Πριν από λίγες ημέρες έγινε η απονομή του Εθνικού βραβείου Λογοτεχνίας της Αυστραλίας για το 2019 στον νεαρό Behrouz Boochani για το βιβλίο του με τίτλο «No Friend but the Mountains: Writing from Manus prison», το οποίο γράφτηκε μέσω της εφαρμογής WhatsApp στο κέντρο κράτησης προσφύγων στο νησί Μάνους στην Παπούα Νέα Γουινέα.
Ο Boochani είναι Κούρδος πρόσφυγας από το Ιράν, είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Το 2013 προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Αυστραλία, όμως, κατέληξε να κρατείται μαζί με πολλούς άλλους σε ένα απομακρυσμένο κέντρο κράτησης προσφύγων στο νησί Μάνους. Εκεί έζησε τραυματικές εμπειρίες. Είδε επιθέσεις, θανάτους, δολοφονίες και απόπειρες αυτοκτονίας που τον σόκαραν.
Σε μια προσπάθεια να μην χάσει τον εαυτό του, ο νεαρός πρόσφυγας κατέφυγε στη λογοτεχνία. Έτσι ξεκίνησε τη συγγραφή του «No Friend but the Mountains», στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του από το κέντρο κράτησης. Ο Boochani έγραφε το αυτοβιογραφικό αυτό μυθιστόρημα στη μητρική του γλώσσα επί πέντε χρόνια και το έστελνε σε τμήματα μέσω WhatsApp σε έναν μεταφραστή στην Αυστραλία. Η επιλογή του ανορθόδοξου αυτού μέσου συγγραφής ήταν αναγκαία, καθώς, όπως έχει αναφέρει ο ίδιος, δεν εμπιστευόταν τους φύλακες, οι οποίοι συχνά εισέβαλαν στα δωμάτια των προσφύγων και τους έπαιρναν τα προσωπικά τους αντικείμενα. Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του, μάλιστα, τα πέντε αυτά χρόνια, ήταν μήπως ξαφνικά κάποιος του πάρει το κινητό του τηλέφωνο.
Τυπικά, μόνο Αυστραλοί πολίτες επιτρέπεται να διεκδικήσουν το Εθνικό βραβείο Λογοτεχνίας, φέτος, όμως, η επιτροπή αποφάσισε να επιτρέψει μια εξαίρεση. Σύμφωνα με ένα από τα μέλη της το μυθιστόρημα του Boochani είναι «ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο που βραβεύτηκε για τη συμβολή του στην λογοτεχνική σκηνή της χώρας».
Η ειρωνεία είναι πως ενώ κέρδισε το βραβείο και τα 125.000$ που το συνοδεύουν, ο ίδιος δεν κατάφερε να παρευρεθεί στην τελετή απονομής, καθώς ακόμα δεν του έχει επιτραπεί ο είσοδος στη χώρα. Το βραβείο παρέλαβε ο μεταφραστής του, Omid Tofighian, ο οποίος σχολίασε πως η αναγνώριση αυτό του βιβλίου «θα έχει αντίκτυπο σε πολλές από τις επόμενες γενιές».
Ο Behrouz Boochani όταν ερωτήθηκε πώς αισθάνεται για αυτή του τη διάκριση απάντησε: «Δεν θέλω να γιορτάσω αυτό το επίτευγμα όταν βλέπω τόσους αθώους ανθρώπους να υποφέρουν γύρω μου». Ταυτόχρονα, όμως, θεωρεί πως η βράβευσή του «είναι μια αναγνώριση για τους πρόσφυγες σε ολόκληρο τον κόσμο που είναι θύματα φασιστικών συστημάτων».
