” Πώς μια ταμπέλα μπορεί άραγε να μας επηρεάσει;”
“Φαντάσου μια γυναίκα νοικοκυρά που προσπαθεί κάθε μέρα να τα προλάβει όλα. Φαντάσου ένα παιδί με παραπάνω κιλά. Φαντάσου ένα κορίτσι στην εφηβεία με ανορεξία. Φαντάσου ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων, έναν άντρα άνεργο και μια γυναίκα με κατάθλιψη.
Τώρα, φαντάσου άλλους ανθρώπους να δίνουν σημασία μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων. Φαντάσου ανθρώπους να τους κρίνουν, να μην ενδιαφέρονται να τους γνωρίσουν περαιτέρω και να τους περιθωριοποιούν. Φαντάσου για λίγο το πώς νιώθουν. Φαντάσου την αδικία. Φαντάσου να τους ακολουθεί πάντα μια ταμπέλα. Φαντάσου να είχες κι εσύ μια ταμπέλα. Άραγε, πώς θα την αντιμετώπιζες;”
Αυτή η ταμπέλα που μας καθορίζει.
Μπορώ να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων να “κατηγοριοποιούν” τους άλλους. Όλοι μας το κάνουμε, αφού είναι ένας τρόπος να νιώσουμε ασφάλεια, να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε τον άνθρωπο που είναι απέναντί μας. Είναι ένας τρόπος να δώσουμε ένα γνώρισμα στο νέο και στο άγνωστο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν μένουμε στην ταμπέλα ενός ανθρώπου και μας φτάνει αυτό. Οι ταμπέλες είναι συχνά λανθασμένες και παραπλανητικές μιας που δεν υπάρχει μόνο το άσπρο ή το μαύρο.
Οι άνθρωποι είναι πολλά περισσότερα από έναν χαρακτηρισμό.
Η τάση που έχουμε να βάζουμε ταμπέλες στους γύρω μας, αλλά και στον εαυτό μας, θολώνει το τοπίο της προσωπικότητάς μας. Από την μια πλευρά, βάζοντας ταμπέλες σε άλλους ανθρώπους αυτόματα τους κατηγοριοποιούμε και δεν περιμένουμε από αυτούς να αλλάξουν ή να βελτιωθούν. Ένας άνθρωπος με παραπάνω κιλά θα είναι πάντα ένας άνθρωπος με παραπάνω κιλά. Από την άλλη πλευρά, ο άνθρωπος που λαμβάνει έναν χαρακτηρισμό πιστεύει σε αυτόν. Οι ταμπέλες τους αναγκάζουν να στρέψουν την προσοχή τους μόνο σε αυτό το χαρακτηριστικό τους και ακόμα και οι ίδιοι να ξεχάσουν τα υπόλοιπα γνωρίσματα του εαυτού τους.
Οι ταμπέλες που τοποθετούνται πάνω μας μας προκαλούν ψυχική ένταση. Η μόνιμη σκέψη μας είναι να συγκρίνουμε αυτό που είμαστε με αυτό που θα “έπρεπε” να είμαστε. Άθελα μας, στήνουμε όλη τη ζωή μας γύρω από ένα χαρακτηριστικό μας. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει όσα το χαρακτηριστικό αυτό του επιτρέπει και συνεχίζουμε να το τροφοδοτούμε με αποτέλεσμα η προσκόλλησή μας σε αυτό να μεγαλώνει.
Κοινωνικά, περνάμε στο περιθώριο.
Νιώθουμε άσχημα για τον εαυτό μας, αλλά ταυτόχρονα μας είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από αυτό που ορίζει η ταμπέλα μας για εμάς. Σταδιακά, η αυτοεκτίμησή μας μειώνεται, κλεινόμαστε στον εαυτό μας, η καθημερινότητά μας δυσκολεύει και η πιθανότητα να αναπτύξουμε μια ψυχική διαταραχή (όπως η κατάθλιψη) αυξάνεται.
Ας υπενθυμίζουμε καθημερινά στον εαυτό μας πως η ταυτότητά μας είναι πολυδιάστατη.
Ας υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως υπάρχουν πολλά στοιχεία που μπορούν να μας χαρακτηρίσουν.
Ας υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως κάθε άνθρωπος είναι πολλά διαφορετικά πράγματα και είναι αδύνατον να χαρακτηρίζεται από μια μόνο λέξη.
Ας υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και η διαφορετικότητά του δεν πρέπει να χρησιμοποιείται εναντίον του.
Ας υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως είναι σημαντικό να κάνουμε ένα βήμα πίσω κάθε φορά που γνωρίζουμε έναν άνθρωπο. Να μη βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε κάποιον, αλλά να δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο για να τον γνωρίσουμε πραγματικά.
“Μια γυναίκα που εμείς αποκαλούμε «χοντρή» μπορεί να αδυνατίσει, εμείς μπορούμε άραγε να γίνουμε άνθρωποι;”
