Αρχικά, στα χρόνια του κορονοϊού και της καραντίνας, ήρθαμε σε επαφή με το επονομαζόμενο ως online θέατρο. Η θεατρική ζωή του τόπου είχε νεκρώσει. Έτσι, με σύνθημα το «Μένουμε σπίτι», οι διαδικτυακές θεατρικές παραστάσεις έγιναν ο τρόπος να επιβιώσει το θέατρο και οι εργαζόμενες,-οι του.
Αποδείχθηκε ωστόσο, μία ψυχαγωγική δραστηριότητα για τους θεατρόφιλους και όχι μόνο. Ο διαδικτυακός τόπος συνάντησης έκανε ευκολότερη την παρακολούθηση παραστάσεων εν γένει.
Η εποχή της καραντίνας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Όμως, η εύκολη πρόσβαση σε αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις από την βολή του σπιτιού εξακολουθεί να αποτελεί κίνητρο για να δεις θέατρο. Έτσι, συλλέξαμε με πολλή προσοχή τις πιο αξιόλογες παραστάσεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο δωρεάν.
1. Online θέατρο: Οι Νταντάδες (1970) του Γ. Σκούρτη
Αρχικά, ο θεσμός του «Θεάτρου της Δευτέρας» αφήνει πλούσια παρακαταθήκη από θεατρικές παραστάσεις -ιδανικό κίνητρο για το online θέατρο. Η ΕΡΤ παρουσιάζει το έργο με την σκηνοθετική υπογραφή του ίδιου του συγγραφέα.
Ανάλυση
Αρχικά, ο πλούσιος άντρας προσλαμβάνει δύο δραπέτες για να κρατούν συντροφιά στη γυναίκα του. Ωστόσο, η γυναίκα αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα βαλσαμωμένο πτώμα. Τελικά, ο ένας, υπό το δέλεαρ της πολυτέλειας και των χρημάτων καταλήγει να συναινεί. Ο άλλος όμως, αρνείται να αφήσει την ελευθερία του και να συμμετέχει σε αυτό το άρρωστο παιχνίδι. Ο πλούσιος άνδρας διατάζει τον συμμορφωμένο να σκοτώσει τον ανυπότακτο και εκείνος το κάνει, παρόλη την στενή φιλία που τους συνδέει.
Το έργο είναι μία κοινωνική σάτιρα ή μαύρη κωμωδία με κοινωνικά στοιχεία. Αξιοποιεί έντονα στοιχεία από το Θέατρο του Παραλόγου και τον Υπερρεαλισμό στο πλαίσιο του πολιτικού-αλληγορικού θεάτρου της Μεταπολίτευσης. Ξεκινά ως μία καλή κωμωδία και σταδιακά, εμπλουτίζει την πλοκή με ένταση και τρόμο.
Επιπλέον, η παράλογη συνθήκη του πτώματος, ο πλούσιος που πληρώνει τους νταντάδες για να το προσέχουν, η κυκλική δράση και η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας είναι χαρακτηριστικά των δύο ρευμάτων με αλληγορική λειτουργία.
Ο πλούσιος επιβλητικός άνδρας είναι η ενσάρκωση της οικονομικής εξουσίας και της άρχουσας τάξης. Έτσι, κινεί τα νήματα αόρατα. Επομένως, το πτώμα συμβολίζει τη παρακμή της νεκρής ή σάπιας κοινωνίας. Οι φουκαράδες πρωταγωνιστές εκπροσωπούν όλους εκείνους τους μηχανισμούς που συντηρούν την παρακμή. Η στενή φιλία τους υποδηλώνει τη λαϊκή ενότητα που σταδιακά το σύστημα θα διαλύσει. Τελικά, στρέφει τους καταπιεσμένους τον έναν έναντι του άλλου.
Φινάλε
Ο πλούσιος άνδρας στερεί σταδιακά την ελευθερία των δύο ανδρών με αντάλλαγμα ένα μεγάλο σπίτι με όλες τις ανέσεις. Το σπίτι που θα γίνει σύντομα ένα χρυσό κλουβί. Τους εγκλωβίζει εκεί μέχρι που ο ένας (ο ανυπότακτος) αρχίζει να σπάει σιγά σιγά. Απέδρασαν από την φυλακή. Κι όμως, είναι εγκλωβισμένοι.
Τελικά, η κατάσταση πολώνει τους κοινωνικούς ρόλους που οι δύο άνδρες εκπροσωπούν. Ο πλούσιος δεν σκοτώνει κανέναν. Το σύστημα επιβιώνει. Παράλληλα, τα άτομα που υπηρετούν το σύστημα, εξοντώνουν το ένα το άλλο.
