Το Ostrov είναι μια θρησκευτική ταινία τελείως διαφορετική από τις υπόλοιπες, που διαθέτει αρκετό άρωμα ορθοδοξίας. Ο πολύ καλός σκηνοθέτης Pavel Lungin ύστερα από τις επιτυχίες Taxi Blues και Luna Park, θα έρθει ξανά στο προσκήνιο με αυτό το ρώσικο αριστούργημα. Σύμφωνα με αρκετούς κριτικούς το Ostrov συνδυάζει αρκετά στοιχεία των Ingmar Bergman και Andrei Tarkovsky. Ακόμα, κέρδισε αρκετά βραβεία στα Nika Awards της Μόσχας και στο Fajr Film Festival στην Τεχεράνη. Δυστυχώς, στην Ελλάδα οι κινηματογράφοι δεν την πρόβαλλαν, αλλά έγινε ανάρπαστη από χέρι σε χέρι ως DVD.
Υπόθεση
Στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ένας Ρώσος ναύτης θα πυροβολήσει ένα Ρώσο αξιωματικό. Με αυτό τον τρόπο οι Γερμανοί στρατιώτες θα του χαρίσουν την ζωή. Στη συνέχεια, θα έρθουμε στο έτος 1976 σε μια παραθαλάσσια περιοχή. Σε αυτό το παγωμένο, υγρό και ερημικό μέρος είιναι ένα μοναστήρι. Ο ρασοφόρος μοναχός Anatoly, ο πρώην ναύτης, περνάει όλο τον χρόνο του με προσευχές, με σκοπό να ξεπεράσει το τραύμα του. Βέβαια, οι υπόλοιποι μοναχοί τον θεωρούν αρκετά εκκεντρικό λόγω της ασυνήθιστης συμπεριφοράς του.
Πολλοί άνθρωποι που επισκέπτονται το μοναχικό νησί, πιστεύουν ότι ο Anatoly έχει την δύναμη να θεραπεύει και να ξορκίζει τους δαίμονές τους. Για παράδειγμα, κατάφερε να θεραπεύσει μια κοπέλα από τα δαιμόνια και ένα νεαρό καλόγερο τον επανέφερε στον σωστό δρόμο. Στο τέλος, ο πρωταγωνιστής παραγγέλνει ένα μεγάλο ξύλινο κουτί, καθώς προβλέπει το θάνατο του. Οι υπόλοιποι μοναχοί το δέχονται συγκλονισμένοι και θα καταλήξει να περιφέρεται στη λίμνη προσευχόμενος. Η ιστορία ενός πνευματικά αγωνιζόμενου ανθρώπου φτάνει στο τέλος και παράλληλα στη λύτρωση από τις επίγειες ενοχές..
Κριτική
Ο πρωταγωνιστής του Ostrov και πρώην ρόκ στάρ, Pyotr Mamonov, θαυματουργεί στην ταινία. Ο Anatoly μοιάζει σαν να ξεγυμνώνει τον εαυτό του για την αγάπη του θεού. Τα βάζει με όλους και με όλα με σκοπό την λύτρωση από το μαρτύριο του. Με την υποκριτική του ικανότητα περνάει στον θεατή δυνατά μηνύματα του ανθρωπισμού. Είναι το ιδανικό πρότυπο που θέλει να διαμορφώσει η Ορθοδοξία. ‘Εναν άνθρωπο γεμάτο γνήσια και ακαταμάχητη αγάπη που πραγματικά προσπαθεί να βοηθήσει τον πλησίον του…
Η σκηνοθεσία του Pavel Lungin εξαιρετική για άλλη μια φορά. Στο Ostrov ο Ρώσος σκηνοθέτης έχει στόχο να παρουσιάσει μια Θεοκεντρική ταινία και όχι προσωποκεντρική και τα καταφέρνει περίφημα. Δηλαδή, χωρίς δόγματα και θέσφατα προσδιορίζει την πίστη ως ιδανικό. Χωρίς πολλά εφέ και βαρύγδουπες μουσικές δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Τέλος, δεν εκβιάζει το συναίσθημα του θεατή και του προσφέρει αρκετή τροφή για σκέψη..
Να την δω;
H ταινία Ostrov διαθέτει τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για μια σωστή θρησκευτική ταινία. Με άλλα λόγια, αγνή και άδολη που ταυτίζεται απόλυτα με την ανιδιοτελή αγάπη. Καταφέρνει και στιγματίζει όλους τους θεατές με τον προβληματισμό στα υπαρξιακά προβλήματα. Επιπλέον, ζεσταίνει τις παγωμένες μας καρδιές και γεμίζει τα κενά της ψυχής μας. « Όλα είναι στα χέρια μας: το πως ακούμε, αν τα μάτια μας είναι καθαρά, εάν η ψυχή μας είναι ξεκλειδωμένη και η συνείδηση μας καθαρή. Πρέπει να ζήσουμε όσο πιο καθαρά μπορούμε», υπογραμμίζει ο πρωταγωνιστής σε μια συνέντευξη.
Δείτε το τρέιλερ:
