Αξίες…
Τι είναι οι αξίες; Πόσο σημαντικές είναι για μένα, πόσο ασφαλείς είναι για σένα, πόσο άξιες είναι για μας;
Οι αξίες είναι στον κόσμο γύρω μας, υπάρχουν αλλά δεν φαίνονται, φαινόμαστε εμείς για αυτές, εμείς είμαστε το πρόσωπό τους, εμείς τις φέρουμε.
Οι αξίες, λοιπόν, μπορεί να μην φαίνονται, αλλά όντως υπάρχουν. Και αποκαλύπτουν με μια τους λήθη προσωπικότητες, χαρακτήρες και πάθος για τη ζωή, την αγάπη και την ισότητα.
Οι αξίες διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Νομίζω πως εξασθενούν κιόλας, ανάλογα με το πόσο θέλεις να εξασθενήσουν, από το πόσο δεν σε ενδιαφέρει αν θα εξασθενήσουν, αν θα εξασθενήσεις και εσύ ο ίδιος μαζί με αυτές. Ίσως τα απότομα δικαιώματα και οι ξαφνικές νέες εξουσίες να φθείρουν το ιστορικό των αξιών, ίσως η αδιαφορία γι αυτές να καρπώνεται την γλυκιά αίσθηση της εξουσίασης άλλων αξιών, ίσως αυτή η αδιαφορία να αποκλείει την ηθική του ατόμου.
Μια απλή ματιά γύρω, μια απλή ματιά στον κόσμο, μια απλή ματιά στον διπλανό μας, είναι κάτι το απλό για να αντιληφθεί κανείς με ποιον έχει να κάνει, ποιον έχει να αντιμετωπίσει, στοργικά ή εχθρικά. Η κοινωνία μας χωλαίνει. Και ταυτόχρονα οι αξίες μας, μας αφήνουν, ταυτόχρονα οι αξίες μας πεθαίνουν, όχι αργά, αλλά πολύ γρήγορα. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο υποφέρει μια ήδη υπάρχουσα αξία στη θέαση των καταλήψεων σε σχολεία; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τον πόνο που θα αισθανθεί μια αξία στην προφυλάκιση ενός αθώου και στην δημόσια θετικότατη προβολή ενός εγκληματία; Έχεις αναρωτηθεί πόσο μεγάλο κακό είναι για μια αξία, πόσο πολύ πονάει, πόσο αίμα φτύνει όταν συλλαμβάνεται λάθος καθαριστής, όταν δηλαδή μπερδεύεται το ξέπλυμα των σκαλιών με τον “καθαρισμό” μεταναστών ή ακάλυπτων επιταγών;
Αν δεν έχεις αναρωτηθεί, θα σε συμβούλευα να σε βρεις πριν σε χάσεις ολότελα. Θα σε συμβούλευα να σεβαστείς περισσότερο τον εαυτό σου, να μην δέχεσαι άκριτα τα κακώς κείμενα, θα σε συμβούλευα να μην αφήνεσαι, να κρατιέσαι στιβαρά από σένα, από την κοινωνία και τις αξίες που μας απέμειναν. Το χρωστάς στον εαυτό σου, επειδή όλοι μας το χρωστάμε στον εαυτό μας.
Ως άλλη μυθολογική Πανδώρα, μπορεί να επιτρέψαμε στο μίσος και την κακία να καταβάλει τους οικισμούς μας, αλλά ακόμα μας έμεινε η ελπίδα πως δεν θα τα καταστρέψουμε όλα. Πως δεν θα αφανίσουμε κάθε λογής αξία.