2. Online θέατρο: Αγαμέμνων και Ευμενίδες του Χουβαρδά (2016)
Στη συλλογή του online θεάτρου πρέπει να προσθέσουμε χωρίς αμφιβολία την αριστουργηματική τραγωδία του μεγάλου Τραγικού. Η Ορέστεια του Χουβαρδά περιλαμβάνει τα δύο από τα τρία μέρη της. Οι Χοηφόροι λείπουν.
Αρχικά, ο δημοφιλής σκηνοθέτης εκκινεί από το αισχύλειο κείμενο της Ορέστειας με ένα εξαιρετικό καστ θεατρικών ηθοποιών σε μία νέα θεατρική προσέγγιση του οίκου των Ατρείδων. Έτσι, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Νίκος Ψαρράς, ο Νίκος Κουρής και άλλοι διαθέτουν τρεις θεατρικές ώρες μπροστά τους για να ενσαρκώσουν τους ρόλους της εκδικήτριας μάνας Κλυταιμνήστρα, του πατριαρχικού Αγαμέμνονα, της θεομάντισσας Κασσάνδρας, του μητροκτόνου Ορέστη, του εξουσιομανή Αιγίσθου, των Ερινυών.
Επιπλέον, το σκηνικό και τα κοστούμια δεν είναι ιστορικά ακριβή της αισχύλειας εποχής. Όμως, είναι ιστορικά ακριβή στην εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό σημαίνει ότι οι τραγικοί ήρωες φορούν μίντι φορέματα της δεκαετίας του 40′ και χακί στολή παραλλαγής όσον αφορά σε τραυματίες από τον πόλεμο στην Τροία.
Επιπλέον, χειρίζονται περίστροφα αντί δοράτων και σπαθιών και ακούνε στο πικάπ μουσική Σοφίας Βέμπο. Ο Αγαμέμνονας μπαίνει στη σκηνή και ηχεί το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
Τί μας έκανε εντύπωση
Το σκηνικό αντικείμενο της ντουλάπας στη μέση της σκηνής θα αποτελέσει το φανταστικό εκείνο οικοδόμημα του οίκου, απ’ όπου η προγονική κατάρα του Ατρέα (πατέρα του Αγαμέμνονα) θα οδηγήσει στη γνωστή πορεία των γεγονότων. Αξιοσημείωτη η σκηνή με το πορφυρό χαλί με το οποίο η Κλυταιμνήστρα προοικονομεί τον επερχόμενο θάνατο του Βασιλιά.
Τελικά, ο Χουβαρδάς, διόλου τυχαία, επιλέγει να συσχετίσει την αισχύλεια εποχή με ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας, αυτής του 1940. Έτσι ενώνει δυο χρονικές περιόδους για να τονίσει τα διαχρονικά ζητήματα της εθνικής ταυτότητας, του μετεμφυλιακού τραύματος, της ύβρεως κ.α.
Α’ Μέρος
Γ’ Μέρος
3. Online θέατρο: Ρινόκερος σε σκηνοθεσία Γ. Ιορδανίδη (1997)
Το 1997, το Εθνικό Θέατρο αποφασίζει να ανεβάσει τον Ρινόκερο του Ιονέσκο, του Θεάτρου του Παραλόγου. Σήμερα, είναι στην διάθεσή μας για να το απολαύσουμε στο πλαίσιο του online θεάτρου μέσα από τον διαδικτυακό ιστότοπο του Εθνικού Θεάτρου και του ψηφιακού αρχείου του.
Αρχικά, μία ήσυχη πόλη θα αποτελέσει το άντρο της επιδημίας της «ρινοκερίτιδας». Ο ένας μετά τον άλλον κάτοικο πέφτουν θύματα της ασθένειας. Έτσι, όλοι σιγά σιγά μετατρέπονται σε ρινόκερους, ενώ όσοι δεν έχουν αλλάξει ακόμα, αρχίζουν ξαφνικά να το βλέπουν ως θέλγητρο. Επομένως, θα μείνουν ο Μπερανζέ και η Νταίζι. Αγαπούν ο ένας την άλλη και κάνουν ήδη σκέψεις για το πώς θα συνεχίσουν την ανθρωπότητα.
Τελικά, η Νταίζι νιώθει κι αυτή να θέλει να πάει με τους πολλούς -όλοι είναι ρινόκεροι πια εκτός από εκείνη και τον αγαπημένο της. Η μοναξιά της ανθρώπινης ύπαρξης την περιορίζει. Επομένως, αφήνει τον Μπερανζέ και πέφτει και η ίδια θύμα της ρινοκερίτιδας. Ο Μπερανζέ μένει μόνος.
