Βρισκόμαστε σε μια εποχή ευρύτερων διεκδικήσεων από την γκέι κοινότητα. Τα αυτονόητα καθυστέρησαν σε πολλές χώρες -που θέλουν να λέγονται φιλελεύθερες- να γίνουν πραγματικότητα. Ενώ, σε πολλές ακόμα χώρες αυτά δεν είναι ακόμα σε προοδευτική καμπή με τα άτομα της γκέι κοινότητας να υφίστανται νομικές και κοινωνικές προκλήσεις, τις οποίες τα υπόλοιπα άτομα δεν υφίστανται.
Ο διαχωρισμός αυτός, λοιπόν, τείνει τα τελευταία χρόνια να αμβλυνθεί. Χρήσιμο στοιχείο υπερ αυτής την άμβλυνσης αποτελεί το ιστοριογραφικό κομμάτι, που μέχρι χθες είτε αδιαφορούσε είτε απέκρυπτε είτε ακόμα απέκλειε από τις σελίδες της τις ζωές πολλών ανθρώπων με μη ετεροφυλόφιλες σεξουαλικές προτιμήσεις. Πάνω σε αυτό αναφέρεται και ο συγγραφέας Τζιμ Ντάουνς (Jim Downs) μέσα από πληθώρα άρθρων και από το βιβλίο που κυκλοφόρησε με τίτλο Stand by Me: The Forgotten History of Gay Liberation. Έτσι, λοιπόν, ο Τζιμ Νταουνς μας γνωστοποιεί μεταξύ άλλων μια ιστορία, γκέι γάμων εν μέσω δύσκολων προς την επιβίωση συνθηκών.
Φυλακισμένοι σε ένα πλοίο-φυλακή
Βρισκόμαστε στο 1842, οπού υστέρα από μια καταδίκη για πλαστογραφία, ένας δικηγόρος θα σταλεί στις Βερμούδες να εκτίσει την ποινή του, σε ένα πρόγραμμα καταναγκαστικής εργασίας προς όφελος της οικοδόμησης της βρετανικής αυτοκρατορίας. Εκεί ήταν, ήδη, και άλλοι κατάδικοι, οι οποίοι ζούσαν σε σκληρές συνθήκες. Μέσα από την εμπειρία του νεαρού δικηγόρου καταγράφεται, με βιωματικό τρόπο, η συμβίωση σε κελιά 50 ατόμων, η γρίπη που σκότωσε πολλούς από αυτούς, η κακοδιαχείριση των φυλάκων προς τους κρατουμένους και η εκμετάλλευση που οι τελευταίοι υφίσταντο.
Σε αυτό σημείο έρχεται και η πρώτη περιγραφή σεξουαλικών πράξεων μεταξύ ανδρών, που διαπράχθηκε και σε κοινή θέα. Όπως εύκολα καταλαβαίνουμε, στα μέσα του 19ου αιώνα, το γκέι σεξ αντιμετωπίζονταν ως κάτι το παράνομο. Και έτσι αισθάνθηκε και ο συγγραφέας(Γκροντι) του βιωματικού κειμένου, ο οποίος ανέφερε τους άνδρες αυτούς στους φύλακες για να υποστούν την ανάλογη ποινή, όπως και έγινε καθώς είχαν παρανομήσει. Ο Γκροντι ένιωθε καλά με τον εαυτό του γιατί έκανε το αυτονόητο και πίστευε ότι θα τον υποστηρίξουν και οι συγκρατούμενοι του. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντί αυτού, οι υπόλοιποι κατάδικοι απείλησαν και περιθωριοποίησαν τον Γκροντι. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ο τρόπος των ανθρώπων αυτών να ζήσουν.
Οι γκέι γάμοι μεταξύ κρατούμενων
Έτσι καθιερώθηκαν, εντός της φυλακής εκείνης, από τους κρατουμένους, οι άτυποι γάμοι μεταξύ τους. Άνδρες κακοποιημένοι, εξορισμένοι και αποσχισμένοι από την προηγουμένη ζωή τους και την χώρα τους, παραβίαζαν τους κανόνες της εποχής εκείνης ώστε να είναι αφοσιωμένοι στους συντρόφους τους. Οι κρατούμενοι δημιούργησαν ένα σύνολο τελετουργικών και πολιτιστικών αξιών, με το γάμο να αποτελεί την απόδειξη της αφοσίωσης τους. Πολλοί κρατούμενοι εργάζονταν υπερωρίες ώστε να βγάλουν περισσότερα χρήματα και να τα επενδύσουν σε δώρα για τους συντρόφους τους. Κάποιοι άλλοι έκαναν τα πάντα για να προστατεύσουν το σύντροφό τους από κακουχίες και βασανιστήρια. Περιποιούνταν ο ένας τον άλλον και είχαν ακόμα και ανταγωνισμό για το ποιος υποστηρίζει και ντύνει καλύτερα το αγόρι του.
Εύλογα μπορούμε να καταλάβουμε πώς ο γάμος μεταξύ τους μπορούσε να προσδώσει μια αίσθηση ανθρωπιάς στις ζωές των καταδίκων, και ένα στόχο για να ζήσουν.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το άρθρο:
Τhe gay marriages of a nineteenth century prison – Ανακτήθηκε από την ηλεκτρονική διεύθυνση: www.newyorker.com– (Τελευταία πρόσβαση 12-7-2020).
