Μερικοί διάσημοι συγγραφείς γνώρισαν τον θάνατο υπό περίεργες συνθήκες. Πριν φανταστείτε δολοφονίες, δολοπλοκίες ή αυτοκτονίες, διαβάστε παρακάτω.
Ο Τενεσί Ουίλιαμς βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο του στο ξενοδοχείο το 1983, έχοντας σφηνωμένο στο λαιμό του έναν φελλό.
Ο συγγραφέας Σέργουντ Άντερσον πέθανε από περιτονίτιδα, μια μόλυνση στο στομάχι που προκλήθηκε αφού κατάπιε ένα πακέτο με οδοντογλυφίδες.
Ο Αισχύλος, κατά την παράδοση, πέθανε όταν ένας αετός που περνούσε από πάνω του, πέταξε τη χελώνα που είχε πιάσει πάνω στο κεφάλι του.
Ο συγγραφέας Κρίστοφερ Μάρλοου, πέθανε το 1593 μετά από έναν διαπληκτισμό σε μια ταβέρνα για τον λογαριασμό. Τον μαχαίρωσαν στο μάτι.
O Τζιμ Φιξ, συγγραφέας του best seller «Το πλήρες βιβλίο του αγώνα», που δημιούργησε τη τρέλα για το τζόκινγκ στη δεκαετία του 1970, πέθανε από καρδιακή προσβολή, ενώ έκανε τζόκινγκ. 
Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συνέβη στον Έντγκαρ Άλαν Πόε, όταν στις 9 Οκτωβρίου του 1849, βρέθηκε σε παραληρηματική κατάσταση στους δρόμους της Βαλτιμόρης από έναν περαστικό με ρούχα που δεν ήταν δικά του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και νοσηλεύτηκε για τις επόμενες 5 μέρες, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 40 χρόνων.
Ο Δρ Σόντγκρας, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Πόε, βεβαίωνε πως ο θάνατός του ήταν απόρροια του αλκοολισμού του. Αντίθετα ο Δρ. Μόραν, υποστήριζε πως ο θάνατός του σχετιζόταν με τη χρήση κάποιου είδους τοξικής ή ναρκωτικής ουσίας. Οι αντιφάσεις των δύο επιστημόνων είχαν ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με δυσπιστία από τους βιογράφους του Πόε και να κυκλοφορήσουν πολλές ακόμα θεωρίες. Μεταξύ αυτών ήταν και η σύφιλη, η επιληψία, η δηλητηρίαση, η δολοφονία, ακόμα και η λύσσα.
Λίγο πριν τα τριακοστά του γενέθλια, ο Πέρσυ Σέλλεϋ κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας πνίγηκε στον κόλπο Σπέτζια με το μικρό του πλοίο που ονόμαζε «Δον Ζουάν», όνομα συμβατό με την έντονη ερωτική ζωή του. Στην περίπτωση του Σέλλεϋ όμως δεν ήταν ο θάνατός του που γέννησε τους μύθους όσο η καύση του σώματός του που ακολούθησε. 
Σύμφωνα με αυτούς το σώμα του βρέθηκε αρκετές βδομάδες αργότερα και θάφτηκε στην άμμο μέχρι να φτάσουν οι φίλοι του Μπάιρον και του Χαντ για να αποτεφρωθεί. Την ώρα όμως που το υπόλοιπο σώμα του καιγόταν, η καρδιά του έμενε ανέπαφη μέχρι που κάποιος φίλος του την άρπαξε από τις φλόγες και την έδωσε στη γυναίκα του Μαίρη Σέλλεϋ, συγγραφέα του Φρανγκεστάιν.
Με την ολοκλήρωση του τελευταίου, μεταθανάτια δημοσιευμένου, μυθιστορήματός της, και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βιρτζίνια Γουλφ πέφτει για δεύτερη φορά σε βαριά κατάθλιψη στα 62 της. Στις 28 Μαρτίου του 1941, κατά τη διάρκεια μιας ακόμα νευρικής κρίσης, φοράει το παλτό της, γεμίζει τις τσέπες του με βαριές πέτρες και πνίγεται στον ποταμό Ουζ. Το σώμα της βρίσκεται στις 18 Απριλίου και ο σύντροφος της ζωής της την θάβει κάτω από ένα δέντρο στον κήπο του σπιτιού τους.
Ήταν 2 Ιουλίου του 1961, στο Κίτσαμ του Αϊντάχο. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ σηκώθηκε από το κρεβάτι προσέχοντας να μην ξυπνήσει τη σύζυγό του Μαίρη και πήρε το αγαπημένο του δίκαννο. 
Περπάτησε μέχρι την μπροστινή είσοδο του σπιτιού του, έβαλε δύο φυσίγγια στη θαλάμη, έσκυψε, στήριξε την άκρη της κάννης στο μέτωπό του και τράβηξε τη σκανδάλη τινάζοντας τα μυαλά του στον αέρα.
Στην περίπτωση της Ζέλντα Φιτζέραλντ, το τέλος μιας θυελλώδους σχέσης έμελλε να γραφτεί με μελανά χρώματα.
Ο γάμος με τον Σκοτ Φιτζέραλντ φαινόταν αρχικά ιδανικός. Το λαμπερό «ζευγάρι του ήλιου της Μεσογείου» αποξενώνεται. Εκείνος βυθίζεται στο αλκοόλ και εκείνη παθιάζεται με το χορό, αναζητώντας διέξοδο στη μοναξιά της. Οι έντονοι καβγάδες οξύνονται με την απόφαση της Ζέλντα να εκδώσει το μυθιστόρημά της «Χαρίστε μου το βαλς». Οι απόπειρες αυτοκτονίας της δίνουν τη θέση τους σε παραισθήσεις, ψυχωτικές κρίσεις και στο γολγοθά των πανάκριβων ψυχιατρικών κλινικών. Το 1948 η ψυχιατρική κλινική στην Νότια Καρολίνα που βρίσκεται, παίρνει φωτιά και η Ζέλντα είναι μια από τους ασθενείς που βρίσκονται αποτεφρωμένοι.
