Είναι μερικές φορές που έχεις ξεμείνει από ιδέες και λες θα πάρω αφορμή από τα τρέχοντα ερεθίσματά μου για το επόμενο άρθρο μου. Και τότε συνειδητοποιώ πόσο κοινότυπη είμαι. Πάω να τσεκάρω τη μουσική που ακούω μπας και εμπνευστώ από ‘κει, και, ω τι περίεργο, τα ίδια, αυτοανακυκλώνομαι συνεχώς, έχοντας βάλει να παίζει μια playlist με τίτλο modern noir songs. Δίπλα ανοιχτή στο imdb μια λίστα δυστοπικών ταινιών (πιο “κλασικά..” δε γίνεται), από δίπλα ένα tab ανοιχτό για το sci fi βιβλίο ‘The Long Way to a Small, Angry Planet’ της Becky Chambers (το οποίο με ψήνω σιγά σιγά να διαβάσω – αν το ‘χετε διαβάσει δώστε ένα feedback 🙂 ) κι από δίπλα άλλο tab wikipedia σε ένα cyberpunk comic. Κι επειδή σίγουρα δεν ενδιαφέρει κανέναν σας το τι σόι tabs ανοίγω στην καθημερινότητά μου (θα ήταν ωραία ιδέα να το κάναμε με τα δικά σας tabs σε σχόλια σε ένα post btw) , εξακολουθώ να πρέπει να στύψω το μυαλό μου και κάτι – ουσιώδες..- να γράψω.
Σκέφτηκα να κάνω λίστα με τα διασημότερα σκάνδαλα παγκοσμίως (τύπου Watergate κλπ), κοινότυπο. Σκέφτηκα να ψάξω για την Κλεοπάτρα την Αλχημίστρια και να σας γράψω τι βρήκα. Αλλά τελευταία έχω φτάσει στα ακαδημαικά όρια μου με την έρευνα, οπότε το απέρριψα κι αυτό. Σκέφτηκα να σας πω πόση εντύπωση μου έκανε η στιγμή που συνειδητοποίησα πόσο με έχει επηρρεάσει ο Terry Gilliam. Nobody really cares dear. Και μετά θυμήθηκα. Οι σκηνοθέτες της καρδιάς μου. Α λάθος, αυτό πάει στο σινεμά. Μα τελικά απόψε, δε θα τη βρω την άκρη μου φαίνεται…
Φταίει αυτή η τόσο ωραία μουσική… Αν λοιπόν μάταια προσπαθείς να κρατηθείς στην αποψινή γραφή μου, έλα να αναρωτηθούμε μαζί, μήπως ο ανθρώπινος νους δεν είναι για να βάζει λέξεις και σκέψεις σε σειρά, αλλά μάλλον για να τις αποδομεί (σαν άλλος David Carson); Κάτι jodorowskικό τέλος πάντων. ‘Αλλωστε, θυμήσου, τις πιο μεγάλες και όμορφες στιγμές σου, δε μπορούσες να τις βάλεις σε λόγια, αυτά ανεπαρκούσαν. Γι’ αυτό η μουσική μας εκφράζει, γιατί μεσ’ τις νότες της κρύβει όσα οι λέξεις δεν μπορούν να πουν, αλλά μπορούν οι ήχοι. Πάντα έβρισκα τη μουσική ανώτερη των τεχνών. Κι ο Χίτλερ νομίζω -λες να βγάλω μουστάκι;;-
This is bat country φίλοι μου και δυστυχείς αναγνώστες που βασανίζεστε στις γραμμούλες μου, και σας διαβεβαιώ πως δεν έχω εισπνεύσει περίεργες ουσίες (έβαλα και τη μαμά μου να δοκιμάσει την άσπρη σκόνη στο βαζάκι γιατί ψάχναμε την σόδα για το φαγητό και είχαμε τους ενδοιασμούς μας… καλέ, λες γι’ αυτό να λέγονται κ ο κ ά κ ι α;;;)
Έχουν περάσει τρεις παράγραφοι και όπως σωστά καταλάβατε δεν πρόκειται να γράψω τίποτα ουσιώδες παρακάτω, παρά κάτι εφάμιλλο κοκακίων και μουστακίων. Συγχωρέστε με λοιπόν για την αποψινή παράνοια μου και υπόσχομαι να προσπαθήσω να σας δικαιώσω την επόμενη φορά. Τέρμα τα βασανιστήρια λοιπόν. Το κλείνω. Τελικά πρέπει να ξαναγίνω oldschool και να τα γράφω στο χέρι, γιατί σαν να έχει κάποια μαγική ιδιότητα να ξεκλειδώνει τον ειρμό το μολυβάκι..