Αρχικά, είναι αποφασισμένος να μην λυγίσει. Δεν θα αφήσει τον εαυτό του να σπάσει. Ωστόσο, οι ηχητικοί ρυγμοί των ρινόκερων της πόλης τού ηχούν πολύ σαγηνευτικοί. Έτσι, ξαφνικά βρίσκει το ανθρώπινο δέρμα του υπερβολικά λείο, χωρίς τις όμορφες δίπλες του ρινοκερίστικου δέρματος. Έτσι, ο Μπερανζέ δεν αναρωτιέται πια για τον άφησε η Νταίζι. «Άλλωστε οι ρινόκεροι είναι πιο όμορφοι».
Συγγραφική προθετικότητα
Αρχικά, ο Ιονέσκο έγραψε το έργο το 1959 μετά την αποκαθήλωση των φασιστικών μορφωμάτων. Έγραψε ένα κείμενο γεμάτο σουρεαλισμούς και συμβολισμούς για να αποτυπώσει την παθογένεια του ολοκληρωτισμού. Τελικά, οι άνθρωποι αλλάζουν σε ρινόκερους και χάνουν με αυτό τον τρόπο, την ανθρώπινή τους υπόσταση.
Τελικά, πληρώνουν τον κομφορμισμό και την αγελαία συμπεριφορά τους με την απώλεια της κριτικής τους σκέψης και έτσι, της ανθρώπινής τους μορφής. Επομένως, χάνουν την ανθρώπινη λογική, την ηθική και την ενσυναίσθησή τους. Ο Μπερανζέ μπαίνει σε πειρασμό. Ωστόσο, είναι ο μοναδικός που δεν ενδίδει. Αυτό υποδηλώνει τη σημασία της ατομικής αντίστασης και τη θυσία αυτής με τίμημα την μοναξιά.
Παρακάτω, η online θεατρική παράσταση, χωρισμένη σε τρία αποσπάσματα.
https://www.nt-archive.gr/playmaterial/623#videos
4. Online θέατρο: Λεωφορείο ο Πόθος σε σκηνοθεσία Φασουλή (1998)
Στο θεματικό πλαίσιο του Τενεσί Ουίλιαμς, θα απολαύσεις την ιδέα του αμερικανικού ονείρου και τις ανθρώπινες ματαιώσεις.
Αρχικά, η Μπλανς Ντιμπουά είναι μία δασκάλα με ύποπτο ερωτικό παρελθόν που ζητά καταφύγιο στην αδερφή της στον Νότο. Η Στέλλα είναι η αδερφή της Μπλανς. Είναι παντρεμένη με τον Στάνλεϊ. Ωστόσο, είναι ένας άξεστος και έντονα πατριαρχικός άνδρας. Όμως, είναι ερωτευμένοι. Ή τουλάχιστον, η Στέλλα είναι ερωτευμένη. Ωστόσο, τους δένει έντονο ζωώδες πάθος.
Το ίδιο πάθος είναι που κατακλύζει και την Μπλανς. Έτσι, για τη Μπλανς, ο Στάνλεϊ συνδυάζει τόσο την άγρια αρρενωπότητα που επιθυμεί όσο και την τοξική αρρενωπότητα που περιφρονεί. Τελικά, οι τρεις τους θα βρεθούν σε έναν κυκεώνα συναισθηματικής δίνης. Ένας νικητής. Πολλοί οι ηττημένοι.
Η Κάτια Δανδουλάκη ενσαρκώνει την εύθραυστη και γεμάτη μυστικά Μπλανς. Ο Απόστολος Γκλέτσος τον άγριο και αρρενωπό Στάνλεϊ. Η δημοφιλής Κοραλία Καράντη θα υποδυθεί την Στέλλα.
Α’ Μέρος
Β’ Μέρος
Γ’ Μέρος
Bonus online θεατρικές παραστάσεις
5. Online Θέατρο: Εκκλησιάζουσες σε σκηνοθεσία Β. Θεοδωρόπουλου (2012)
Η πόλη της αρχαίας Αθήνας αντιμετωπίζει κρίση και παρακμή. Έτσι, οι γυναίκες της πόλης συνεδριάζουν κρυφά. Καταλαμβάνουν την εξουσία της πόλης και επιβάλλουν κοινοκτημοσύνη και ισότητα αγαθών. Επομένως, αν έχεις όρεξη για μία πολιτική σάτιρα του Αριστοφάνη, αυτή είναι μία από τις καλύτερες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και απαρτίζουν το online θέατρο.
