Τα βασικά γνωρίσματα της τουρκικής γλώσσας έχουν μακρά ιστορικότητα, ενώ δημιουργήθηκαν για να εκφράσουν έναν ιδιαίτερο και όμορφο γλωσσικό κώδικα, όπως είναι η σημερινή τουρκική γλώσσα. Η τουρκική γλώσσα λοιπόν είναι ο κώδικας επικοινωνίας της Τουρκίας, η οποία χωρίζεται σε Ευρωπαϊκή και Ασιατική, ενώ η πρωτεύουσά της είναι η Άγκυρα.
Βασικά γνωρίσματα της τουρκικής γλώσσας
Το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της τουρκικής γραμματικής είναι το συγκολλητικό φαινόμενο σύμφωνα με το οποίο οι λέξεις σχηματίζονται με την προσθήκη επιθημάτων σε μια ρίζα. Η έκφραση γίνεται συνοπτική αλλά μεταφέρονται και λεπτομερή νοήματα μέσω φράσεων, οι οποίες αποτελούνται από σύνθετες λέξεις. Ένα άλλο βασικό γνώρισμα είναι ο μελωδικός ήχος, ο οποίος προκύπτει από την αρμονία των φωνηέντων. Τα φωνήεντα προφέρονται με τέτοιον τρόπο ώστε να υπάρχει μια ισορροπία στην εκφορά της λέξης. Γι’ αυτό και πρέπει, τα φωνήεντα, να εναρμονίζονται ή να προσκολλώνται στη λέξη ως πρόσοψη ή πίσω μέρος (δηλαδή κατάληξη). Όπως και να ‘χει τα σημερινά τουρκικά είναι μια γλώσσα ευγένειας στη συνομιλία. Αυτό φαίνεται από το γραμματικό φαινόμενο της ανυπαρξίας του γραμματικού γένους.
Συγκριτικά η τουρκική γλώσσα παρουσιάζει διαφορετική δομή συντακτικού. Η σειρά των λέξεων στο συντακτικό της είναι: υποκείμενο- αντικείμενο – ρήμα. Σε αντίθεση με τα αγγλικά και άλλες γλώσσες που βασίζονται στη σειρά: υποκείμενο – ρήμα – αντικείμενο.
Γενικά η σημερινή τουρκική γλώσσα ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των τουρκικών γλωσσών, δημιουργώντας μια σχέση κοινή όσον αφορά στο λεξιλόγιο και τις γραμματικές δομές. Οι κοινές ρίζες μεταξύ τουρκικών και άλλων γλωσσών συμπεριλαμβάνονται στα: Τουρκμενικά, Ουζμπεκικά, Καζακικά, Κιργιζικά. Ιδιαίτερη σχέση όμως υπάρχει στη γλώσσα του Αζερμπαϊτζάν.
Τι συμβαίνει όμως με το τουρκικό αλφάβητο; Αποτελείται από 29 γράμματα και θεωρείται λατινικό. Υιοθετήθηκε το 1928 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και θεωρήθηκε μέρος των γλωσσικών μεταρρυθμίσεών του. Μία από τις μεταρρυθμίσεις ήταν ότι προστέθηκαν σε αυτό κάποιοι χαρκτήρες (Ç, Ö, Ü, Ï, Ι, ) για να αντιπροσωπεύσουν κάποιους συγκεκριμένους τουρκικούς γλωσσικούς ήχους.
Φυσικά η ιστορία της τουρκικής έγκειται στο γεγονός της ύπαρξης της, η οποία χρονολογείται περισσότερο από 2500 χρόνια πριν, όταν (προερχόμενη από την πρωτοτουρκική γλώσσα) ομιλούνταν από τις αρχαίες τουρκικές φυλές στην Κεντρική Ασία. Η πρώτη όμως επιγραφή της πρωτοτουρκικής γλώσσας χρονολογείται από τον 7ο αιώνα. Η ανακάλυψη αυτής της επιγραφής δημιούργησε ένα θεωρητικό υπόβαθρο για την εξέλιξη και την εξάπλωση της γλώσσας της Τουρκίας, η οποία σηματοδότησε την ύπαρξή της από την Σιβηρία έως και την Μεσόγειο.
Τα σημερινά τουρκικά εν τέλει εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι συνδυασμός που αποτελείται από τουρκικά, περσικά και αραβικά. Θεωρήθηκε επίσης η διοικητική και λογοτεχνική γλώσσα της Αυτοκρατορίας.
Η οριστική μορφή της σύγχρονης τουρκικής γλώσσας διαμορφώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, όπως και προαναφέρθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, μετά δηλαδή την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γενικά η μεταρρύθμιση περιλάμβανε τα εξής: 1. αντικαταστάθηκε η περσο – αραβική γραφή με το λατινικό αλφάβητο, 2. εκκαθάριση πολλών αραβικών και περσικών λέξεων, οι οποίες θεωρούνται δανεικές.
Αυτές οι αλλαγές έγιναν ώστε να συμπεριληφθεί η τουρκική γλώσσα στην παγκόσμια κατάταξη ομιλούμενων γλωσσών αλλά και για να γίνουν τα τουρκικά προσιτά, ευκολονόητα και ευκολότερα στη μάθησή τους από τους ξένους λαούς.
Πηγή
DYNAMIC LANGUAGE. (2024). The evolution and importance pf the Turkish language. Ανακτήθηκε από https://www.dynamiclanguage.com/the-evolution-and-importance-of-the-turkish-language/. (τελευταία πρόσβαση 30-12-2024)
