Αυτό το συναίσθημα. Μακάρι, να μπορούσα να το εξηγήσω. Μου αρέσει να γράφω όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, μου αρέσει να περιγράφω το οτιδήποτε μέσα από τις λέξεις μου μα είμαι σίγουρη πως ποτέ δεν θα καταφέρω να περιγράψω πλήρως αυτό το συναίσθημα. Το συναίσθημα εκείνο που νιώθεις όταν κάνεις κάτι για πρώτη φορά. Κάτι εκπληκτικό, κάτι ανείπωτο… κάτι το οποίο είναι τόσο μεγάλο για τη ζωή, που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Θυμήσου πως ένιωσες… όταν διάβασες εκείνο το βιβλίο που λατρεύεις για πρώτη φορά, όταν ανέβηκες σε εκείνο το λόφο και είδες τη θέα για πρώτη φορά, όταν βρέθηκες με τον άνθρωπο που ήθελες σε εκείνο το ραντεβού για πρώτη φορά, όταν παρακολούθησες την αγαπημένη σου σειρά ή όταν άκουσες εκείνο το υπέροχο τραγούδι για πρώτη φορά.
Νομίζω θα συμφωνήσεις μαζί μου… αν μπορούσες θα ήθελες να βιώσεις κάτι από τα παραπάνω ξανά ή οτιδήποτε άλλο από τις “πρώτες φορές” έχει σβολιάσει στην καρδιά σου. Για να είμαι ειλικρινής, θα έκανα τα αδύνατα δυνατά για να βιώσω κάποια από τις “πρώτες φορές” μου ξανά. Έχω και βιβλίο στο μυαλό, και σειρά, και τραγούδι, και ένα βράδυ, και ένα βλέμμα, ακόμη κι ένα χάδι.
Λένε πως «Παραμένεις νέος αρκεί να έχεις τις πρώτες σου στιγμές», κρύβει μεγάλη μαγεία κι αυτό σωστά; Υπάρχει κάτι μαγικό στο να κάνεις ή να βιώνεις κάτι για πρώτη φορά. Παρακολουθείς τη στιγμή με δέος προσπαθώντας να κατανοήσεις τη μαγεία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου. Η χαρά του να βιώνεις κάτι για πρώτη φορά είναι απαράμιλλη. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα… Η πρώτη πτήση με αεροπλάνο. Η πρώτη συναυλία. Η πρώτη φορά που μια μητέρα κρατάει το μωρό της. Το πρώτο ραντεβού. Το πρώτο βράδυ σε νέο σπίτι. Η πρώτη μέρα στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο. Το πρώτο φιλί. Η πρώτη φορά που λες σ’αγαπώ. Η πρώτη αγκαλιά με κάποιον.
Μερικές εμπειρίες της πρώτη φοράς δεν είναι τόσο σημαντικές, ωστόσο υπάρχουν κι άλλες τις οποίες δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Μια πρώτη εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η πρώτη φορά που έμαθα να λέω την ώρα και αυτό το χρωστάω στον παππού μου, καθώς επίσης και πολλές άλλες πρώτες φορές όπως το κολύμπι, το διάβασμα, τη ζωγραφική, τη συγγραφή… Μου ήταν τόσο παράξενο πως κάποιοι δείκτες και αριθμοί μπορούσαν να φυλακίζουν το χρόνο γύρω μου αλλά και κάθε στιγμή που βίωνα. Θυμάμαι έτρεχα και τον ρωτούσα συνέχεια στο υπόλοιπο της ημέρας “Παππού, να σου πω τι ώρα είναι;” ένιωθα τόσο περήφανη, χαρούμενη και ικανή εκείνη την στιγμή… και επαναλαμβάνω, απολύτως δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα.
Είμαι το είδος του ανθρώπου που αναζητά να κάνει συνεχώς νέα πράγματα μιας και το διαφορετικό είναι πιο ελκυστικό για εμένα από τη ρουτίνα. Και κάθε φορά το συναίσθημα είναι διαφορετικό. Κάθε εμπειρία μου έμαθε κάτι νέο ή κάτι για τον εαυτό μου που δεν ήξερα ποτέ. Μου έδωσε την ευκαιρία να ξανά σκεφτώ τις επιλογές μου και τις προοπτικές μου. Εκτός απ’ ότι μου δίνει αυτό το μαγικό ανείπωτο συναίσθημα, με βοήθησε επίσης να πάω ένα βήμα πιο κοντά στο είδος του ανθρώπου που θέλω να γίνω – στο είδος του ανθρώπου που θα ήθελα πάντα να είμαι.
“You can remember the second and the third and the fourth time, but there’s no time like the first. It’s always there.” — Shelagh Delaney.
