Η αγάπη για την φύση είναι το θέμα που διαπερνά την μικρή Ιστορία μιας Λευκής Φάλαινας του πρόσφατα θανόντος, Χιλιανού συγγραφέα, Λουίς Σεπούλβεδα. Πρόκειται για το τελευταίο του έργο, σε μία φάση της ζωής του όπου το ενδιαφέρον του για την φύση, την οικολογία και την ισορροπία στον πλανήτη ήταν ακόμη πιο εμφανές στα έργα του.
Σε αυτήν την σύντομη ιστορία, μία λευκή φάλαινα μας διηγείται τις περιπέτειες της στα παγωμένα νερά του ωκεανού, ανοιχτά της Χιλής. Ο συγγραφέας δίνει φωνή σε αυτό το τεράστιο πλάσμα, το μεγαλύτερο των θαλασσών, το οποίο μας παρουσιάζει τον κόσμο γύρω του με τα δικά του μάτια. Η λευκή φάλαινα μπορεί και επικοινωνεί με τις υπόλοιπες φάλαινες, αλλά, επίσης, μπορεί να ακούει και να κατανοεί τα λόγια των ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν πάντοτε καλές διαθέσεις απέναντι της αλλά και απέναντι σε αυτό το τεράστιο θηλαστικό εν γένει.
Μέσα από τα μάτια της βλέπουμε την κοινωνία των φαλαινών, τις μετακινήσεις τους από τα παγωμένα στα θερμότερα νερά για να γεννήσουν, την ιεραρχική δομή των κοινωνιών τους. Την αλληλεγγύη ανάμεσα στις νεαρότερες και στις γηραιότερες φάλαινες. Η αγάπη για την φύση και τη ζωή μέσα από τα μάτια τους. Μέσα σε αυτήν την κοινωνία, η πρωταγωνίστρια λευκή φάλαινα αναλαμβάνει να προστατεύσει 4 ηλικιωμένες φάλαινες – που ενίοτε μεταμορφώνονται σε γηραιούς ανθρώπους- για να φέρουν εις πέρας μία αποστολή μέσα στη θάλασσα. Ωστόσο, πέρα από κάποιους καλούς ανθρώπους που αγαπάνε τα ζώα, υπάρχουν και εκείνοι – που καταφτάνουν από μέρη πολύ μακρινά- οι οποίοι θέλουν να κυνηγήσουν, να αιχμαλωτίσουν και να σκοτώσουν τις φάλαινες για να αξιοποιήσουν το δέρμα τους και άλλα συστατικά του σώματος των θηλαστικών.
Τότε αρχίζει μία μάχη μέσα στον παγωμένο ωκεανό, ανάμεσα στη λευκή φάλαινα- που προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό της και το είδος της – και τους φαλαινοθήρες που θέλουν να τις εξοντώσουν. Μία αέναη μάχη με θύματα που δημιουργεί έναν μύθο σε εκείνες της περιοχές, στην άκρη του κόσμου.
Η Ιστορία μιας Λευκής Φάλαινας είναι ένα συγκινητικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Με εικόνες τρυφερές αλλά και σκληρές, η αγάπη για την φύση, η ακατανόητη επιθυμία του ανθρώπου να κυριαρχήσει σε αυτήν, η λαιμαργία του ανθρώπινου είδους γίνονται το κυρίαρχο μοτίβο του μυθιστορήματος. Το πάθος αλλά και τα πάθη του ανθρώπου είναι τόσο έντονα που ακόμη και αυτό το τεράστιο θηλαστικό τρομάζει, φαίνεται αδύναμο μπροστά του.
Στο έργο του Λουίς Σεπούλβεδα συναντάμε πολλές φορές ζώα που έχουν ανθρώπινες ιδιότητες και ο κόσμος περιγράφεται μέσα από τα δικά τους μάτια. Πρόκειται για έργα που μας κάνουν να σκεφτόμαστε και με άλλα μάτια, πέρα από τα γεμάτα εγωισμό δικά μας.
