Μια δεκαετία μετά τη λήξη του αιματηρού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που ρήμαξε κάθε είδος πολιτισμού, τα κράτη και οι πολίτες ανά τον κόσμο προσπαθούν να ορθοποδήσουν ξανά. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανθρωπότητα επιτρέπει στην επιστήμη, τη τεχνολογία και την ειρήνη να προοδεύσουν. Τομείς της ιατρικής, όπως η ψυχολογία, αναπτύσσονται ταχύτατα και σύντομα τοποθετούνται λύσεις σε διάφορα άλυτα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης, ενώ παράλληλα το ευρύ κοινό έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με άγνωστα, με βάση τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα, σύνδρομα και ψυχώσεις. Ειδήμονες σπεύδουν να μελετήσουν παθήσεις, ανακρίβειες και ασθενείς, με απώτερο σκοπό την βελτίωση τόσο των παθόντων όσο και των συνθηκών θεραπείας τους.
Το 1955, στο Δυτικό Γιόρκσαϊρ του Ηνωμένου Βασιλείου, κατοχυρώνεται στα πρακτικά της, πρώιμης ακόμα, ψυχολογίας το σπάνιο σύνδρομο Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (AIWS). Εκείνη την περίοδο, ο καταξιωμένος ψυχίατρος John Todd παρατηρεί την παράλογη εμφάνιση ημικρανιών στους ασθενείς του, η οποία είναι ικανή να θολώνει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων και να επηρεάζει αρνητικά την αντίληψη των αισθήσεών τους. Αξίζει να σημειωθεί πως κατά την εξέτασή τους, δεν διαγνώστηκε καμία βλάβη στον κύριο όγκο του εγκεφάλου ή στην όρασή τους, ενώ κανείς από αυτούς δεν ήταν ψυχικά διαταραγμένος. Επιπλέον, είχαν διατηρήσει τα επίπεδα διαύγειάς τους αναλλοίωτα, καθώς μπορούσαν να διακρίνουν την προκαλούμενη λόγω των συνεχών πονοκεφάλων παραίσθηση από την πραγματικότητα. Ωστόσο, η αντίληψη των βασικών αισθήσεων είχε διαστρεβλωθεί, δημιουργώντας προβλήματα τόσο στην εξακρίβωση του τόπου και του χρόνου όσο και στην εμφάνιση του ίδιου του σώματός τους, το οποίο το έβλεπαν παραμορφωμένο!
Η συγκεκριμένη έρευνα στάθηκε πολύτιμο όργανο στα χέρια των ειδικών, οι οποίοι σταδιακά κατάφεραν να προσδιορίσουν την ψύχωση αυτή, τα συμπτώματα και τους κινδύνους που ελλοχεύει. Το AIWS, λοιπόν, συνήθως προσβάλλει το άτομο στην ευαίσθητη ηλικία των 6 χρόνων, ωστόσο μπορεί να εμφανιστεί μέχρι και αυτή των 30. Καίριοι υπαίτιοι στην παρουσία του αυτή είναι τόσο η υπερβολικού βαθμού επαφή με το ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς και οι ναρκωτικές ουσίες, με σημαντικότερη το LSD. Αμφότεροι έχουν τη τάση να μεταβάλλουν τη στάθμη του αίματος στο τμήμα του εγκεφάλου που συνδέεται άρρηκτα με την υφή και την γενικότερη αντίληψη, από κοινού με την μακροήμερη έλλειψη ύπνου, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην εδραίωση του συνδρόμου.
Από την πρώτη στιγμή, το σύνδρομο προκαλεί διαρκείς στρεβλώσεις της πραγματικότητας, επηρεάζοντας το χωροχρόνο του παθόντα, αλλά και της ευρύτερης αίσθησης της αφής και της αντίληψης του άμεσου περιβάλλοντος, εξαιτίας της μικροψίας και της μακροψίας, που τον ωθούν σε ασύμμετρα ποσοστά παραίσθησης αντικειμένων αλλά και έμψυχων όντων, βλέποντάς τα μικρότερα ή μεγαλύτερα, αντίστοιχα. Ακόμα, όπως προαναφέρθηκε, οι συχνές ημικρανίες επιβάλλουν σύγχυση στον ασθενή, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση της μεταβαλλόμενης καθημερινότητας, κάτι που επαληθεύεται από την διατήρηση της υγιούς κατάστασης του όγκου του εγκεφάλου. Τέλος, το AIWS, προεόρτιο του ιού Epstein- Barr της λοιμώδους μονοπυρήνωσης, προκαλεί, σπανιότερα, προσωρινή απώλεια μνήμης ή ακοή ανύπαρκτων ήχων.
Όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό, ο ασθενής αμέσως πανικοβάλλεται και προκαλεί σύγχυση και στους γύρω του, με κίνδυνο την σωματική ακεραιότητά τους, διότι δεν δύναται να αντιληφθεί τον διαχωρισμό αληθινής κατάστασης και παραίσθησης. Αν προληφθεί έγκαιρα, τα συμπτώματα δεν θα παρουσιάσουν ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες και θα εξαφανιστούν εν καιρώ.
Έναν αιώνα πριν από την επίσημη ονομασία της προαναφερθείσας νευροψυχωτικής πάθησης, και συγκεκριμένα το 1865, ο συγγραφέας Lewis Carroll, δημοσιεύει το βιβλίο του, μέλλον αριστούργημα και κινηματογραφική επιτυχία, «Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων», όπου οφείλεται και το όνομα του συνδρόμου, στο οποίο, μεταξύ άλλων, διαδραματίζονται τα συμπτώματα της ασθένειας, με μεγαλόπρεπες και φανταστικές φιγούρες να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια της νεαρής Αλίκης. Το παράξενο της υπόθεσης είναι το γεγονός πως και ο ίδιος ο Lewis έπασχε από συνεχείς ημικρανίες, που συνέθλιβαν την καθαρή ενόραση της πραγματικότητας με τη νοητή παραμόρφωση σωμάτων και αντικειμένων, κάτι που επαληθεύεται στα ημερολόγιά του, κάνοντας λόγο για επισκέψεις σε οφθαλμίατρους, προκειμένου να θεραπευτεί. Ουσιαστικά, λοιπόν, περιγράφει εμπειρίες που ενδεχομένως να θεωρούσε ότι είχε βιώσει και ο ίδιος, αποδεικνύοντας το μακρύ ταξίδι του AIWS στο χρόνο…