6. Online Θέατρο: Λυσιστράτη σε σκηνοθεσία Δ. Χρονόπουλου (1997)
Οι γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης αγανακτούν πια με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο που διεξάγουν οι άνδρες τους. Έτσι, κηρύσσουν σεξουαλική αποχή. Στόχος τους: Να σταματήσουν οι πολεμοχαρείς άρρενες τον πόλεμο και να χαρούν την ειρήνη.
Η Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου αποφασίζει να ανεβάσει το δημοφιλές θεατρικό έργο του αρχαίου κωμικού. Για άλλη μια φορά, η πολιτική σάτιρα αναμιγνύει και συνομιλεί με τα έμφυλα και τα άλλα κοινωνικά ζητήματα τόσο της αρχαίας κοινότητας όσο και της σημερινής.
Επιπλέον, το αξιόλογο καστ ηθοποιών (Κ. Δανδουλάκη, Χ. Ρώπα κ.α) απογειώνει το αρχαίο κωμικό κείμενο. Ο ιστότοπος του Εθνικού Θεάτρου και το ψηφιακό αρχείο του μας προμηθεύει με ακόμα μία παράσταση για να απολαύσουμε.
https://www.nt-archive.gr/playmaterial/607#videos
7. Online Θέατρο: Ποιος ζει Ποιος πεθαίνει(ς); (2024) σε σκηνοθεσία Άντυς Γάτσου
Για το φινάλε στη λίστα του online θεάτρου, κρατήσαμε ένα μικρό διαμαντάκι. Είναι το πρωτότυπο κείμενο του ανερχόμενου σεναριογράφου Δημήτρη Μπούζη σε σκηνοθεσία της επίσης, ανερχόμενης Άντυς Γάτσου. Ο ημιεπαγγελματικός θίασος του θεατρικού Συλλόγου Αραχωβιτίκων Πατρών δημιουργεί μία αφάνταστη κωμική παράσταση με όλα εκείνα τα 90s χαρακτηριστικά που απολαμβάναμε στην 90s cult tv των Ρέππα και Παπαθανασίου, του Ρήγα κ.α.
Μια μαύρη κωμωδία.
Μία καχύποπτη σύζυγος που προσλαμβάνει μία ιδιόρρυθμη ντεντέκτιβ. Μία φίλη-φίδι που δηλητηριάζει με καχυποψίες. Ένας μισογύνης κουνιάδος που όλοι έχουμε συναντήσει στα οικογενειακά τραπέζια. Μια Ουκρανή οικιακή βοηθός που ανακατεύεται σε όλα και ένας αδιάφορος σύζυγος που μιλάει λάθος τα ελληνικά.
Έτσι, τρεις φόνοι παίρνουν σειρά, ο ένας μετά τον άλλον. Τελικά ποιός θα επιβιώσει;
Επίλογος
Αρχικά, η λίστα που απαρτίζει το online θέατρο είναι ατελείωτη. Ωστόσο, δεν σταματά μόνο σε 7 θεατρικές παραστάσεις. Επί παραδείγματι μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Εθνικού Θεάτρου. Επιπλέον, μπορείτε να επισκεφτείτε το θέατρο της Δευτέρας ή το youtube. Επομένως, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει εύρος πλούσιου υλικού.
Τέλος, είναι σημαντικό να μην προσπεράσετε τους ημιεπαγγελματικούς ή ημιερασιτεχνικούς θεατρικούς θιάσους. Αυτοί πολλές φορές παρουσιάζουν ταλέντο, σκηνοθετικό ενδιαφέρον και καλλιτεχνική αξία. Το θέατρο δεν περιορίζει την αξία του στις βεντέτες. Το θέατρο εκκινεί από την δράση και την πράξη θέασης.
Δικτυογραφία
- Δημάδη, Ιλειάνα. (2016) Γιάννης Χουβαρδάς: «Η “Ορέστεια” είναι το ιδανικό έργο για την εποχή μας». Ανακτήθηκε από https://www.athinorama.gr/theatre/2515124/giannis_xoubardas_i_oresteia_einai_to_idaniko_ergo_gia_tin_epoxi_mas/#goog_rewarded (τελευταία πρόσβαση 09.02.2026).
- Κλεφτόγιαννη, Ιωάννα. (2016) Το μεγάλο στοίχημα της Ορέστειας του Γιάννη Χουβαρδά. Ανακτήθηκε από https://popaganda.gr/afieromata/oresteia-epidavros/ (τελευταία πρόσβαση 09.02.2026).
- Ξένιος, Νίκος. (2024) «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Ανακτήθηκε από https://bookpress.gr/politismos/theatro-xoros/21452-leoforeio-o-pothos-tou-tenesi-ouiliams-se-skinothesia-dimitri-karantza (τελευταία πρόσβαση 08.02.2026).
- Morin, Amy. (2025) What Is Toxic Masculinity?
