυτόν τον τρόπο και μόνο. Παραπονιόμαστε ως ψυχές, επειδή είμαστε κατσούφηδες, γκρινιάρηδες, επειδή έχουμε παραπάνω κιλά, επειδή είμαστε ξεχασιάρηδες, επειδή είμαστε ευαίσθητοι, ραγισμένοι άνθρωποι που δεν θέλουμε να πληγωθούμε, όντα συναισθηματικά που δένονται εύκολα. Κι όλα αυτά τα δείχνουμε ως ψεγάδια. Εστιάζουμε σε αυτά και ξεχνάμε το φως μας, όλα τα τέλεια μας. Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι ότι είμαστε πανίσχυροι. Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας που μας φοβίζει περισσότερο. Αναρωτιόμαστε, ποιος είμαι εγώ για να είμαι λαμπερός, πανέμορφος, ταλαντούχος, υπέροχος;
Αντί να παραπονιόμαστε ως ψυχές, θα έπρεπε να πάμε κόντρα σε κάθε φόβο και αμφιβολία, μιας κι αυτά πάντα θα υπάρχουν. Θα έπρεπε να προσπαθούμε να αποδείξουμε πως παρόλο που έχουμε ψεγάδια έχουμε κι άλλο τόσο φως να δώσουμε, έχουμε εξυπνάδα, ταλέντο και πολύ αγάπη να δώσουμε αν μας αφήσουν. Μπορούμε όλοι να αφήσουμε το φως μας να λάμψει πέρα από τις ατέλειες μας.
Εστίασε στα τέλεια, όχι στις ατέλειες του άλλου
Ως αθεράπευτα ρομαντική λατρεύω τις ταινίες και τα βιβλία, στις οποίες η αγάπη άνθισε πέρα από κάθε ψεγάδι και ατέλεια. Από το “Love & Other Drugs”, στην τριλογία του “Before Sunrise” κι από εκεί στο μυθιστόρημα “All Your Perfects” για μια ακόμη φορά είδαμε πως αφήνοντας τα ψεγάδια στην άκρη, τα τέλεια του καθένα έλαμψαν περισσότερο για να λάμψει και ο έρωτας. Γιατί να μην αφήσεις τον εαυτό σου να προσπαθήσει επειδή υπάρχουν ψεγάδια; Γιατί να μην ρισκάρεις επειδή φοβάσαι μην πληγωθείς ξανά; Εφόσον το ένστικτό σου προσμονεί ένα καλό πίσω από το φως γιατί να το φοβηθείς; Γιατί να μην εστιάσεις στα τέλεια για να ευτυχήσεις; Στην ανάγκη αυτή όλων μας να καταπατήσει την ατέλεια της μοναξιάς για να κερδίσει το τέλειο της συντροφικότητας, της αγάπης, της επαφής, του συναισθήματος, του πάθους και του έρωτα…
Οι μεγαλύτερες ατέλειες χρειάζονται “φροντίδα” με αγάπη για να βοηθήσουμε πραγματικά τον άλλον να αντιμετωπίσει τα ζητήματά του και να γίνει καλύτερος σύντροφος… καλύτερος άνθρωπος. Όλοι έχουμε ψεγάδια. Όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Αν εστιάσουμε στα τέλεια και την δώσουμε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κερδίσουμε πολλά περισσότερα απ’ όσα ποτέ πιστεύαμε ό,τι αξίζουμε ή είχαμε στο μυαλό μας. Αν φωτίζεις τα τέλεια, ακόμη και σε δύσκολες περιόδους με τον άλλον αφήνεις τις ατέλειες του στο υπόβαθρο, το δουλεύεις, το προσπαθείς με υγιείς τρόπους και δεν ξεχνάς ούτε στιγμή γιατί επέλεξες να αγαπάς αυτό το άτομο, πώς ανακάλυψες το φως που κρύβει μέσα του και γιατί κάθε στιγμή μαζί του μοιάζει με επιπλέον ευκαιρία για μια πιο καθαρή ανάσα ζωής.
