“Reverdie” ή αλλιώς ποιήματα που υμνούν τον ερχομό της άνοιξης. Το ξύπνημα της φύσης έχει εμπνεύσει κατά περιόδους πολλούς σημαντικούς ποιητές να υμνήσουν την αναγέννηση της φύσης και τον ερχομό της εποχής που είναι συνυφασμένη με τον έρωτα και την αισιοδοξία. Την εποχή λοιπόν αυτή σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία η Περσεφόνη επιστρέφει από τον Κάτω Κόσμο στην αγκαλιά της μητέρας της. Η θεά Δήμητρα όλο χαρά βλασταίνει τη γη και πρασινίζει τα φύλλα, καρποφορεί τα δέντρα. Ας δούμε λοιπόν πως περιγράφεται η άνοιξη μέσα από την πένα των ποιητών.
Τάσος Λειβαδίτης, «Καντάτα – αυτός με την Παλόμα»
Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη, τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων, οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε; Σαν ένας γρύλλος που ξεχάστηκε στη μέρα το ξύλινο μαγγανοπήγαδο μακριά, πλάι στο πηγάδι ο παππούς παίζοντας την κιθάρα του, «μακριά, σα θα φύγω, μάνα, στην ξενιτιά», ένα κλωνί βασιλικός μες στα χοντρά ρουθούνια του να ευωδιάζουν τα πλεμόνια του απ’ τις στερνές ομορφιές της γης, πουλιά πετούσαν στα κλαδιά, σα να πηγαίνανε χαρούμενα μηνύματα από κόσμο σε κόσμο. Απρόοπτα, ξαφνιασμένα πρωινά και μεγάλα, μακρόσυρτα σούρουπα με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα βλέφαρα, έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της ζωής που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου, μακριά, τους βραδυνούς ορίζοντες. (Απόσπασμα από τη συλλογή «Καντάτα», 1960)
Χρίστος Λάσκαρης, «Διαβάζοντας ένα ποίημα»
Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη,
όταν την είδα
να έρχεται από μακριά:
μισή γυναίκα,
μισή όνειρο.
Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω
στεφανωμένη
με άνθη κερασιάς.
Τότε κατάλαβα
τι δύναμη έχουν τα ποιήματα.
(Από τη συλλογή «Τέλος του προγράμματος», 1997 –συγκεντρωτική έκδοση «Χρίστος Λάσκαρης – Ποιήματα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004)
Κική Δημουλά, «Ασυμβίβαστα»
Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.
Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.
Γι’ αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν’ αποτελειώνω.
(Από τη συλλογή «Ερήμην», 1958 –συγκεντρωτική έκδοση «Κική Δημουλά – Ποιήματα», εκδ. Ίκαρος)
Νίκος Καρούζος, «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ»
Τι
ολόμαυρα μαλλιά
που τόσο χύνονταν
στις
πλάτες
(γλυκειά αίσθηση τα σπλάχνα μου)
ωσότου
χάθηκε στη γωνία του δρόμου
η γυναίκα.
Δεν είναι πια
(ο θάνατος)
δεν ήτανε πριν
(η ανυπαρξία)
και πόσο να ’μενε στα λίγα δευτερόλεπτα.
Σπιθίζουν από δάκρυα τα μάτια μου
μ’ ένα κάψιμο.
Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα
κάποιο δέντρο είμαι
κ’ έγινε ποτάμι η ρίζα μου
τώρα που ξέρουμε πόσο μαύρη είν’ η θάλασσα
και το ποτάμι πάει…
Δυο φύλλα έρημα τα χείλη μου
τη νύχτα
ο άγγελος της μοναξιάς
με τολμηρά ενδύματα.
Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα
εποχή εχθρική
ώς το μυρωμένο βράδυ
ώς μέσα στα μεσάνυχτα.
Βγάλε ψυχή μου τραγούδι
να πολεμήσω την Άνοιξη.
Ξένος είμαι στο σπίτι μου
ξένος στους δρόμους
με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου.
(Από τη συλλογή «Ποιήματα [1961] –συγκεντρωτική έκδοση «Η πρώτη εποχή», εκδ. Ερατώ, 1987)
Ο.Ελύτης Ποίηση( Τα ετεροθαλή)
Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
http://dimitriosgogas.blogspot.com/2011/04/blog-post_14.html
