Η Αφροαμερικανή Ρουθ είναι μαία με χρόνια εμπειρίας στο νοσοκομείο του Κονέκτικατ. Μετά από μια εξέταση σε ένα νεογέννητο πληροφορείται ότι οι γονείς, υπέρμαχοι του Κινήματος της Λευκής Δύναμης, της απαγόρευσαν να αγγίζει το μωρό. Αφού ξεπερνά τον μικρό εκνευρισμό της η Ρουθ συνεχίζει την βάρδια της σεβόμενη τις επιθυμίες των ανθρώπων αυτών. Ωστόσο, την επόμενη μέρα το μωρό παθαίνει ανακοπή την ώρα που είναι μόνη στο δωμάτιο μαζί του.
Τώρα οι γονείς την κατηγορούν για το φόνο του παιδιού τους. Το νοσοκομείο της αφαιρεί την άδεια και η ίδια βρίσκεται αντιμέτωπη με την δικαιοσύνη. Η λευκή δικηγόρος Κένεντι αναλαμβάνει να την υπερασπιστεί με έναν μοναδικό όρο: δεν θα αναφερθεί σε ρατσιστικά ζητήματα. Επιμένει μάλιστα ότι αυτό δεν θα βοηθήσει στην αθώωσή της.
Πριν αποφασίσεις να αγοράσεις αυτό το βιβλίο κάνε στον εαυτό σου μια ερώτηση: είμαι ρατσιστής; Μάλλον η απάντηση σου ήταν αρνητική. Και μάλλον η Jodi Picoult θα σε κάνει να το ξανασκεφτείς.
Το πιο όμορφο, και ίσως λίγο τρομαχτικό, με αυτό το μυθιστόρημα είναι ότι δεν καταδικάζει μόνο τις ακραίες μορφές ρατσισμού, αλλά και τις πιο ήπιες, καθημερινές, που όμως συντηρούν το πρόβλημα. Σίγουρα κανείς δεν θα συμπαθήσει τον Τερκ, που παραφυλάει στο σκοτάδι για να ξυλοκοπήσει αγνώστους μόνο εξ αιτίας του χρώματος τους ή του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Αλλά ποιος μπορεί να τα βάλει με την ευγενική γριούλα που το μόνο που έκανε είναι να τραβήξει την τσάντα της κοντά μόλις την πλησίασε η έγχρωμη νοσοκόμα; Ή με την έγκυο που υπέθεσε αυθόρμητα ότι η λευκή φοιτήτρια είναι η υπεύθυνη και η αφροαμερικανή μαία δέχεται τις εντολές;
Η Jodi Picoult παρουσιάζει γεγονότα σαν και αυτά από τη μεριά της Ρουθ, έτσι ώστε ο αναγνώστης να καταλάβει από πρώτο χέρι την αδικία που αισθάνεται η πρωταγωνίστρια. Και φυσικά, η αυθόρμητη σκέψη είναι: μήπως είμαι κι εγώ μέρος του προβλήματος;
Όλη αυτή την αίσθηση την εντείνει το γεγονός ότι το μυθιστόρημα είναι τρομερά ρεαλιστικό, οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας και οι καταστάσεις καθημερινές. Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα της συγγραφέως. Καταφέρνει μέσα από απλή γλώσσα και οικείο κλίμα να θέσει σημαντικά ζητήματα του 21ου αιώνα, όπως ο ρατσισμός και η εκμετάλλευση. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη δικαιολογία ότι «αυτά γίνονταν παλιά» ή «ο ήρωας αυτός είναι υπερβολικός, εγώ δεν είμαι έτσι».
Αφού, λοιπόν, διαβάσεις το βιβλίο ξανακάνε την ίδια ερώτηση: είμαι ρατσιστής; Μπορεί τώρα η απάντησή σου να έχει αλλάξει ελαφρώς. Και έπειτα δες τον τίτλο, που αναφέρεται στα λόγια του δόκτωρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ του Νεότερου: «Αν δεν μπορώ να κάνω σπουδαία πράγματα, μπορώ να κάνω μικρά πράγματα με σπουδαίο τρόπο».
