Το “Κάτι τρέχει στο Saint Tropez” είναι μία φρέσκια γαλλική κωμωδία που παίζεται στις ελληνικές θερινές αίθουσες. Για μερικούς ίσως φαντάζει ιδανική λύση στον καύσωνα που μας βασανίζει τον τελευταίο καιρό. Με μία πρώτη ματιά, δείχνει ως ένα άκακο φιλμ, 90 λεπτά χαλάρωσης δίχως διανοητική προσπάθεια. Κι όμως ακόμα και σε αυτόν τον βασικό του στόχο, αποτυγχάνει παταγωδώς. Η ταινία δεν είναι αστεία. Άθλια γραμμένη, με ακόμα πιο άθλια αστεία και χαρακτήρες που ωθούν τον θεατή να αφήσει την αίθουσα. Βαρετό και προβλέψιμο slapstick, την κάνουν να μοιάζει σαν να ναι γυρισμένη για βρέφη. Η έμφαση στα αστεία που αφορούν σωματικές εκκρίσεις, έρχονται να επιβεβαιώσουν το παραπάνω. Κι όμως, gags με ναρκωτικά, σεξ και βωμολοχίες έρχονται ως αντίφαση στο παραπάνω. Αναρωτιέται κανείς: Για ποιον είναι αυτή η ταινία;
Η υπόθεση
Την δεκαετία του ’70, ένας μεγιστάνας μπύρας θα διοργανώσει στην εξοχική του κατοικία ένα μεγάλο πάρτυ. Όλα θα έρθουν πάνω κάτω όταν θα γίνει απόπειρα δολοφονίας κατά της συζύγου του μεγιστάνα. Κάποιος θα κόψει τα φρένα από τα αμάξι της, το οποίο όμως εκείνη την στιγμή οδηγεί φίλος του ζευγαριού, ο οποίος και θα γλιτώσει με μερικές γρατζουνιές. Υπό την πίεση που δέχεται λόγω της επιρροής του μεγιστάνα, η γαλλική αστυνομία θα αναγκαστεί να αναθέσει τον καλύτερο διαθέσιμο ντετέκτιβ της.
Ο Jean Boulin θα αναλάβει την υπόθεση. Οι ανορθόδοξοι μέθοδοι, οι γκάφες και οι αστοχίες του, θα φέρουν στην επιφάνεια ένοχα μυστικά και πλεκτάνες μεταξύ των πλούσιων καλεσμένων του πάρτυ. Θα ανακαλύψει ότι Κάτι τρέχει στο Saint Tropez. Αν η υπόθεση φαίνεται οικεία είναι γιατί εντοπίζουμε μία ελληνική νότα. Ένα χρόνο πρωτύτερα ο δικός μας Μάρκος Σεφερλής, είχε γυρίσει το δικό του Magnum Opus, Χαλβάη 5-0 με παρόμοια υπόθεση.
Ο επιθεωρητής Μπέκρας συναντά τον Ροζ Πάνθηρα στη Γαλλία
Όπως και να το εξετάσει κανείς, η ταινία είναι μία μεγάλη αποτυχία σε όλους τους τομείς. Βαρετή, προβλέψιμη, με κλισέ και αποτυχημένα αστεία που προσβάλλουν την νοημοσύνη. Christian Clavier και Gérard Depardieu συναντιούνται και πάλι στην μεγάλη οθόνη μετά τον Αστερίξ και Οβελίξ, σέρνοντας τα κουφάρια τους σε αυτήν την “τραγωδία” με τίτλο “Κάτι τρέχει στο Saint Tropez”. O Clavier ως επιθεωρητής Boulin και o Depardieu ως ο αρχηγός της παρισιανής αστυνομίας.
Το “μυστήριο”, που φαινομενικά είναι η κινητήρια δύναμη μίας τέτοιας ταινίας, περνά σε δεύτερη μοίρα. Η ταινία φαντάζει περισσότερο σαν μία σειρά από gags τα οποία κάποιος ένωσε μαζί όπως καλύτερα μπορούσε παρά ως μία συλλογική προσπάθεια επαγγελματιών του κινηματογράφου. Και ως μπόνους για όσους έμειναν μέχρι τέλους, σε μία κίνηση σκηνοθετικής μαεστρίας, το η μεγάλη αποκάλυψη θυσιάζεται για ακόμα ένα αστείο. Μία γραμμή διαλόγου εξηγεί το μεγάλο twist και δεν ασχολούμαστε άλλο με αυτό.
Τι να δω στο θερινό;
Αν αποκομίσατε κάτι από τα παραπάνω, αποφύγετε αυτή την ταινία, όπως ο Nicolas Benamou απέφυγε την κωμωδία με αυτή του την ταινία. Τι όμως να προτιμήσετε αντ’ αυτής της αποτυχίας; Αυτή την περίοδο κυκλοφορεί στα θερινά, σε πρώτη προβολή, Ο Πατέρας με τον Anthony Hopkins και την Olivia Colman, μία γερή γροθιά στο στομάχι για την άνοια και την τρίτη ηλικία. Παράλληλα, σε κάτι πιο κοντινό στο κλίμα του “Κάτι τρέχει στο Saint Tropez”, το διασκεδαστικό, αλλά κλισέ Jungle Cruise με τους Emily Blunt και Dwayne Johnson, ενώ σε επανέκδοση παίζονται τα “400 Χτυπήματα” του François Truffaut, η ιστορική απαρχή της γαλλικής Nouvelle Vague.
