Το κίνημα κατά του Ρενουάρ έχει ως μότο τη φράση <<Ο Ρενουάρ είναι χάλια στη ζωγραφική>> και αποτελείται από μια ομάδα υποστηρικτών, οι οποίοι απαιτούν την αφαίρεση των έργων του καλλιτέχνη από τα μουσεία. Το κίνημα αυτό δημιουργήθηκε με βάση έναν λογαριασμό του instagram που είχε ως κεντρική ιδέα ότι ο Ρενουάρ (Pierre- August Renoir) δεν είναι ένας καλός ζωγράφος, αλλά χάλια (sucks). Ο λογαριασμός έχει την ονομασία <<Renoir sucks at painting>>, δηλαδή ο Ρενουάρ είναι χάλια στη ζωγραφική.
Τα επιχειρήματα του κινήματος εναπόκεινται στο γεγονός ότι τα έργα του επικείμενου ζωγράφου δεν έχουν την θεματολογία που ανταποκρίνεται σε θέματα όπως: την κλιματική αλλαγή, το βιομηχανικό σύστημα των φυλακών, τη δουλεία, την αποικιοκρατία των εποίκων, της καταστροφής, ενδιαιτήματα της θαλάσσιας ενυδρίδας, αλλά και τηλεοπτικών διαφημίσεων.
Ο δημιουργός του λογαριασμού ονομάζεται Μαξ Γκέλερ και υποστηρίζει αμετάκλητα ότι οι πίνακες του Ρενουάρ περνάνε τρομερά μηνύματα για τη φύση, όπως το ότι αν παρατηρήσει κάποιος τα εικονιζόμενα δέντρα θα συνειδητοποιήσει ότι τα παρουσιάζει ως μια συλλογή από <<πράσινα σκουπίδια>>.
Η πρώτη καταγεγραμμένη δράση αλλά και διαμαρτυρία του κινήματος έγινε το 2015 έξω από το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. κρατώντας ταμπέλες με διάφορα συνθήματα απαίτησαν να αφαιρεθεί ο Ρενουάρ από τα εκθέματα του Μουσείου.
Φυσικά ο Ρενουάρ είναι ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και οι πίνακές του νατουραλιστικοί. Οι κριτικές γύρω από το έργο του είναι αρκετά επαινετικές και το χαρακτηρίζουν ως αριστουργηματικό. Το γεγονός ότι τα δέντρα δεν είναι ρεαλιστικά αποτυπωμένα αποτελεί χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού. Ίσως το κίνημα να απεχθάνεται τον Ρενουάρ λόγω της θεματολογίας που επέλεξε να αποτυπώσει στους καμβάδες του. Δεν πρέπει να αποφεύγουμε το γεγονός ότι τα μουσεία είναι πηγή πολιτισμού και θα μπορούσαν να διδάξουν την διαφορετικότητα, η οποία θα μας προβληματίσει γεννώντας διάφορα ερωτήματα που σχετίζονται με την ζωή και την ύπαρξη. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο τα εκθέματα ενός μουσείου να μην είναι καθόλου αρεστά στους επισκέπτες για ευνόητους λόγους, όπως είναι η θεματική, η εικόνα, το περιεχόμενο και φυσικά το μήνυμα που θέλει να περάσει ο κάθε καλλιτέχνης.
Η άποψη του κινήματος κατά του καλλιτέχνη είναι κοινωνικά αποδεκτή εφόσον εκφράζει μια κοινωνική ανησυχία: ότι η πραγματικότητα που απεικονίζει ο Ρενουάρ δεν ταιριάζει με την πραγματικότητα που αντικρίζει κάθε μέρα ο Μαξ Γκέλερ. Σαφώς ο Γκέλερ είναι υποστηρικτής της φύσης, ενώ ο Ρενουάρ είναι οπαδός της φυσιοκρατίας, η οποία αποδίδεται ιμπρεσιονιστικά θέλοντας να περάσει το μήνυμα ότι η τέχνη εξυπηρετεί κάτι το ιδεατό και όχι κάτι χειροπιαστό και σύγχρονο.
ο Μαξ Γκέλερ διαισθανόμενος ότι έχει απόλυτο δίκιο διαδήλωσε όχι μόνο για να αφαιρεθεί ο Ρενουάρ από τους τοίχους του μουσείου της Βοστώνης, αλλά για να αντικατασταθεί με άλλους, οι οποίοι βρίσκονται στις αποθήκες. Η διαμαρτυρία του δηλαδή επεκτάθηκε στο γεγονός ότι υπάρχουν καλύτεροι ζωγράφοι στις αποθήκες του Μουσείου και δεν αξιοποιούνται. Θεώρησε δηλαδή ότι το γεγονός αυτό ήταν αδικία για τους κρυμμένους και καταχωνιασμένους ζωγράφους, γιατί τους θεωρούσε καλύτερους του Ρενουάρ.
Όπως και να ‘χει το κίνημα άφησε το αποτύπωμά του στην ειδησεογραφία, γιατί εξέφρασε μια ανησυχία με ισχυρή βάση – την βάση της πραγματικότητας.
Πηγή
Gajanan, Mahita. (2015). ”Renoir sucks at painting” movement demands removed of artist’ s works. Ανακτήθηκε από https://www.theguardian.com/artanddesign/2015/oct/06/renoir-sucks-at-painting-protest-boston-max-geller/. (τελευταία πρόσβαση 1/5/2024)
