Στέκω εδώ. Ακίνητος. Δίχως γνώση και γεμάτος με απόρριψη από παλιά, άμαθος στο διαφορετικό.
Στέκεις απέναντί μου. Με τα υπέροχα μαλλιά σου να αντανακλούν τις αχτίδες του ήλιου, την ίδια στιγμή που στα μεγάλα σου μάτια καθρεφτίζεται το δικό μου ερώτημα:
“Πού πάμε;”
Δε ξέρω πού πάμε, αλλά γνωρίζω κάτι άλλο: πως θέλω να είμαι μαζί σου. Σε κάθε βήμα, σε κάθε στιγμή…
Όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό τον τίτλο της ταινίας για τον Peppino Impastato, αλλά και το ομώνυμο κομμάτι των Modena City Ramblers, και τα δύο λόγω του τίτλου: “i cento passi”, “εκατό βήματα” δηλαδή…
Άραγε αρκούν εκατό βήματα για να αγγίξει κανείς την ευτυχία, ή χρειάζονται περισσότερα;
Η διαδρομή δεν έχει καμία σημασία. Ούτε και το πλήθος των βημάτων. Σημασία έχει ο προορισμός, το να βρίσκομαι δηλαδή κοντά σου… Και πάνω από όλα, το ότι δε ξέρω τα βήματα… Γι’ αυτό και σου φαίνομαι τόσο αλλόκοτος, τόσο απόκοσμος… Γι’ αυτό φέρομαι παράξενα. Γιατί μέχρι σήμερα κειτόμουν στο δικό μου σκοτάδι, κι ήρθες εσύ να ρίξεις στη ζωή μου φως… Θαμπώθηκα, γι’ αυτό στέκομαι αποσβολωμένος απέναντί σου…
Απλώνω τα χέρια μου για να σε κρατήσω. Με κοιτάζεις με επιφύλαξη, σα’ να μου λες “τι θέλεις από εμένα;”... Κατανοώ την απορία σου και σου απαντώ πως θέλω ΕΣΕΝΑ. Την παρουσία σου. Το να είμαστε μαζί και να περπατήσουμε επίσης μαζί αυτά τα 10, 20, 100, 5000 και παραπάνω βήματα προς την ευτυχία…
Επίσης, θέλω να ξέρεις πώς δε σε βλέπω σαν ένα κομμάτι κρέας. Δε σε θέλω για κάτι το εφήμερο. Αν όμως εσύ νομίζεις πως μόνο αυτό θέλω από εσένα, τότε σε παρακαλώ, γύρνα μου την πλάτη και φύγε… Μη στέκεσαι εδώ…
Όμως εσύ είσαι τελείως ακίνητη… Ελπίζω να καταλαβαίνεις πόσο σε θέλω στη ζωή μου, πόσο πολύ θέλω να είμαι μαζί σου…
Κάνω ένα βήμα… Απλώνω το χέρι μου… Σε κρατώ… Κι αρχίζω να μετράω μέσα μου…
“Ένα… Ξεκινάμε… Δύο… Πού πάμε;… Τρία… Στο άπειρο… Τέσσερα… Μόνο μαζί σου… Πέντε… Δεν έχω μάτια για άλλη…”
Και ο ανήφορος συνεχίζεται… Μέχρι την ευτυχία, μέχρι μαζί σου ν’ αγγίξω τ’ άστρα…
Πότε θα σταματήσω να σ’ αγαπάω; Όταν ο ήλιος ανατείλει από τη Δύση… Μόνο τότε…
